อยากเล่าความประทับใจของคนไทยด้วยกันครับ ถ้าผมไม่เจอคุณน้าคนนี้ผมคงไม่ใด้กลับบ้านแน่เลย

ผมขอเล่าความประทับใจของผมเลยน่ะครับเมื่อวันอังคารก่อนผมเลิกเรียนเลยโทรบอกแม่ว่าจะไปดูหนังกับกลุ่มเพื่อนพอไปดูหนังพอหนังจบผมก็แยกย้ายกับเพื่อนพอออกมานอกห้างผมกำลังจะหยิบกระเป๋าเพื่อจะเอามือถือโทรหาแม่ผลปรากฏว่ากระเป๋าผมหายข้างในมีเงิน3,000บาท ไอโฟน6เครื่องนึง(เป็นกระเป๋าแบบรูดซิบอ่ะครับใส่ใดัทั้งมือถือทั้งเงิน)พอรู้ตัวก็หันหลังกับไปจะขอความช่วยเหลือกับเพื่อนแต่เพื่อนนั่งรถเมย์ไปหมดแล้วเงินก็ไม่มีซักบาทผมเลยกลับไปหาในโรงหนังก็ไม่เจอพอแจ้งประชาสัมพันธ์ก็ไม่เห็นผมเลยคิดว่าจะกลับบ้านยังไงโรงเรียนกับบ้านก็ห่างกันตั้ง18กิโล ตอนนั้นผมเดินออกจากห้างมาแล้วก็ร้องให้แบบไม่อายคน ตอนนั้นคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไง จนมีคนน้าวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมากับผู้ชายใส่ชุดนักศึกษาคนหนึ่งมาถามผมว่า นี่คือประโยคสนทนาน่ะครับ

น้า:หนู หนูเป็นอะไรลูก
ผม:กระเป๋าเงินผมหายอ่ะครับทั้งเงินทั้งมือถือก็หายเลยไม่รู้จะกลับบ้านยังไง
น้า:บ้านหนูอยู่ใหนจ่ะ
ผม:.....ครับ(บ้านผม)
น้า:เลิกร้องให้ใด้แล้วลูกเดี๋ยวน้าไปส่ง
ผม:ขอบคุณมากครับ
แล้วคุณน้าก็พาผมขึ้นรถพอขึ้นรถผมก็รู้จักกับลูกชายคุณน้าชื่อนัทเป็นพี่ผม2ปี
ผม ม.5 พี่เขาปี2 เราคุยกันถูกคอเพราะชอบดูโปเกม่อนเหมือนกัน และคุณน้าก็ชื่อน้าสา พอถึงบ้านผมก็ชวนคุณน้ากับพี่นัทลงมาทานข้าวที่ร้านอาหารที่บ้านของผม(บ้านผมเป็นตึกแถวข้างล่างทำเป็นร้านอาหารกับร้านขนม) คุณนเากับพี่นัทก็ไม่ปฏิเศษแล้วก็ขอบคุณผม ผมเลยบอกว่าไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับผมต่างหากต้องขอบคุณน้าสา พอเข้าร้านผมเลยเล่าให้แม่ฟังแม่ก็ชอบคุณน้าสาใหญ่เลย แล้วก็ให้พนักงานนำเมนูมาให้แม่ผมบอกว่าอยากกินอะไรสั่งใด้เลยน่ะจ่ะไม่ต้องเกรงใจ คุณน้าไม่ใด้ตอบอะไรแต่ยิ้มให้แม่ผมแทน พอทานเสร็จแม่ผมเลยให้บัวลอยไข่หวานถุงใหญ่และหม้อข้าวหม้อแกงให้น้าสาและขอบคุณกันไปแล้วน้าสาก็กลับบ้าน

นี่คือเรีองร่วควรทประทับใจของผมกับคนไทยด้วยกันที่นึกแล้วก็ประทับใจไม่ลืมเลยครับ

ปล.บ้านคุณน้าห่างจากบ้านผมประมาณ30กิโลแต่ยังมาส่งผมคุณน้าเป็นคนเสียสละมาก