ขึ้นชื่อว่าความรัก ใครๆก็บอกว่ามันไม่มีสูตร ไม่มีนิยามตายตัว ใช่ไหมล่ะค่ะถามใครต่อใครเค้าก็ตอบมาอย่างนั้นเสมอ
จนวันนึง เราได้พบกับคนคนนึงค่ะ เค้าคือคนที่ทำให้เราได้รู้จักกับคำว่า ความรัก แต่มันไม่ใช่ความรักแบบที่ทุกคนกำลังคิดอยู่หรอกนะค่ะ แต่มันคือ"รักข้างเดียว" หลายคนคงเกิดความสงสัย นี่จขกท.จะเขียนอะไรกันแน่ใช่ไหมล่ะค่ะ 5555 วันนี้แค่จะมาบอกเล่าเรื่องราวความรักของตัวเองนะค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้น สมัยที่เรากำลังเรียน ม.ต้น เราได้รู้จักกับเพื่อนผู้ชายคนนึง เค้าคนนั้นไม่ใช่คนที่มีหน้าตาดี หรือหุ่นดี หรือมีอะไรที่ดีกว่าใครเลยค่ะ ออกจะเป็นผู้ชายที่อ้วนไปเสียด้วยซ้ำ แต่เราได้รู้จักเค้าผ่านทัศนคติของเค้า ได้เห็นถึงความน่ารักของเค้าผ่านบุคลิกและการกระทำที่เป็นอยู่ในห้องเรียน ยอมรับเลยค่ะยิ่งได้รู้จักยิ่งชอบเค้ามากขึ้นไปเรื่อยๆ เราจะคอยแอบช่วยเค้าอยู่ห่างๆเสมอ ในบางครั้งมีงานกลุ่มเราก็จะพยายามชวนเค้าเข้ากลุ่ม เพื่อให้เค้าได้คะแนนดีๆ เวลามีการบ้านหรืองานอะไรก็จะคอยบอกคอยช่วยเค้าอยู่เสมอ เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เราได้คุยกับเค้าบ่อยๆ และมีอยู่อย่างนึงที่ทำให้เราคิดถึงเค้าอยู่เสมอ ทุกคนคิดว่ามันคืออะไรค่ะ แต่เชื่อว่ายังไงก้ไม่น่าจะมีใครทายถูกค่ะ สิ่งที่เราเห็นแล้วทำให้เรานึกถึงเค้าอยู่เสมอนั่นคือ"ปากกา"ค่ะ โดยปกติขึ้นชื่อว่าผู้หญิง แล้งยิ่งเป็นคนอย่างเราแล้วเนี้ย คงหนีไม่พ้นคำว่ากระเป๋าโดเรมอนค่ะ มีทุกอย่างจริงๆ แต่เนี่ยคือจุดเริ่มที่ทำให้เราได้คุยกับเค้าบ่อยขึ้นค่ะ เค้าจะชอบมายืมปากกาเราบ่อยๆ แต่ในทางกลับกันเค้าไม่ได้ขอยืมเราตรงๆหรอก แบบชอบถามว่าใครมีปากกาให้ยืมบ้าง แต่เราใจดีให้ยืมเองแหล้ะค่ะ แล้วที่นี้เค้าก็ชอบมายืมเราเรื่อยๆ เวลาไม่เอาปากกามาเค้าก็จะคิดถึงเราเป็นคนแรกเสมอ รู้สึกดีต่อใจมากเลยค่ะ555 แต่ก็ไม่รู้ทำไมเราก็ยังบ้าจี้ให้เค้ายืมรู้เรื่อย คงเป็นเพราะเราชอบเค้ามั้งค่ะเลยให้เค้ายืมตลอด แต่รู้อะไรไม่ค่ะปากกาที่เราให้เค้ายืมไม่เคยได้คืนเลยนะค่ะ ถ้าจะได้คืนก็ตอนหมึกหมด ไม่ก้ตอนที่มันไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่ มันเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าจะยืมแท่งใหม่และนะ อะไรประมาณนี้นะค่ะ ทุกวันนี้มองไปที่ปากกาที่ไรก้ทำให้เรานึกถึงเค้าเสมอ เราก็ใช่ชีวิตอย่างนี้ไปเรื่อย บอกการบ้าน ให้ยืมปากกา ชวนเข้างานกลุ่ม ทำอย่างเนี้ยแค่หวังให้เค้ามองเห็นถึงความตั้งใจของเราบ้าง แต่มันก้เปล่าประโยชน์ แต่เราก็ยังทำนะค่ะเพราะมันคือความสุขอย่างนึงของเรา จนวันนึงเค้ามีแฟนคะ ยอมรับว่าตกใจมาก เฮ้ยมีแฟนได้ไง ไปคบกันตอนไหน เฮิร์ทสิค่ะ รออะไร สรุปคือเค้ารู้จักกันตอนเรียนพิเศษ แล้วเป็นติ่งการ์ตูนเหมือนกัน พวกอนิเมะอะไรพวกนี้ เราก็ไม่ค่อยรู้จักเรื่องพวกนี้เท่าไหร่หรอกค่ะ เค้าคุยกันตั้งนานแล้วแบบ แค่อยู่ไกลกัน เค้าคงใจตรงกันมั้งค่ะเลยคบกัน เราก็เกิดบ้าอะไรไม่รู้ แอดไปหาแฟนเค้าเลยค่ะ5555 แต่ก่อนจะรับเค้าก็ทักมาทำความรู้จักเราก่อน เค้าไม่ค่อยรับคนแปลกหน้าอ่ะค่ะ เค้าก็ถามเราว่าเป็นเพื่อนกับแฟนเค้าหรอ ดูจากเพื่อนร่วมกันอะไรประมาณนี้ เราก็ได้คุยกับผู้หญิงคนนี้บ้าง ได้รู้จักเค้าก็เห็นแล้วว่าเป็นคนที่น่ารักดีค่ะ เราเห็นเค้าสองคนมีความสุขเราก็แฮปปี้ค่ะ แต่เราก็ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม คอยช่วยเค้าเหมือนเดิม เห็นเค้ามีความสุขเราก็ยิ่งมีความสุข ไม่เคยคิดจะบอกความรู้สึกให้เค้ารู้ค่ะ เพราะไม่ยากทำลายความรู้สึกของเค้า ตลอดเวลาที่เค้าคบกับแฟนก็เป็นปีเลยล่ะค่ะ จนเค้าเลิกกันเค้าปิดทุกอย่างไปเลยค่ะ ลบบัญชีเฟสบุ๊ค เค้าไม่เฮฮาเหมือนเก่า ยอมรับค่ะว่าเป็นห่วงเป็นห่วงเค้ามากจริง เค้ายังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่กลับเงียบขึ้น ไม่เห็นถึงความสดใสของเค้าในแบบเก่าๆเลย เราก็ได้แต่เงียบไม่อยากทำให้เค้าลำบากใจ ต่างคนต่างเงียบก็เหมือนกัน แล้วก็ค่อยๆห่างกันไป ได้แต่เป็นห่วงเค้า ไม่ได้คุยกับเค้านานแล้วค่ะ เพราะตอนนี้เราเรียนคนล่ะที่กัน มันไม่มีข้ออ้างไหน ไปชวนเค้าคุยแล้วล่ะค่ะ ทำได้เพียงดูเรื่องราวของเค้าผ่าน facebook,my day อะไรอย่างนี้ เค้าก็ดูมีความสุขดี เราก็ยังคิดถึงเค้าอยู่เสมอ ทุกเรื่องที่เราเคยทำให้เค้าถือเป็นความทรงจำที่ดีมากเลยละค่ะ จะเก็บมันเอาไว้ในใจตลอดไปค่ะ สุดท้ายนี้รักของเรา คือ รักที่หวังผลจริงๆค่ะ หวังให้เค้ามีความสุข เหตุผลของการกระทำทั้งหมดเราหวังแค่นี้จริงๆค่ะ และเราก็ทำสำเร็จแล้วค่ะ ไม่คิดจะเป็นส่วนหนึ่งในใจเธอ แต่คิดเพียงได้เป็นส่วนที่ทำให้เธอเกิดยิ้มได้ก็พอ แล้วความรักในแบบของคุณล่ะค่ะ คุณให้นิยามความรักของคุณว่ารักคืออะไร
รักคือ?????
จนวันนึง เราได้พบกับคนคนนึงค่ะ เค้าคือคนที่ทำให้เราได้รู้จักกับคำว่า ความรัก แต่มันไม่ใช่ความรักแบบที่ทุกคนกำลังคิดอยู่หรอกนะค่ะ แต่มันคือ"รักข้างเดียว" หลายคนคงเกิดความสงสัย นี่จขกท.จะเขียนอะไรกันแน่ใช่ไหมล่ะค่ะ 5555 วันนี้แค่จะมาบอกเล่าเรื่องราวความรักของตัวเองนะค่ะ เรื่องนี้เกิดขึ้น สมัยที่เรากำลังเรียน ม.ต้น เราได้รู้จักกับเพื่อนผู้ชายคนนึง เค้าคนนั้นไม่ใช่คนที่มีหน้าตาดี หรือหุ่นดี หรือมีอะไรที่ดีกว่าใครเลยค่ะ ออกจะเป็นผู้ชายที่อ้วนไปเสียด้วยซ้ำ แต่เราได้รู้จักเค้าผ่านทัศนคติของเค้า ได้เห็นถึงความน่ารักของเค้าผ่านบุคลิกและการกระทำที่เป็นอยู่ในห้องเรียน ยอมรับเลยค่ะยิ่งได้รู้จักยิ่งชอบเค้ามากขึ้นไปเรื่อยๆ เราจะคอยแอบช่วยเค้าอยู่ห่างๆเสมอ ในบางครั้งมีงานกลุ่มเราก็จะพยายามชวนเค้าเข้ากลุ่ม เพื่อให้เค้าได้คะแนนดีๆ เวลามีการบ้านหรืองานอะไรก็จะคอยบอกคอยช่วยเค้าอยู่เสมอ เพราะมันคือสิ่งที่ทำให้เราได้คุยกับเค้าบ่อยๆ และมีอยู่อย่างนึงที่ทำให้เราคิดถึงเค้าอยู่เสมอ ทุกคนคิดว่ามันคืออะไรค่ะ แต่เชื่อว่ายังไงก้ไม่น่าจะมีใครทายถูกค่ะ สิ่งที่เราเห็นแล้วทำให้เรานึกถึงเค้าอยู่เสมอนั่นคือ"ปากกา"ค่ะ โดยปกติขึ้นชื่อว่าผู้หญิง แล้งยิ่งเป็นคนอย่างเราแล้วเนี้ย คงหนีไม่พ้นคำว่ากระเป๋าโดเรมอนค่ะ มีทุกอย่างจริงๆ แต่เนี่ยคือจุดเริ่มที่ทำให้เราได้คุยกับเค้าบ่อยขึ้นค่ะ เค้าจะชอบมายืมปากกาเราบ่อยๆ แต่ในทางกลับกันเค้าไม่ได้ขอยืมเราตรงๆหรอก แบบชอบถามว่าใครมีปากกาให้ยืมบ้าง แต่เราใจดีให้ยืมเองแหล้ะค่ะ แล้วที่นี้เค้าก็ชอบมายืมเราเรื่อยๆ เวลาไม่เอาปากกามาเค้าก็จะคิดถึงเราเป็นคนแรกเสมอ รู้สึกดีต่อใจมากเลยค่ะ555 แต่ก็ไม่รู้ทำไมเราก็ยังบ้าจี้ให้เค้ายืมรู้เรื่อย คงเป็นเพราะเราชอบเค้ามั้งค่ะเลยให้เค้ายืมตลอด แต่รู้อะไรไม่ค่ะปากกาที่เราให้เค้ายืมไม่เคยได้คืนเลยนะค่ะ ถ้าจะได้คืนก็ตอนหมึกหมด ไม่ก้ตอนที่มันไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่ มันเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าจะยืมแท่งใหม่และนะ อะไรประมาณนี้นะค่ะ ทุกวันนี้มองไปที่ปากกาที่ไรก้ทำให้เรานึกถึงเค้าเสมอ เราก็ใช่ชีวิตอย่างนี้ไปเรื่อย บอกการบ้าน ให้ยืมปากกา ชวนเข้างานกลุ่ม ทำอย่างเนี้ยแค่หวังให้เค้ามองเห็นถึงความตั้งใจของเราบ้าง แต่มันก้เปล่าประโยชน์ แต่เราก็ยังทำนะค่ะเพราะมันคือความสุขอย่างนึงของเรา จนวันนึงเค้ามีแฟนคะ ยอมรับว่าตกใจมาก เฮ้ยมีแฟนได้ไง ไปคบกันตอนไหน เฮิร์ทสิค่ะ รออะไร สรุปคือเค้ารู้จักกันตอนเรียนพิเศษ แล้วเป็นติ่งการ์ตูนเหมือนกัน พวกอนิเมะอะไรพวกนี้ เราก็ไม่ค่อยรู้จักเรื่องพวกนี้เท่าไหร่หรอกค่ะ เค้าคุยกันตั้งนานแล้วแบบ แค่อยู่ไกลกัน เค้าคงใจตรงกันมั้งค่ะเลยคบกัน เราก็เกิดบ้าอะไรไม่รู้ แอดไปหาแฟนเค้าเลยค่ะ5555 แต่ก่อนจะรับเค้าก็ทักมาทำความรู้จักเราก่อน เค้าไม่ค่อยรับคนแปลกหน้าอ่ะค่ะ เค้าก็ถามเราว่าเป็นเพื่อนกับแฟนเค้าหรอ ดูจากเพื่อนร่วมกันอะไรประมาณนี้ เราก็ได้คุยกับผู้หญิงคนนี้บ้าง ได้รู้จักเค้าก็เห็นแล้วว่าเป็นคนที่น่ารักดีค่ะ เราเห็นเค้าสองคนมีความสุขเราก็แฮปปี้ค่ะ แต่เราก็ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม คอยช่วยเค้าเหมือนเดิม เห็นเค้ามีความสุขเราก็ยิ่งมีความสุข ไม่เคยคิดจะบอกความรู้สึกให้เค้ารู้ค่ะ เพราะไม่ยากทำลายความรู้สึกของเค้า ตลอดเวลาที่เค้าคบกับแฟนก็เป็นปีเลยล่ะค่ะ จนเค้าเลิกกันเค้าปิดทุกอย่างไปเลยค่ะ ลบบัญชีเฟสบุ๊ค เค้าไม่เฮฮาเหมือนเก่า ยอมรับค่ะว่าเป็นห่วงเป็นห่วงเค้ามากจริง เค้ายังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่กลับเงียบขึ้น ไม่เห็นถึงความสดใสของเค้าในแบบเก่าๆเลย เราก็ได้แต่เงียบไม่อยากทำให้เค้าลำบากใจ ต่างคนต่างเงียบก็เหมือนกัน แล้วก็ค่อยๆห่างกันไป ได้แต่เป็นห่วงเค้า ไม่ได้คุยกับเค้านานแล้วค่ะ เพราะตอนนี้เราเรียนคนล่ะที่กัน มันไม่มีข้ออ้างไหน ไปชวนเค้าคุยแล้วล่ะค่ะ ทำได้เพียงดูเรื่องราวของเค้าผ่าน facebook,my day อะไรอย่างนี้ เค้าก็ดูมีความสุขดี เราก็ยังคิดถึงเค้าอยู่เสมอ ทุกเรื่องที่เราเคยทำให้เค้าถือเป็นความทรงจำที่ดีมากเลยละค่ะ จะเก็บมันเอาไว้ในใจตลอดไปค่ะ สุดท้ายนี้รักของเรา คือ รักที่หวังผลจริงๆค่ะ หวังให้เค้ามีความสุข เหตุผลของการกระทำทั้งหมดเราหวังแค่นี้จริงๆค่ะ และเราก็ทำสำเร็จแล้วค่ะ ไม่คิดจะเป็นส่วนหนึ่งในใจเธอ แต่คิดเพียงได้เป็นส่วนที่ทำให้เธอเกิดยิ้มได้ก็พอ แล้วความรักในแบบของคุณล่ะค่ะ คุณให้นิยามความรักของคุณว่ารักคืออะไร