เรื่องมันเริ่มจากสมัยมัธยมฉันแอบชอบรุ่นพี่คนหนึ่ง เราค่อนข้างสนิทกัน(ตอนนั้น)แบบที่มีเรื่องอะไรฉันก็ไปปรึกษาเขาเสมอ ตอนแรกที่รู้จักกันฉันยังไม่ชอบเขาเลยด้วยซ้ำ แต่พอได้รู้จักกันมากขึ้นก็ชอบเขาขึ้นเรื่อยๆ เขาชอบชวนเราวิ่งออกกำลังกายช่วงเย็นด้วยกัน พอสอบติดมหาลัยเขาก็เลี้ยงข้าวเรา เคยลองจีบแบบอ้อมๆแบบเอาของให้ในวันเกิด วันวาเลนไทน์ หาเรื่องยืมมังงะเขามาอ่าน(ให้ได้เจอกันทุกวัน555) แต่เรื่องที่เสียดายที่สุดคือเราไม่ได้บอกชอบเขาแบบตรงๆสักที มันน่าจะเป็นความรู้สึกที่ค้างคาใจมาตลอด
เราคิดว่าเดี๋ยวก็คงลืมเขาได้เองพอเข้ามหาลัยแล้วก็คงเจอคนอีกเยอะแยะ เราลองหาคนคุย ลองไปมีแฟน แต่ก็เอารุ่นพี่คนนั้นออกจากหัวไม่ได้ ยังคิดถึงเรื่อยๆ ยังอยากเจออยู่ตลอด แต่ไม่ได้ติดต่อกันเท่าไหร่ มีแค่ทักสวัสดีปีใหม่ในแต่ละปี กับอวยพรวันเกิดบ้าง ไม่นับว่าเป็นบทสนทนาเลยด้วยซ้ำ
จนตอนนี้ก็ผ่านมา6ปีแล้ว ในหัวก็ยังมีคิดถึงเขาอยู่ตลอด ไม่รู้เพราะอะไร หรือเพราะไม่เคยได้บอกความรู้สึกจริงๆออกไปกันแน่
มีใครเคยคิดถึงคนคนหนึ่งนานเป็นปีๆแบบที่ลืมไม่ได้เลยไหม
เราคิดว่าเดี๋ยวก็คงลืมเขาได้เองพอเข้ามหาลัยแล้วก็คงเจอคนอีกเยอะแยะ เราลองหาคนคุย ลองไปมีแฟน แต่ก็เอารุ่นพี่คนนั้นออกจากหัวไม่ได้ ยังคิดถึงเรื่อยๆ ยังอยากเจออยู่ตลอด แต่ไม่ได้ติดต่อกันเท่าไหร่ มีแค่ทักสวัสดีปีใหม่ในแต่ละปี กับอวยพรวันเกิดบ้าง ไม่นับว่าเป็นบทสนทนาเลยด้วยซ้ำ
จนตอนนี้ก็ผ่านมา6ปีแล้ว ในหัวก็ยังมีคิดถึงเขาอยู่ตลอด ไม่รู้เพราะอะไร หรือเพราะไม่เคยได้บอกความรู้สึกจริงๆออกไปกันแน่