สวัสดีค่ะ เราขอไอดีเพื่อนมาก เนื่องจากเร่ไม่กล้าใส่อีเมล์จริงๆ ตั้งกระทู้นี้ เราอาจจะเล่า งงๆ หน่อยนะคะ เพิ่งตั้งครั้งแรก อาจจะมีย้อนความหลังไปบ้าง
เริ่มเลยนะคะ
1. สมัยตอนเราเด็กค่ะ แม่เคยคิดจะเอาเราออก เนื่องจากช่วงนั้นพ่อเราเสพสารเสพติดหนักมาก กลัวว่าเราจะออกมาไม่สมประกอบ แต่ปู่ขอไว้ ว่าจะเลี้ยงเอง
2. ช่วงประถมประมาณ ป.4เราจะเป็นคนที่ร่าเริงมาก จนวันนึง ก่อนเราไปโรงเรียน มีลุงที่เป็นสามีของน้องสาวย่า เค้าขอให้เราไปนวดให้เค้าหน่อย เราถือว่ารู้จักกันเลยไป แต่เค้าให้เรานวดอวัยวะเพศเค้า ถ้าเราไม่ทำเค้าจะทำร้ายเรา เราเลยต้องทำ ทำก็ทำจนเสร็จ เค้าให้มาร้อยนึง วันนั้นเราเลยไม่ไปโรงเรียนเลยค่ะ เรากลัวเราไม่กล้าพูดกับใครเรื่องนี้เลย (ปัจจุบัน จขกทอายุ 20แล้ว) นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้เรากลัวหลายๆ อย่าง
3. ตั้งแต่เราจำความได้ พ่อชอบตบตีเราค่ะ โดยที่ไม่มีเหตุผล แค่ทะเลาะกับแม่เค้าพาลลงเรา แค่เราเล่นของเล่นขวางทางเราเตะเราเลยค่ะ
4.ช่วงปวช.1 คืนนั้นก่อนเปิดเทอม1 เราโทรถามเพื่อยว่าจะไปกันกี่โมง เพราะวิทยาลัยมันอยู่ไกลเราเปิดเรียนครั้งแรกด้วย ยังไม่ทันคุยจบพ่อลุกขึ้นมาตบเราตรงนั้นเลยค่ะ ทำให้เราต้องหน้าบวมไปโรงเรียนในวันนั้น เราหยุดไม่ได้ด้วย
5. เราเป็นอย่างนี้บ่อยมาก จนเราไอยากที่จะอยู่บ้านอีกเลย เราสมัครเรียน 4 ที่ เราเรียนไม่จบสักที เราดรอปมา 3-4 ปีแล้ว เรามักมีปัญหาที่ว่าเงินไม่มี เข้าสังคมกับเพื่อนไม่ได้ ทำงานก็แค่พอมีจ่ายค่าห้อง
---->> นี้คือความรู้สึกของเราแล้วนะ คือเรารู้สึกทำไมเราไม่เจออะไรดีๆ แบบคนอื่นบ้าง สังคม เพื่อน ครอบครัวดีๆ ที่เข้าใจ ทำไมเราไม่มีเงิน ไม่มีความสุข เราคิดจะฆ่าตัวตายแทบทุกวัน เป็นปีๆ ถามใครเค้าก็บอกไม่เป็นหรอก เราแค่คิดไปเอง ขี้เกียจ ไร้สาระแบบนี้ จนตอนนี้เราเริ่มสับสนว่าเราเป็นหรือแค่เร่คิดไปเอง เราอยากไปหาหมอจิตแพทย์นะแต่เรื่องตังเราคงไม่มีไป ไม่รู้จะแพงแค่ไหน เราเคยอ่านเค้าบอกว่าสัตว์เลี้ยงช่วยบำบัดจิตให้ดีขึ้น ตอนนี้เราเลี้ยงแฮมได้ 5 ปีแล้วค่ะ เลี้ยงตัวแรกก็เพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เหลืออยู่ตัวเดียว เลี้ยงได้เกือบ3ปีแล้ว เราคิดว่าถ้าตัวนี้ตายไปอีกเราจะไม่เหลืออะไรที่เราสามารถพูดคุยได้อีก เราเลยอยากหาวิธีที่แก้ปัญหาด้านจิตใจให้ตรงจุดจริงๆ ขอบคุณค่ะ
แบบนี้คืออาการของโรคซึมเศร้าหรือป่าวคะ
เริ่มเลยนะคะ
1. สมัยตอนเราเด็กค่ะ แม่เคยคิดจะเอาเราออก เนื่องจากช่วงนั้นพ่อเราเสพสารเสพติดหนักมาก กลัวว่าเราจะออกมาไม่สมประกอบ แต่ปู่ขอไว้ ว่าจะเลี้ยงเอง
2. ช่วงประถมประมาณ ป.4เราจะเป็นคนที่ร่าเริงมาก จนวันนึง ก่อนเราไปโรงเรียน มีลุงที่เป็นสามีของน้องสาวย่า เค้าขอให้เราไปนวดให้เค้าหน่อย เราถือว่ารู้จักกันเลยไป แต่เค้าให้เรานวดอวัยวะเพศเค้า ถ้าเราไม่ทำเค้าจะทำร้ายเรา เราเลยต้องทำ ทำก็ทำจนเสร็จ เค้าให้มาร้อยนึง วันนั้นเราเลยไม่ไปโรงเรียนเลยค่ะ เรากลัวเราไม่กล้าพูดกับใครเรื่องนี้เลย (ปัจจุบัน จขกทอายุ 20แล้ว) นั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้เรากลัวหลายๆ อย่าง
3. ตั้งแต่เราจำความได้ พ่อชอบตบตีเราค่ะ โดยที่ไม่มีเหตุผล แค่ทะเลาะกับแม่เค้าพาลลงเรา แค่เราเล่นของเล่นขวางทางเราเตะเราเลยค่ะ
4.ช่วงปวช.1 คืนนั้นก่อนเปิดเทอม1 เราโทรถามเพื่อยว่าจะไปกันกี่โมง เพราะวิทยาลัยมันอยู่ไกลเราเปิดเรียนครั้งแรกด้วย ยังไม่ทันคุยจบพ่อลุกขึ้นมาตบเราตรงนั้นเลยค่ะ ทำให้เราต้องหน้าบวมไปโรงเรียนในวันนั้น เราหยุดไม่ได้ด้วย
5. เราเป็นอย่างนี้บ่อยมาก จนเราไอยากที่จะอยู่บ้านอีกเลย เราสมัครเรียน 4 ที่ เราเรียนไม่จบสักที เราดรอปมา 3-4 ปีแล้ว เรามักมีปัญหาที่ว่าเงินไม่มี เข้าสังคมกับเพื่อนไม่ได้ ทำงานก็แค่พอมีจ่ายค่าห้อง
---->> นี้คือความรู้สึกของเราแล้วนะ คือเรารู้สึกทำไมเราไม่เจออะไรดีๆ แบบคนอื่นบ้าง สังคม เพื่อน ครอบครัวดีๆ ที่เข้าใจ ทำไมเราไม่มีเงิน ไม่มีความสุข เราคิดจะฆ่าตัวตายแทบทุกวัน เป็นปีๆ ถามใครเค้าก็บอกไม่เป็นหรอก เราแค่คิดไปเอง ขี้เกียจ ไร้สาระแบบนี้ จนตอนนี้เราเริ่มสับสนว่าเราเป็นหรือแค่เร่คิดไปเอง เราอยากไปหาหมอจิตแพทย์นะแต่เรื่องตังเราคงไม่มีไป ไม่รู้จะแพงแค่ไหน เราเคยอ่านเค้าบอกว่าสัตว์เลี้ยงช่วยบำบัดจิตให้ดีขึ้น ตอนนี้เราเลี้ยงแฮมได้ 5 ปีแล้วค่ะ เลี้ยงตัวแรกก็เพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เหลืออยู่ตัวเดียว เลี้ยงได้เกือบ3ปีแล้ว เราคิดว่าถ้าตัวนี้ตายไปอีกเราจะไม่เหลืออะไรที่เราสามารถพูดคุยได้อีก เราเลยอยากหาวิธีที่แก้ปัญหาด้านจิตใจให้ตรงจุดจริงๆ ขอบคุณค่ะ