ไดอารี่ ที่รัก

เรื่องเกิดขึ้นเมื่อผมเรียนวิชาช่วย แล้วผมเจอกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งน่าจะเข้าตาผมเลยแหละครับ
ผมจำได้ว่าผมเคยเจอเธอที่ไหนซักที่หนึ่งครั้งนึงแล้วแต่ผมก็นึกไม่ออกครับว่าเราเคยเจอกันที่ไหน
วิชาเรียนในมหาวิทยาลัยเป็นเรื่องปกติครับที่ต้องตั้งกลุ่มของ Section และดึงนศ.เข้าไปในกลุ่ม
ผมจึงถึงโอกาสนี้เข้าไปหาเฟสเทอครับ(ทั้งๆที่เพื่อนหาเฟสสาวกัน ผมนี่โฟกัสคนเดียว)
สุดท้ายผมก็เจอเฟสเทอ พอส่องรูปก็เลยนึกออกว่าเราเคยเจอกันที่ไหน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
วันนี้เป็นวันรอน้องเข้ามาสัมภาษณ์ของคณะผมครับ วันนั้นเพื่อนผมไม่ค่อยว่างกันเลยมีคนมารอน้องน้อยมาก
แต่ผมเป็นหนึ่งในคนที่มารอน้องครับ รอซักพักผมก็เดินไปหาเพื่อนที่หน้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นแหละครับคือครั้งแรกที่เราเจอกัน
แต่มันอาจจะธรรมดาไปหน่อยถ้าเรื่องมันจบแค่นี้ ใจเย็นๆนะครับ
ผมยืนอยู่ตรงนั้นซักพักหนึ่งแล้วผมก็กลับไปที่จุดลงทะเบียนเพื่อดูว่ามีน้องมาเยอะหรือยัง
แล้วผมก็เดินออกมารอน้องอีกจุดนึงครับตอนนั้นผมไปกับเพื่อนอีก2คน แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าจุดที่เราไปยืนรอนั้นมันเหมือนมีแค่ผมกับเพื่อนแค่2คน
ผมเลยมองไปรอบๆละเห็นเทอถือป้ายสาขาวิชาที่เธอเรียนอยู่ เลยถามกับเพื่อนผมว่าไปอยู่แถวๆนั้นมั้ยจะได้มีเพื่อนยืนมากกว่า2คน
แล้วเราก็เดินไปยืนอยู่ตรงนั้นครับ แรกๆผมก็ไม่กล้าคุยกับเทอครับ แต่ด้วยความที่ว่าเพื่อนผมหิวและอยู่นิ่งๆไม่ค่อยได้
มันเลยเดินไปเดินมามีน้องมาก็พาน้องไปส่ง ส่งครั้งนึงก็นานเหลือเกินจังหวะนั้นเลยทำให้เราได้คุยกันครับ
เราก็คุยกันเรื่องทั่วไปเหมือนทำความรู้จักกันเผินๆ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
หลังจากนั้นเราก็ได้มาเจอกันอีกครั้งในวิชาช่วยวิชานี้แหละครับ
.
.
.
.
.
หลังจากแอดเฟสไปแล้วผมก็เลยทักไปถามว่าจำกันได้ไหม แล้วก็คุยกันนิดหน่อยครับ
ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกแล้วแหละครับว่าผมเองงคิดอะไรบางอย่างกับเทออยู่ซึ่งมันมากกว่าเพื่อน แต่มันก็ยังไม่ชัดเจน
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมถามเทอว่าเทอไปมหาลัยยังไง แล้วก็แกล้งบอกให้เทอรอหน่อย แค่แกล้งพูดนะครับ!!!
ไม่ได้หวังหรอกครับว่าเทอจะรออยู่ไหม ถ้าลงรถไปแล้วไม่เห็นเทอก้แค่นั่งรถต่อไปมหาลัยเพราะยังไงๆก็ต้องลงอยู่แล้ว
แต่พอจะลงรถเมลล์มองไปที่ป้ายเห็นเทอนั่งรออยู่ ก็เลยเกิดความสงสัยกับตัวเองครับ ว่าทำไมเทอถึงกล้ารอ
เราก็รอจนมีรถมา เป็นอะไรที่แปลกหนักเข้าไปอีกครับปกติซูโบรุหรือรถ2แถวคันเล็กหรือรถกระป๋อ(แล้วแต่คนเรียกครับ)
ปกติคนจะเยอะมากแต่รถคันนี้ไม่มีคนเลยครับวิ่งมารถปล่าว แต่ที่น่าแปลกกว่าคืนเรานั่งกัน2คนจนถึงมหาวิทยาลัย
ตอนนั้นเกร็งมากครับ ทำไรไม่ค่อยถูกเลย อยากจะคุยด้วยแต่ก็ไม่กล้าคุย เป็นความรู้สึกแปลกๆที่จำไม่ได้แล้วว่ามันคืออะไร
แต่ผมก็นิ่งๆ เฉยๆไว้ตามปกติที่ผมเป็นน่ะแหละครับ จนเราคุยกันทั้งวัน แล้วหลังจากนั้นผมก็ไปมหาลัยกับเธอทุกวัน
เทอเป็นคนกินข้าวน้อยครับ ตอนแรกผมก็ไม่รู้ก็เลยไม่กล้ากินให้สุดท้ายเทอบอกว่าคราวหน้าช่วยกินด้วย
หลังจากนั้นผมรู้สึกครับว่าเราแทบจะใช้เงินใครก็ได้ของเราทั้งคู่ ทั้งค่ากิน ค่ารถ ฯลฯ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เรื่องทุกอย่างก็เหมือนว่ามันจะไปได้ด้วยดีนะครับ แต่ผมลืมบอกทุกท่านไปครับว่า "เทอมีแฟนแล้ว คบกันมา3ปีกว่า"
555555 อย่าเพิ่งมองผมอย่างนั้นครับ ผมไม่ได้มีเจตนาจะแย่งแฟนใครหรอกครับ ในหัวผมคิดอยู่ตลอดครับว่าเทอมีแฟนแล้ว
แต่ทำไมเทอถึงทำอะไรแบบนี้กับผมล่ะ??? แต่คิดไปคิดมาก็ปวดหัวครับ เลยขอไม่คิดดีกว่า หลังจากนั้นผมก็รู้สึกกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ
จนเพื่อนเธอสงสัยละฝากมาถามว่า ผมจีบเธอหรอ แต่เธอดันถามผมว่า "ไม่ได้มาจีบใช่ไหม" ผมตอบไปว่า"ใช่"เราจีบเทออยุ่)
ใครจะไปกล้าบอกไปตรงๆครับ ไม่มีใครอยากเสียคนที่ตัวเองชอบไปหรอกครับ อย่างน้อยที่สุดขออยู่ข้างๆเป็นแค่คำว่าเพื่อนที่เทอใช้เรียกก็พอ
แต่ถามหน่อยครับ ถ้ายิ่งอยู่ด้วยยิ่งรู้สึกแล้วถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจะเกิดอะไรขึ้น หลายคนน่าจะรู้ดีครับ
หลังจากนั้นเทอก็ถามอีกว่าไม่ได้พยายามทำอะไรอยู่ใช่ไหม ผมก็ตอบแบบไม่หมดไปอยู่ดี เพราะผมไม่ได้ใช้ความพยายามเลย ทำไปเพราะเต็มใจ
ผมเลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกออกไปเก็บมันไว้และทำตัวเหมือนเดิมครับ
แต่ก็เจออะไรบางอย่างที่เข้ามาวัดใจกันมากเหลือเกิน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
วันนี้เป็นวันแข่งกีฬาของคณะครับและเป็นวันศุกร์ด้วยพรุ่งนี้ผมก็เลยค่อนข้างจะว่างครับ
ผมมเลยอยู่ดูกีฬากับเทอ ลืมบอกครับว่าผมไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนเทอเท่าไหร่เนื่องจากยังยุด้วยไม่ค่อยนาน
แต่เพื่อนเทอก็ชอบพูดถึงผช.คนนึงแหละครับ ซึ่งผมก็จำไม่ได้หรอกครับว่าเพื่อนเทอพูดว่าอะไรแต่เทอบอกว่า
ผช.คนนี้แอบชอบเพื่อนในกลุ่มเทออยู่ ผมก็เชื่อคำพูดเทอและครับแต่ในตอนที่นั่งดูกีฬาอยู่ ผช.คนนี้ลงไปแข่งครับเพราะนักกีฬายังไม่มากัน
เขาลงไปก็จรงครับแต่เท่าที่ผมเห็นคือเรียกได้ว่าแทบจะวิ่งไม่ออก เหมือนคนไม่เคยเล่นกีฬา แต่ก็ไม่ได้คิดไรครับ ขำๆ
จนกีฬาจบและเขาเดินกลับมานั่งครับเขาเลือกที่จะนั่งด้านบนเทอ(มันเป็นสแตนผมนั่งยุข้างซ้าย) เทอก็ถามเขาว่าเป็นไงบ้างไรงี้แหละครับ
เหมือนๆเพื่อนเหนื่อยกลับมาก็ให้กำลังใจกัน แต่เอ๊ะ!!!  ทำไมต้องจับมือกันด้วย ???
ซักพักเขาก็เหมือนๆจะเล่นผมเทอแต่อย่างอื่นทำไรบ้างผมไม่รู้หรอกครับและไม่คิดจะหันไปดูด้วย ตอนนั้นความรู้สึกผมปิดทุกทิศทางครับ
เชื่อได้เลยว่าถ้ามีใครมาแตะตัวหรือพูดอะไรเศร้าๆอาจจะร้องไห้เลยก็ได้ คล้ายๆกับเกมส์ปิดระบบปรับปรุงเซิฟเวอร์อะไรประมาณนั้นเลย
แต่เทอก็พยายามถามนะครับว่าผมจะกลับกี่โมงจริงๆตอนนั้นก็อยากลุกแล้วเดินไปเลยครับ แต่กลัวจะคุมสติตัวเองไม่ได้ เลยคิดว่านั่งดีกว่า
ก็อยากถามเทอนะครับว่าตกลงผช.คนนี้เขามาจีบเพื่อนในกลุ่มเทอจริงๆหรอ แต่จากการกระทำแล้วไม่น่าใช่แล้วมั้งครับ
เทอบอกว่าจะให้ผมกลับด้วยผมก็เลยทนรอจะได้กลับด้วยครับ พอจะกลับเพื่อนผญ.คนอื่นของเทอก็คนของกลับไปที่ที่จะแข่งกีฬาต่อไปแหละครับ
แต่ผช.คนนี้ทำตัวเหมือนไม่มีแรงและขอนั่งรถไปกับเพื่อนเทอ (เพื่อนเทอขับรถมาเองครับ ปกติเทอเลยกลับกับเพื่อน)
คำพูดอื่นผมจำไม่ค่อยได้หรอกครับ แต่มีคำพูดนึงเขาบอกว่าเขาเล่น weight(เวจ) ครับ แต่ไม่เล่นขา มันพุ่งตรงเข้าไปสู่เซเรบัมผมทันทีครับ
"เล่นเวจอะไรไม่เล่นขาวะ บ้าละ มุงเล่นส่วนอื่นไม่เล่นขามุงไม่น่าเล่นได้นะ" นั่นคือในความคิดผมครับ แต่ก็ช่างเขาเถอะครับ
พอกลับบ้านมาผมมีงานที่ต้องทำและค่อนข้างนานครับ วันนั้นเราเลยอยู่คุยกันนานมาก เกือบจะไม่ได้นอน5555
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
เรื่องต่อจากนี้ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เป็นการตัดสินใจของผมเอง
(อัพเดทเรื่อยๆ)