สวัสดีค่ะวันนี้เราจะมาขอแชร์ประสบการ์ณชีวิตของเราค่ะอยากให้คนที่ทำอะไรพลาดไปได้มาอ่านนะคะ.
ปล.เรื่องที่เล่าคือเรื่องจริงเกิดขึ้นจากชีวิตเราจริงๆ.
เราชื่อแบมตอนนั้นเราเรียนอยุ่ปวช.3ค่ะเราได้คบกับผู้ชายคนนึงเค้าชื่อบอส ผช.คนนี้แหละค่ะที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปพี่บอสอยุ่ปวส.3ช่างอุตสาหกรรม.
เราคบกับพี่บอสมาสองปีค่ะ เรารักกันดีมากทุกอย่างกำลังแฮ้ปปี้ เราคบกันพาไปบ้านพ่อแม่รุ้จักทั้งสองฝ่าย . เราสองคนรักสนุกค่ะเที่ยวกลางคืนเกือบทุกวันแต่ว่วนมากจะแยกกันไปเราไปกับเพื่อนพี่บอสก็ไปกับเพื่อน . แต่เราก็เที่ยวกับพี่บอสบ่อยน้ะค่ะไปนอนค้างบ้านพี่บอสก็บ่อย มีวันนึงเราไปนอนบ้านพี่บอสเรามีอะไรกับพี่บอสค่ะแต่เราลืมป้องกัน เราลืมป้องกันสองครั้ง. เราก็บอกว่ค่ะ ยาคุมก็ไม่ได่กิน คือตอนนั้นเราก็ไม่คิดอะไร ยังรักสนุกอยุ่ . ใช้ชีวิตปกติ ผ่านไปเดือนนึงประจำเดือนเราก็ยังไม่มา แต่เราก็ไม่สนใจอะไร ยังเที่ยวอยุ่พี่บอสก็ถามนะแต่เราก็บอกว่าคงไม่เป้นไรหรอก . จนวันที่พี่บอสพาเราไปเที่ยว เราก็เวียนหัวนะลุกไม่ไหว จะอ้วกอย่างเดียว พี่บอสก็ถามว่าเป้นอะไรไหวมั้ยเราก้บอกว่าไหว . พี่บอสก็พาไปกินข้าว แต่เรากินไรไม่ได้เลยเหม็นไปหมด อ้ซกไปหลายรอบ
จนพี่บอสต้องพามาโรงบาล แล้วหมอก็บอกว่าเราท้อง ตอนนั้นเราทำไรไม่ถูกคะเครียดไปหมดคิดมากว่าถ้าท้องแบบนี้จะเรียนยังใงพ่อแม่จะเสียใจมั้ย เราเครียดมากตอนนั้น จนเราตัดสินใจบอกพี่บอส พี่บอสก็ตกใจนะ เราเลยบอกพี่บอวว่าไปบอกพ่อกับแม่ดีไหม จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา แต่พี่บอสไม่ยอมค่ะพี่บอสบอกว่าพี่เค้ายังใม่พร้อม ยังไม่อยากเสียอนาคตไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจ . เราก็คิดแล้วแหละว่าพี่บอสจะต้องไม่รับผิดชอบ เราร้องไห้ค่ะร้องแบบหนักมาก คือความเครียดตกอยุ่กับเราแค่คนเดียว เราหมดหนทางแล้ว แต่เราก็ไม่คิดที่จะเอาเด็กออกนะ ไม่คิดด้วย . แต่พี่บอสค่ะพาเราออกจากโรงบาล แล้วพาเราไปคลินิคแห่งนึงแถวพัทยา . เราถามพี่บอสว่าพามาทำไม พี่บอสไม่ตอบแต่เอาเงินมายัดมือเราแล้วบอกว่าให้ไปเอาออกส้ะจะได้จบๆ เราได้ยินแบบนั้นคือจุกอ่ะ นั่นลูกนะคนทั้งคน แต่ใจนึงเราก็เริ่มคิดล้ะว่าจะเอาออกดีไหม . เราตัดสินใจลงรถแล้วเดินเข้าคลินิคไปค่ะคือเงียบมากใจเราหวิวๆนะกลัวมากๆ พยาบาลก็ถามว่ามาทำไม เราก็เงียบแล้วเอามือลูบท้อง . พยาบาลก็เหมือนรุ้เลยพาเราไปห้องห้องหนึ่งซึ่งทางเดินไปลึกลับมาก เราเริ่มกลัวความคิดเราเริ่มเปลี่ยน ลังเลว่าจะเอายังใง . พี่บอสก็โทรถามตลอดว่าเอาออกยัง เราก็เงียบจนพยาบาลมาเรัยกเราเข้าห้อง คือทุกคนคิดตามนะ ในห้องมันมีแสงไฟสลัวๆ มีแค่เตียงกับเครื่องมือแพทย์ เรากลัวมากสั่นไปหมด หมอบอกให้เราขึ้นไปนอนบนเตียงเราก็เดินขึ้นไปนอนบนเตียง เราคิดเยอะมาก ลูกเรานะลูกเราทั้งคนนะ แต่อีกใจก็กลัวพ่อแม่เสียใจ คือคิดจนร้องไห้ สุดท้ายเราตัดสินใจค่ะวิ่งออกจากห้องมาเลยวิ่งมาแบบไม่คิดชีวิต ขึ้นแท้กซี่กลับบ้านตัดสินใจบอกพ่อแม่ไปไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ตอนที่เราบอกแม่ว่าท้อง พ่อกับแม่เราน้ำตาไหลค่ะเราก็ร้องไห้ รุ่สึกผิด ผิดมากเราก็ขอโทดพ่อกับแม่ทั้งกราบเท้าทั้งขอขมา ท่านก็ยอมให้อภัย ส่วนพี่บอสนางก็หายเงียบเลยค่ะไม่ติดต่อมาเลยไม่รับผิดชอบอะไรด้วย เราก็ดรอปเรียนใว้ส่วนพี่บอสนางย้ายร.ไปเลยค่ะ เราก็เสียน้ะ แต่เวลาเราเห็นท้องเราลูบท้องเรามันทำให้เราดีขึ้นมาก การเป้นซิงเกิ้ลมัม มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะเราต้องอุ้มท้องใหญ่ๆคือมันไม่ชิน เราทำอะไรลำบากมากไปหาหมอคนเดียวเวลาหมอนัดเค้าก็จะถามหาแฟนเราเสมอแต๋เราก็เงียบค่ะ. พ่อแม่เราทำงานหนักขึ้นเพื่อจะได้มีเงินมาซื้อขอให้ลูกเรา ตอนนั้นเรารุ้ซึ้งเลยค่ะกว่าแม่จะคลอดเรากว่าแม่จะอุ้มท้องจนครบเกก้าเดือนมันทรมานแค่ไหน เราสัญญากับตัวเองและลูกในท้องว่าใม่ว่าจะยังใงก็จะเลี้ยงให้ดีที่สุด เราทำให้เค้าเกิดมาแล้วก็ต้องดูแลถึงจะเกิดจากความผิดพลาดก็เถอะ จนเราท้องได้8เดือนคะ เราเริ่มทำอะไรลำบากขึ้นเพราะท้องใหญ่มาก เราไปซาวดูแล้วค่ะเราได้ลูกชาย ถามว่าดีใจมั้ย บอกเลยจะหญิงหรือชายขอแค่ลุกแข็งแรงเราก็ดีใจแล้ว แล้วก็มาถึงวันคลอด เพื่อนเราพ่อแม่เราก็มาเฝ้าเรา เราตื่นเต้นมากปวดท้องมาก คือเข้าใจคนเป้นแม่เลยกว่าจะคลอดได้มันทรมานมาก ทรมานสุดๆ จนเราคลอดออกมาเราได้ยินเสียงร้องของลุกคือตอนนั้นอธิบายไม่ถูกค่ะร้องไห้เลย แล้วก็สลบไปเำราะเหนื่อยจากการเบ่งลุก . จนเราออกจากโรงบาลเราก็เลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด พี่บอสกับครอบครัวพี่บอสก็ไม่มาสนใจเลยจนเรารุ้ข่าวว่าพี่บอสแต่งงานใหม่แล้วกับลูกสาวเจ้าของอู่รถ เราก็รุ้สึกเฉยๆนะ เจ้บลึกๆแต่ก็ปล่อยเถอะปลงหมดแล้วไม่คิดมาก ตั้งใจเลี้ยงลูกให้ดีก็พอ . เราเลี้ยงลูกมาคนเดียวถามว่าเหนื่อยมั้ยก็เหนื่อยนะแต่ภูมิใจมากกว่า ถ้าวันนั้นเราเอาเด็กออกเราจะได้เห็นเด็กตัวน้อยๆน่ารักแบบนี้มั้ย . จนตอนนี้ลูกเรา1ขวบแล้วชีวิตเราสองคนแม่ลูกมีความสุขดีค่ะ.
จบแล้วนะค้ะ เราอยากฝากบอกคนที่เป้นแบบเรานะ เราไม่รุ้ว่าใครจะคิดยังใง แต่ชีวิตคนเราเนอะมันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างสำหรับเราความผิดพลาดครั้งนี้ถือเป้นบทเรียนราคาแพงแล้วจะไม่ทำอีก จากชีวิตวัยรุ่นเที่ยวกลางคืน ต้องกลายมาเป้นคุณแม่ลูก1ที่ยังสวย5555แต่เราไม่เสียใจนะ ทุกครั้งที่ท้อทุกครั้งที่อ่อนแอ พอเราเจอหน้าลูกมันก็ทำให้เราดีขึ้นเยอะ มีลุกคอยเป้นกำลังใจให้เวลาท้อ.
ฝากถึงคนที่เจอแบบเรานะขอร้องเถอะอย่าไปเอาออกเลยค่ะชีวิตคนทั้งคน. ในเมื่อเป้นคนทำพลาดเร่ก็ต้องยอมรับมันสิคะฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอค่ะ.
ขอบคุณที่อ่านนะค้ะเราเขียนไม่สนุกหรอกแต่เราก็อยากแชร์ประสบการ์ณชีวิตเรา .
ความผิดพลาด
ปล.เรื่องที่เล่าคือเรื่องจริงเกิดขึ้นจากชีวิตเราจริงๆ.
เราชื่อแบมตอนนั้นเราเรียนอยุ่ปวช.3ค่ะเราได้คบกับผู้ชายคนนึงเค้าชื่อบอส ผช.คนนี้แหละค่ะที่ทำให้ชีวิตเราเปลี่ยนไปพี่บอสอยุ่ปวส.3ช่างอุตสาหกรรม.
เราคบกับพี่บอสมาสองปีค่ะ เรารักกันดีมากทุกอย่างกำลังแฮ้ปปี้ เราคบกันพาไปบ้านพ่อแม่รุ้จักทั้งสองฝ่าย . เราสองคนรักสนุกค่ะเที่ยวกลางคืนเกือบทุกวันแต่ว่วนมากจะแยกกันไปเราไปกับเพื่อนพี่บอสก็ไปกับเพื่อน . แต่เราก็เที่ยวกับพี่บอสบ่อยน้ะค่ะไปนอนค้างบ้านพี่บอสก็บ่อย มีวันนึงเราไปนอนบ้านพี่บอสเรามีอะไรกับพี่บอสค่ะแต่เราลืมป้องกัน เราลืมป้องกันสองครั้ง. เราก็บอกว่ค่ะ ยาคุมก็ไม่ได่กิน คือตอนนั้นเราก็ไม่คิดอะไร ยังรักสนุกอยุ่ . ใช้ชีวิตปกติ ผ่านไปเดือนนึงประจำเดือนเราก็ยังไม่มา แต่เราก็ไม่สนใจอะไร ยังเที่ยวอยุ่พี่บอสก็ถามนะแต่เราก็บอกว่าคงไม่เป้นไรหรอก . จนวันที่พี่บอสพาเราไปเที่ยว เราก็เวียนหัวนะลุกไม่ไหว จะอ้วกอย่างเดียว พี่บอสก็ถามว่าเป้นอะไรไหวมั้ยเราก้บอกว่าไหว . พี่บอสก็พาไปกินข้าว แต่เรากินไรไม่ได้เลยเหม็นไปหมด อ้ซกไปหลายรอบ
จนพี่บอสต้องพามาโรงบาล แล้วหมอก็บอกว่าเราท้อง ตอนนั้นเราทำไรไม่ถูกคะเครียดไปหมดคิดมากว่าถ้าท้องแบบนี้จะเรียนยังใงพ่อแม่จะเสียใจมั้ย เราเครียดมากตอนนั้น จนเราตัดสินใจบอกพี่บอส พี่บอสก็ตกใจนะ เราเลยบอกพี่บอวว่าไปบอกพ่อกับแม่ดีไหม จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา แต่พี่บอสไม่ยอมค่ะพี่บอสบอกว่าพี่เค้ายังใม่พร้อม ยังไม่อยากเสียอนาคตไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจ . เราก็คิดแล้วแหละว่าพี่บอสจะต้องไม่รับผิดชอบ เราร้องไห้ค่ะร้องแบบหนักมาก คือความเครียดตกอยุ่กับเราแค่คนเดียว เราหมดหนทางแล้ว แต่เราก็ไม่คิดที่จะเอาเด็กออกนะ ไม่คิดด้วย . แต่พี่บอสค่ะพาเราออกจากโรงบาล แล้วพาเราไปคลินิคแห่งนึงแถวพัทยา . เราถามพี่บอสว่าพามาทำไม พี่บอสไม่ตอบแต่เอาเงินมายัดมือเราแล้วบอกว่าให้ไปเอาออกส้ะจะได้จบๆ เราได้ยินแบบนั้นคือจุกอ่ะ นั่นลูกนะคนทั้งคน แต่ใจนึงเราก็เริ่มคิดล้ะว่าจะเอาออกดีไหม . เราตัดสินใจลงรถแล้วเดินเข้าคลินิคไปค่ะคือเงียบมากใจเราหวิวๆนะกลัวมากๆ พยาบาลก็ถามว่ามาทำไม เราก็เงียบแล้วเอามือลูบท้อง . พยาบาลก็เหมือนรุ้เลยพาเราไปห้องห้องหนึ่งซึ่งทางเดินไปลึกลับมาก เราเริ่มกลัวความคิดเราเริ่มเปลี่ยน ลังเลว่าจะเอายังใง . พี่บอสก็โทรถามตลอดว่าเอาออกยัง เราก็เงียบจนพยาบาลมาเรัยกเราเข้าห้อง คือทุกคนคิดตามนะ ในห้องมันมีแสงไฟสลัวๆ มีแค่เตียงกับเครื่องมือแพทย์ เรากลัวมากสั่นไปหมด หมอบอกให้เราขึ้นไปนอนบนเตียงเราก็เดินขึ้นไปนอนบนเตียง เราคิดเยอะมาก ลูกเรานะลูกเราทั้งคนนะ แต่อีกใจก็กลัวพ่อแม่เสียใจ คือคิดจนร้องไห้ สุดท้ายเราตัดสินใจค่ะวิ่งออกจากห้องมาเลยวิ่งมาแบบไม่คิดชีวิต ขึ้นแท้กซี่กลับบ้านตัดสินใจบอกพ่อแม่ไปไหนๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ตอนที่เราบอกแม่ว่าท้อง พ่อกับแม่เราน้ำตาไหลค่ะเราก็ร้องไห้ รุ่สึกผิด ผิดมากเราก็ขอโทดพ่อกับแม่ทั้งกราบเท้าทั้งขอขมา ท่านก็ยอมให้อภัย ส่วนพี่บอสนางก็หายเงียบเลยค่ะไม่ติดต่อมาเลยไม่รับผิดชอบอะไรด้วย เราก็ดรอปเรียนใว้ส่วนพี่บอสนางย้ายร.ไปเลยค่ะ เราก็เสียน้ะ แต่เวลาเราเห็นท้องเราลูบท้องเรามันทำให้เราดีขึ้นมาก การเป้นซิงเกิ้ลมัม มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะเราต้องอุ้มท้องใหญ่ๆคือมันไม่ชิน เราทำอะไรลำบากมากไปหาหมอคนเดียวเวลาหมอนัดเค้าก็จะถามหาแฟนเราเสมอแต๋เราก็เงียบค่ะ. พ่อแม่เราทำงานหนักขึ้นเพื่อจะได้มีเงินมาซื้อขอให้ลูกเรา ตอนนั้นเรารุ้ซึ้งเลยค่ะกว่าแม่จะคลอดเรากว่าแม่จะอุ้มท้องจนครบเกก้าเดือนมันทรมานแค่ไหน เราสัญญากับตัวเองและลูกในท้องว่าใม่ว่าจะยังใงก็จะเลี้ยงให้ดีที่สุด เราทำให้เค้าเกิดมาแล้วก็ต้องดูแลถึงจะเกิดจากความผิดพลาดก็เถอะ จนเราท้องได้8เดือนคะ เราเริ่มทำอะไรลำบากขึ้นเพราะท้องใหญ่มาก เราไปซาวดูแล้วค่ะเราได้ลูกชาย ถามว่าดีใจมั้ย บอกเลยจะหญิงหรือชายขอแค่ลุกแข็งแรงเราก็ดีใจแล้ว แล้วก็มาถึงวันคลอด เพื่อนเราพ่อแม่เราก็มาเฝ้าเรา เราตื่นเต้นมากปวดท้องมาก คือเข้าใจคนเป้นแม่เลยกว่าจะคลอดได้มันทรมานมาก ทรมานสุดๆ จนเราคลอดออกมาเราได้ยินเสียงร้องของลุกคือตอนนั้นอธิบายไม่ถูกค่ะร้องไห้เลย แล้วก็สลบไปเำราะเหนื่อยจากการเบ่งลุก . จนเราออกจากโรงบาลเราก็เลี้ยงลูกคนเดียวมาโดยตลอด พี่บอสกับครอบครัวพี่บอสก็ไม่มาสนใจเลยจนเรารุ้ข่าวว่าพี่บอสแต่งงานใหม่แล้วกับลูกสาวเจ้าของอู่รถ เราก็รุ้สึกเฉยๆนะ เจ้บลึกๆแต่ก็ปล่อยเถอะปลงหมดแล้วไม่คิดมาก ตั้งใจเลี้ยงลูกให้ดีก็พอ . เราเลี้ยงลูกมาคนเดียวถามว่าเหนื่อยมั้ยก็เหนื่อยนะแต่ภูมิใจมากกว่า ถ้าวันนั้นเราเอาเด็กออกเราจะได้เห็นเด็กตัวน้อยๆน่ารักแบบนี้มั้ย . จนตอนนี้ลูกเรา1ขวบแล้วชีวิตเราสองคนแม่ลูกมีความสุขดีค่ะ.
จบแล้วนะค้ะ เราอยากฝากบอกคนที่เป้นแบบเรานะ เราไม่รุ้ว่าใครจะคิดยังใง แต่ชีวิตคนเราเนอะมันก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้างสำหรับเราความผิดพลาดครั้งนี้ถือเป้นบทเรียนราคาแพงแล้วจะไม่ทำอีก จากชีวิตวัยรุ่นเที่ยวกลางคืน ต้องกลายมาเป้นคุณแม่ลูก1ที่ยังสวย5555แต่เราไม่เสียใจนะ ทุกครั้งที่ท้อทุกครั้งที่อ่อนแอ พอเราเจอหน้าลูกมันก็ทำให้เราดีขึ้นเยอะ มีลุกคอยเป้นกำลังใจให้เวลาท้อ.
ฝากถึงคนที่เจอแบบเรานะขอร้องเถอะอย่าไปเอาออกเลยค่ะชีวิตคนทั้งคน. ในเมื่อเป้นคนทำพลาดเร่ก็ต้องยอมรับมันสิคะฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอค่ะ.
ขอบคุณที่อ่านนะค้ะเราเขียนไม่สนุกหรอกแต่เราก็อยากแชร์ประสบการ์ณชีวิตเรา .