สมาชิกอีกของบ้าน.

สวัสดีค่ะ นี้เป็นกระทู้แรกของเรา ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ
คือจะเริ่มเล่ายังไงดี บ้านของเราอาศัยอยู่ด้วยกันทั้งหมด 4 คน มีพ่อ แม่ เรา และ ย่า ของเรา เราอยู่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่เกิด อยู่มาทั้งได้10ปี ก็ปกติดีทุกอย่าง เหมือนบ้านหลังอื่นทั่วๆไป จนย่างเข้าปีที่11 เราก็เริ่มรู้สึกได้ถึงอะไรบ้างอย่างที่มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จิงๆแล้วความผิดปกตินี้มันก็เกิดขึ้นมาตั้งแต่ปีที่9-10แล้วแต่มาชัดเจนที่สุดคือปีที่11 คือทุนเดิมเราเหมือนเป็นคนที่มีสัมผัสพิเศษอะไรบางอย่างแต่มันก็ไม่ได้ชัดนัก เช่น บางทีเวลาเราไปวัดเรามักจะรู้สึกเหมือนลมพัดตลอดเวลาทั้งที่ไม่มีลม เหมือนมีคนคอยมองอยู่ทุกฝีก้าว แต่พออกจากวัดก็ปกติ เราเคยเล่าให้พ่อเราฟัง พ่อบอกว่าเรา คิดมาก ไม่มีอะไรหรอก เราก็เลยปล่อยผ่านไป เข้าเรื่องดีกว่า555
ทุกๆวันพ่อและแม่จะออกไปทำงาน เรากับย่าจะอยู่บ้านกัน2คน เอ่อลืมบอก ย่าเรามีคนดูแลอีกคน เป็นชาวพม่า เค้ามาดูแลย่าเรา เราก็นั่งคุยกันตามประสา ย่าหลาน คุยกันไปเรื่อยๆแล้วจู่ๆ พี่เลี้ยงชามพม่า เค้าก็ถามย่าเราขึ้นมาว่า
พล:ย่าๆ ตุ๊กตาหน้าหิ้งย่าเก็บไว้ทำไม หนูกะจะเอาไปทิ้ง จะได้มีที่ไว้วางของ
ย่า: พิมพ์(ชื่อสมมุติของพี่เลี้ยง) หนูอย่าไปแตะไปย้ายนะ ไห้เค้าอยู่ตรงนั้นแหละ นั้นที่ของเค้า เดี๋ยวย่าไปจัดเอง ปิดประตูให้สนิทด้วย
เราก้สงสัยเค้าคุยถึงเรื่องอะไรกันเราเลยถามย่าขึ้นมา
เรา:ย่าตุ๊กตาอะไรเหรอ ทำไมต้องไว้บนหิ้งล้ะ
ย่า: ไม่มีอะไรหรอกลูก ตุ๊กตาธรรมดาแหละ หนูอย่าเข้าไปเล่นแถวหน้าห้องนั้นนะลูกอย่าไปหยิบย้ายของอะไร เดี๋ยวขี้ฝุ่นจะเข้าหูเข้าตาเอา
เราก็เลยไม่ได้ติดใจอะไร แต่เราสังเกตุทุกๆวันพระย่าเราจะเข้าไปในห้องนั้นนานมาก มีทั้งน้ำแดง ขนม ของเล่นต่างๆ เหมือนเลี้ยงเด็กไว้คนนึง แต่ตอนนั้นเราไม่ยังไม่ค่อยรู้อะไร เลยไม่ใส่ใจ[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เมื่อก่อนย่าเราเคยเป็นหมอดูspoil]
อยู่มาวันนึงเราเห็นย่าเราเหมือนนั่งคุยอะไรกับใคร เราเลยไปแอบดู เราเห็นย่าเรานั่งคุยคนเดียว.. เราเลยเดินเข้าไปหาย่า
เรา:ย่านั่งคุยกับใครเหรอ เรียกพี่พิมพ์รึปล่าวเดี๋ยวหนูไปตามให้
ย่า: ปล่าวหรอกลูก ย่านั่งบ่นของย่าไปเรื่อยตามประสาคนแก่  555
เรา:ย่า ทำไมย่าต้องเอาขนม ของเล่นต่างๆไปไว้ในห้องนั้นด้วยละเยอะแยะเลย หนูอยากเข้าไปดูได้มั้ย
ย่า: มันไม่ใช้เรื่องของเด็กหรอก อย่าเข้าไปเลย แต่ถ้าอยากไปดูจริงๆตามมาสิ เดี๋ยวย่าพาไปดูก็ได้ แต่ปค่แป๊ปเดียวนะลูก
เรา: ค่ะ
เราก้เดินตามย่าไปที่ห้อง ห้องนึงอยู่ติดกับห้องของย่าเรา แต่เราไม่เคยเข้าไปเลยเพราะย่าจะล้อคไว้ตลอด พอย่าเริ่มแย้มประตู เราก็รู้สึกเหมือนมีลมมาตีหน้าเราอย่างจัง มันยิ่งทำให้เรรอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร เราเลยชะโงกหน้าเข้าไปดู เราเห็นของเล่นวางกระจัดกระจาย ขวดน้ำแดงตั้งไว้เกลื่อน และกลิ่นควันธูปยังอบอวน ในห้องมันเป็นบรรยากาศที่น่าขนลุก จนเรารู้วึกอึดอัด ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่เรายิ่งอยากร้องให้ เราถามย่าว่า ย่าทำไมมีตุ๊กตาวางไว้เยอะแยะเลย ย่าเราไม่ตอบอะไรทั้งนั้น แค่ยิ้มให้เราแล้วพูดว่า "ตอนเด็กๆหนูก็เล่นกับเค้าทุกวันแหละลูก"
เราก็เริ่ม งง กับคำพูดของย่า ย่าถามเราว่า ยังอยากเข้าไปเล่นมั้ย เดี๋ยวย่าจะไปนั่งดูทีวีแล้ว เราเริ่มกลัวหน้าซีด ความรู้สึกของเราตอนนั้นคือ อยากออกมาจากตรงนั้นให้ไวที่สุด ย่าเห็นสีหน้าของเรา ย่าก็พูดเบาๆในลำคอ ว่า "ก็ย่าบอกแล้วไงว่าอย่าอยากรู้เลย" เราเดินออกมาจากตรงนั้นและไปนั่งตากลมหน้าบ้าน ไห้รู้สึกหายใจสะดวกขึ้น และทุกอย่างก็ผ่านไปเหมือนทุกๆวัน จนวันนึง เวียนวนกลับมา เป็นวันพระใหญ่ พอดี ย่าเราก็สั่งให้คนซื้อข้าวของมาเยอะกว่าปกติ เป็นสิ่งที่เราเห็นจนชินตา.......
แต่วันนี้แหละ เป็นวันที่เรารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า นี้เหมือนไม่ใช่บ้านของเรา เราไม่ได้อยู่กันแต่4คน ตกดึกของวันนั้น ย่าเราก็บอกให้พ่อมานอนกับที่ห้อง(ปกติเรานอนคนเดียว) เราก็เลยถามพ่อว่า ทำไมไม่นอนกับแม่ พ่อไม่พูดอะไรกับเราทั้งนั้น บอกแค่ว่า ไปนอนกันดีกว่าดึกแล้วลูก เรานอนลงด้วยความสงสัย คิดไปคิดมา เเต่เราไม่ได้หลับ จนตอนนั้นเวลาประมาณ 00.00 เราลุกขึ้นมานั่งเพราะรุ้สึกร้อนและนอนไม่หลับ เลยว่าจะเปิด ทีวี ดู แต่หูเราไปสะดุดได้ยินกับเสียงนึง เป็นเสียงที่เราคุ้นเคย คือเสียงย่าเรา กำลังคุยกับอีกคนแต่ไม่รู้ใครเพราะเราไม่ได้ยินเสียงอีกคนเลย เหมือนย่าเราคุยคยเดียว เราได้ยินแค่ประโยคเดียวว่า "เค้านอนกันหมดแล้วอย่าซนจนเค้าตื่นละ รีบกลับมา แม่จะเปิดประตูไว้ให้" เราเริ่มรู้วึกไม่ดี และกลัวมากๆ ด้วยความที่ทุนเดิมเราเป็นคนที่มีสัมผัสพิเศษ เราจึงรุ้สึกได้ว่า แน่นอนตอนนี้ในบ้านไม่ได้มีแค่ 4คน เวลาผ่านไปครึ่งชม.เรากลับมานอนกอดพ่อนิ่งตัวแข็งเหงื่อออก เพราะกลัว ในหูเราได้ยืนแต่เสียง เหมือนมีคนมาเคาะหน้าต่างเล่น เหมือรทีวีข้างนอกกำลังเปิดทั้งทีไฟก็มืดทั้งบ้าน หนักสุดคือ เรารุ้สึกเหมือนบนเตียงไม่ได้มีแต่เรากับพ่อ เรารุ้สึกเหมือนมีใครมานั่งเล่นผมเรา เราทนไม่ไหวกรี๊ดและร้องไห้ออกมาเสียงดัง จนทั้งบ้านตื่น พ่อเรารีบลุกเปิดไฟ แล้วถามว่า เราเป็นอะไร แต่เราไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ กำมือแน่น ย่าเรารีบเดินมาเปิดประตูห้องเรา และบอกให้พ่อเราไปหยิบ อะไรมาก้ไม่รุ้ในห้องพระ ตอนนั้นเราอื้อไปหมด ได้ยินแต่เสียงคนคุยกันแต่ไม่ชัดนัก เราได้ยินพ่อเราพูดแค่ว่า "ผมบอกแล้วไงว่าใหเอาไปไว้ที่วัด"จากนั้นตัวเราก็ถูกพ่ออุ้มไปนอนที่หน้าบ้านและย่าเราก็ไม่รู่ท่องอะไรเป่าลงที่หน้าเราเต็มๆ จากนั้นเราก็รุ้สึกได้ว่าทุกอย่างมันเบาลงแล้วเราก็ร้องให้จนเหนื่อยหลับไป โดยที่มีพ่อมานอนกอด ตื่นเช้าขึ้นมาเรายังสับสนกับสิ่งที่เกิดเมื่อคืน เราไม่พูดไม่จากับใครทั่งนั้น จนย่าเราเดินเข้ามาในห้อง  เข้ามานั่งข้างเราแล้วพูดกับเราว่า ไม่ต้องกลัวหรอกเค้าแค่คิดถึงอยากเล่นด้วย แต่เดี๋ยวย่าจะเอาไปไว้ที่วัดแล้วหละ ย่ารู้ว่าหนูมีสิ่งนั้น ที่ไม่ค่อยมีใครเค้ามีกัน ใช้มันให้เป็นประโยชน์นะลูก อย่าใช้มันทำร้ายคนอื่น ในเมื่อมันติดตัวเรามาแล้ว มันทำให้เรายิ่งแน่ใจว่า เรามีสัมผัสพิเศษ เราไม่ได้คิดไปเอง เราจึงถามย่าว่า ทำไมย่าถึงรู้ แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคืออะไร ย่าก็อธิบายให้เราฟัง ย่าใช้เค้าเป็นตัวช่วยเมื่อก่อนสมัยที่ย่ายังรับดูดวง ให้เค้าช่วยหาคนมาดูดวงให้ย่า แต่พอย่าเลิกอาชีพนั้น ย่าก็ยังไม่ได้เอาเค้าไปไว้ที่วัด ตอนเด็กๆหนูก้เล่นกับเค้าทุกวันแต่หนูคงจำไม่ได้หรอก พ่อแม่แทบไม่ต้องซื้อของเล่นให้เลย เรานั่งฟังย่าเล่า เราก็คิดตามและยังสับสนว่า นร้คือเรื่องจริงเหรอ ย่าเลี้ยงกุมาร จริงๆเหรอ  ตอนนั้นเรายังเด็กเลยกลัวมากๆ ส่วนเรื่อง สัมผัสพิเศษ ย่าบอกว่าเมื่อก่อนพ่อเราเคบไปขอเรากับต้นไม้ใหญ่ที่วัด ที่พ่อเราชอบพาไปบ่อยๆ  แล้วพ่อกะแม่ก็เลยมีเรา เราบังเอิญเกิด วันพระใหญ่ ขึ้น 8 ค่ำ เดือน 8 วันที่ 8 มันก็เลยติดตัวเรามา จากนั้นเราก็ไม่ข้องใจเรื่องสัมผัสพิเศษของเรา และโล่งใจขึ้นเพราะย่า เอากุมารไปถวายวัดแล้ว แต่เรื่องมันยังไม่ได้จบแค่นั้น มันกลายเป็นว่า ยิ่งพอเรารู้ตัวว่าเรามี เค้ากลับมาให้เราเห็นบ่อยขึ้น ทุกๆครั้ง และจะหนักเสมอ เมื่อวันนั้นเป็นวันพระ เรามักจะเห็นในสิ่งที่เราไม่ได้อยากเห็น บางทีก็เห็นเป้นแค่เงาลางๆ บางครั้งก็เหมือนจะชัดแต่ก็ไม่จนทุกวันนี้เรากลายเป็นคนที่ขวัญอ่อนมาก ตกใจง่าย ย่าเคยเล่าให้เราฟังว่า ตอนเด็กๆเราชอบเล่นของมีคม  ตอนที่เราพึ่งเดินได้เตาะแตะ แม่เราฝันเห็นว่า มีผู้หญิงแก่คนนึง มาขอเราคืน แม่จะฝันแบบนี่ตลอดทุกครั้งที่ เราอายุเพิ่มอีกปี แม่ก้จะฝันแบบนี้ทุกครั้ง แม่ไม่ฝันแบบนี้มา3ปี เพราะอะไรเราก็ไม่รุ่ ไม่มีใครเล่าให้เราฟัง จากนั้นเราก้ยังคงพบเจออะไรแบบนี้ในบ้านบ่อยๆ เช่น บางทีเหมือนมีใครมาเรียกทั้งที่อยุ้คนเดียว เวลานอนดึกๆก็ได้แต่กลิ่นควันธูป

-มีใครเคยเจออะไรแบบนี้บ้างมั้ยค่ะ มาเล่าสู่กันฟังได้นะคะ