ทำไมผมทำทุกอย่างตามกฎแล้วรู้สึกเสียเปรียบครับ

ทุกๆวันผมจะเห็นคนทั่วไปทั้งมีเงินไม่มีเงิน ทั้งมีรถขับไม่มีรถ แต่งตัวดีและธรรมดา ทุกระดับชนชั้นที่อาจเป็นคนรู้จักของคุณ หรืออาจเป็นพ่อแม่คุณ หรือจะเป็นคุณเองก็ได้ ที่ทำเรื่องที่ผิดกฏเล็กๆน้อยที่เห็นได้ทั่วไป ที่คุณคิดว่าไม่เป็นอะไร ใครๆเขาก็ทำกัน เช่น

1.จอดรถข้างทาง - เห็นคนจอดอยู่แล้วก็จอดบ้าง คนอื่นก็ทำไม่เห็นเปนไร แต่ถนนหายไปเลนนึง จาก 3 เหลือ 2 จาก 2 เหลือ 1 รถติดชั่งมันก็ไม่มีที่จอดอ่ะ

2.ขายของบนทางเท้าและคนซื้อ - เกะกะนะแต่ก็ไม่อยากเดินไกล ซื้อมันตรงนี้แหละ ก็เป็นการช่วยสนับสนุนเขาให้อยู่ไปเรื่อยๆ เดินเกะกะหน่อยช่างมัน ไม่ต้องเดินไกล

3.ทิ้งขยะไม่เป็นที่ - เห็นมุมเสาหรือโคนต้นไม้ถ้ามีขยะในมือนี่จะโยนทิ้งเลย เด๋วก็มีคนมาเก็บ กลัวอะไรจ่ายภาษีแล้วตั้งเยอะเก็บไปซิ

4.จอดรถในที่คนพิการ - ใกล้ประตูดีจอดทำไมไกลๆโง่จิง คนเห็นรถจอดอยู่ก็ไม่รู้ว่าคนจอดมันพิการจริงป่าว ถ้ายามถามก็บอกจอดแปปเดียว มีแต่ได้กับได้

5.6.7.8.9...อื่นๆอีกมากมาย ทุกเรื่องคือเรื่องจริงที่เกิดในสังคมไทยไม่ใช่นิทานเรื่องไหน เป็นเรื่องที่เห็นได้ทุกๆวันธรรมดา

ทุกสิ่งเหล่านี้รบกวนจิตใจผมมาก เพราะผมทำอะไรจะคิดถึงคนอื่นเสมอ พูดแล้วเหมือนชมตัวเองแต่ผมเปนงี้จริงๆและคงไม่มาตั้งกระทู้บ่นงี้หรอก

ผมจะทำยังไงกับนิสัยต่อไปของผมดี ในเมื่อคนอื่นๆอีกมากมายก็ทำ เขาก็ดูมีการศึกษาดูมีเงินก็ยังทำเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่มีใครว่าไม่มีใครมองไม่ดี ยังมีคนคบ ชีวิตก็ยังคงดี๊ดีไม่แตกต่างกัน ไม่เหมือนที่บางคนบอกเลย บางทีทำแล้วดูเท่ดูเก๋อีกต่างหาก

เราเห็นก็ไม่กล้าว่าเพราะกลัวโดนตอกกลับมาหน้าหงายว่าใครๆก็ทำ หนักหัวเมิงตรงไหน ทำได้แค่เก็บไว้ในใจ

ผมควรจะทำอย่างที่คนอื่นก็ทำใช่ไหมครับ เพราะมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ไม่ควรจะมาถามด้วยซ้ำ
เพราะทุกวันนี้ผมรู้สึกเสียเปรียบมากในการทำตามกฎเกณฑ์ยังไงก็ไม่รู้..