ชีวิต 20 บาท

ก่อนอื่นบแกก่อนนะว่าเราเรียนปีสุดท้ายเเล้ว ตอนนี้กำลังฝึกสอน ชีวิตมันพลิกผันเหมือนสายฟ้าฟาดที่บ้านแตก พ่อแม่ไม่ส่งเรียน เราต้องขอตังจากลูกพี่ลูกน้อง ซึ่งพวกเขาก็แต่งงานมีครองครัวกันหมดแล้ว เราได้จากพวกพี่ๆประมาณอาทิตย์ละ 500 โดยเฉลี่ย ซึ่งถามว่าพอใม ไม่พอหรอก เป็นนักศึกษาฝึกสอนรายจ่ายเยอะ รายได้ไม่มีเหมือนสายอาชีพอื่นที่ฝึกงานแล้วมีค่าตอบแทน ไม่ว่าจะเป็นค่าอุปกรณ์การทำงานที่ต้องส่งอาจารย์ ค่ากินค่าอยู่ ค่าน้ำมัน ค่าเสื้อผ้าที่ต้องซื้อใส่ในวาระต่างๆ
       เข้าเรื่องเเล้วกัน วันนี้ฉันต้องเข้ามหาลัยที่ไกลจากที่ฝึกงานกว่า 40 กม. ส่งงานเพื่อตรวจแก้ แต่ปัญหาคือ รถพัง มีตังแค่ 20 บาท ทำไงละ ฉันตื่นตั้งแต่ 6 โมงอาบน้ำแต่งตัว เดินออกไปรอรถ รถอะไรละ ก็รถของใครสักสักที่จะเข้าเมือง ยืนโบกรถหวังว่าจะมีใครสักคนใจดีให้อาศัยไปด้วย และในความลำบาก ก็ยังมีความโชคดี อย่างน้อยฉันก็มีคนให้ติดรถเข้าเมือง อย่างน้อยสังคมก็ยังมีคนมีน้ำใจ
    ถามว่าอายใม? ฉันไม่อายเกรงใจมากกว่า แต่ไม่มีทางเลือก ครั้งหนึ่งฉันก็เคยขอฝให้ตำรวจมาส่งที่บ้าน
อยากขอเป็นกำลังใจให้กับคนที่กำลังท้อ เหนื่อย สิ้นหวัง ถึงชีวิตจะลำบากแค่ไหน เจอเรื่องเเย่มากมาย แต่ตราบใดที่เรายังหายใจอยู่เราก็ต้องสู้ เพราะนั่นเป็งสิ่งที่โชคดีที่สุดเเล้วที่เรายังมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ สู้ๆ สักวันมันจะดีกว่านี้ สักวันมันจะเป็นวันของเรา #อย่าลืมหายใจก็พอ