เล่าประสบการณ์เจอเรื่องที่ทำให้ชีวิตเหนื่อยๆค่ะ

คือตอนนี้เรากำลังเรียนอยู่มัธยมปลายกำลังจะเรียนจบแล้ว ช่วงเวลาของการจะเรียนจบแทบทุกคนจะรู้ว่ามันจะวุ่นวายมาก ทั้งงานที่โรงเรียน หาที่เรียนต่อ หรือเรื่องอื่นๆแล้วแต่คนๆไป ซึ่งเราก็มีเรื่องต่างๆเยอะแยะมากๆคนนึงก็ว่าได้ แต่ถ้าเรื่องวุ่นวายของเรายังมีสิ่งดีๆปนอยู่บ้าง มันก็คงไม่แย่ แต่เรื่องที่เจอมามันแย่มากๆสำหรับเรา เริ่มเรื่องเลยแล้วกันเสียเวลามามาก คือทุกวิชาจะสั่งๆงานมาทั้งงานเดียวและงานกลุ่ม แต่ส่วนมากจะเป็นงานกลุ่ม ซึ่งก็รู้ๆอยู่แล้วว่า "งานกลุ่มทำคนเดียว งานเดี่ยวทำทั้งห้อง" คำพูดนี้มันสุดยอดจริงๆ ตรงจริงๆกับความรู้สึกเราตอนนี้ เราได้งานกลุ่มมาวิชานึง ซึ่งมันคือโครงงาน โครงงานที่ทำเหมือนเป็นบทวิจัยเรื่องนึงเลยก็ว่าได้ เพราะมันต้องลงพื้นที่จริง สัมภาษณ์ ถ่ายรูป ทุกอย่างจากสถานที่จริงหมด ข้อมูลต้องไปหาเพิ่มจากห้องสมุด หรือหอสมุดของจังหวัด ในกลุ่มมีสมาชิกอยู่ 9 คน รวมเราด้วย ครั้งแรกครูในส่งตัวแทนไปดูงาน1คน ซึ่งก็เลือกกันไว้ว่า สมาชิกที่ชื่อหนึ่ง(นามสมมติ) ต้องไปแต่พอวันก่อนไปจริง1วัน กลับมาบอกเราว่าไปไม่ได้อย่างกระทันหัน ซึ่งเราก็ต้องไปแทน เพราะเรารู้ว่าสมาชิกแต่ละคนมีนิสัยยังไง เราก็เลยไปแทนเพราะคิดว่าเออเราไปแล้วเราไม่ต้องทำงานไรละ เพราะครูก็บอกว่าใครที่ไปก็ไม่ต้องทำงานแล้วก็ได้ สุดท้ายเราก็เลยไปสถานที่จริงเองถ่ายรูปเอง ถ่ายคลิปวิทยากรเองทุกอย่าง วันต่อมาในชั่วโมงเรียน ครูก็มาอธิบายวิธีการทำโครงงานให้ฟังและให้แบ่งหน้าที่กันทำ งานที่ต้องส่งครูก็จะมีรูปเล่มโครงงานเล่มนึง วีดีโอแนะนำสถานที่อีกอย่างนึง ซึ่งในกลุ่มเราก็มีผู้ชายด้วย เราก็เลยคิดว่าคงต้องช่วยทำรูปเล่มแล้ว เลยแบ่งหน้าที่กัน ก็แบ่งหน้าที่อะไรกันเรียบร้อยทุกอย่างแต่ละคนมีหน้าที่ของตัวเองทุกคน เราเลยถามว่าใครจะทำวีดีโอทุกคนก็เงียบ....เราก็เลยเงียบและไม่พูดต่อเรื่องนี้ งานที่แบ่งให้ทุกคนทำทุกคนได้หัวข้อง่ายๆหมดจะมีเราที่ได้หัวข้อยากนิดนึงเพราะมันต้องอธิบายเรื่องต่างๆมันไม่ข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ต้องคิดออกมาจากหัวเอง เราตั้งไลน์กลุ่ม นำรูปที่ไปถ่ายจากสถานที่จริง และวิธีการทำงานแต่ละหัวข้อของทุกคนไปโพสไว้ในไลน์กลุ่ม และทุกคนก็อยู่ในไลน์กลุ่มทุกคน.... แล้วเราก็บอกว่าให้ส่งงานแต่ละคนมาให้เราก่อนปีใหม่เพราะงานมันต้องส่งหลังปีใหม่ เราต้องเอางานของทุกคนมาเรียบเรียงเนื้อหา เราบอกไปประมานเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา เพราะครูสั่งช่วงเวลานั้นพอดี พอมากลางเดือนธันวาคมก็ยังไม่มีใครส่งงานหรือถามสงสัยเราเกี่ยวกับงานที่ตัวเองต้องทำเราเลยย้ำไปอีกรอบว่าให้ส่งงานมาให้เร็วๆด้วย แต่ก็ยังไม่มีคนส่งมาให้ ครั้งสุดท้ายเราเลยบอกไปว่าไม่ต้องส่งงานมาให้แล้ว ให้เอางานไปส่งให้ครูตรวจกันเองเลย แล้วค่อยเอามารวมเล่ม ทุกคนก็อ่านแชทเรา แล้วเราก็ไม่สนใจอีก เพราะทุกคนยังไม่สนใจทำงานของตัวเองเลย เราเลยเริ่มทำโครงงานเองตั้งแต่หน้าปกจนถึงภาคผนวก และทำวีดีโอแนะนำสถานที่ด้วย...ทำโดยที่ไม่บอกใครเพราะอยากให้ทุกคนทำงานที่ตัวเองได้รับมอบหมาย ไม่ได้หวังจะพึ่งเราอย่างเดียว เราจนทำวีดีโอเสร็จ เพื่อนคนอื่นก็ยังคงเฉยไม่ทำงานหรือสนใจอะไร จนเราจะรูปเล่มใกล้จะเสร็จทุกคนในกลุ่มก็ยังนิ่งไม่ทำอะไร..... แต่ทุกคนก็ยังไม่รู้นะว่าเราทำงานทุกอย่าง จนครูมาบอกว่าครูขอส่งเล่มก่อน วีดีโอยังไม่ต้องส่ง ทุกคนก็ยังนิ่งอีก (ช่วงนี้ผู้ชายในกลุ่มไปเข้าค่ายรด.พ่อดีเหหลือแต่ผู้หญิง) คือผู้หญิงในกลุ่มก็รู้ว่างานต้องส่งก็ยังไม่ทำ ยังคงนิ่งทุกอย่าง คืออะไร ??? เช่นงานต้องส่งวันจันทร์ เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มก็บอกว่าเออเนี้ยเดี๋ยววันเสาร์-อาทิตย์จะทำงานละ เรานิ่งไม่รู้จะพูดอะไร คือแบบเห้ยเราทำงานมาเป็นเดือนๆ แกเพิ่งทำมาเริ่มทำหรอ? แล้วคืองานมันต้องรวมเล่มปริ้นส่งเลย คือกะจะไม่ให้เราเรียงข้อมูล จัดเรียง ตรวจข้อมูล ไรงี้เลยหรอแก? เห้ยเวลาตั้งแต่ครูสั่งงานมามันก็มีเท่ากันกับเราไหม แกทำแค่หัวข้องานแกแค่นิดเดียวยังไม่เสร็จ เราจะทำทั้งเล่มเสร็จแล้ว แล้วเราก็ทำงานวีดีโอเสร็จแล้ว ทั้งๆที่พวกแกไม่คิดจะทำมันด้วยซ้ำไปอะ คือเรารู้สึกไม่โอเค ถ้านี่คือครั้งแรกเราจะไม่อะไรขนาดนี้ แต่นี่มันเป็นแบบนี้กับงานกลุ่มมา2ปีแล้ว งานกลุ่มที่เราต้องทำคนเดียว เราเข้าใจว่าผู้ชายมันมีความขี้เกียจอยู่แล้ว แต่นี่คือเป็นผู้หญิงนะ... ผู้หญิงต้องขยันทำงานไม่ใช่หรอ คือลำพังเราก็มีเรื่องวุ่นๆพอแล้ว เรายังต้องมาวุ่นกับงานกลุ่มที่เราต้องทำคนเดียวอีก จริงๆถ้าไม่ติดว่าได้คะแนนเราไม่ทำหรอก แต่นี่มันคะแนนไง คะแนนกลุ่มเราเลยต้องทำ จะให้ไม่ทำส่ง หักดิบทำนิสัยแย่ๆเหมือนสมาชิกคนอื่นคงไม่ได้เราไม่ได้ถูกปลูกฝังมาให้เป็นคนแบบนั้น คือพวกแกสนใจเรื่องของพวกแกอย่างเดียวไง แกมีเวลาว่างเยอะกว่าเราด้วยทุกคนเลย แกไม่ต้องกลับบ้านไปแล้วทำงานบ้านเหมือนเรา วิชาเรียนที่โรงเรียนแกก็ว่างเยอะกว่าเรา แต่งานแค่นิดเดียวแกทำไม่เสร็จ แกสนใจทุกอย่างที่แค่แกได้ผลประโยชน์ แกหามหาลัยเรีบนต่อ หานู้นหานี่ แกคิดว่าวันนี้จะกินอะไร วันนี้จะดูอะไร วันนี้ทำอะไร แกจะนอนกี่โมง แกจะคุยกับผู้ชายกี่คน แกจะนู้นนี่นั่น แล้วแกคิดว่าแกอยากทำคนเดียวหรอ? แกคิดว่าแกอยากสบายคนเดียวหรอ? เราก็อยากทำแบบนั้นบ้างนะ แบบที่พวกแกๆทำอยู่ทุกวันนี้ เราก็อยากสบายแบบพวกแกเหมือนกัน.... ทุกคนอาจจะคิดว่านี่มันเป็นเรื่องเล็กๆในมัธยมที่ต้องเจออะไรแบบนี้ แต่เราแค่รู้สึกเฟล รู้สึกเหนื่อย เราเหนื่อยจนร้องไห้ เราเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไร เราเหนื่อยจนแบบพรุ่งนี้มีสอบแต่ไม่อยากอ่านหนังสือ เราเหนื่อยจนใจเราหมดแรงสู้ เราทำได้แค่บ่นให้คนอื่นฟัง เพราะถ้าบอกพวกแกมันจะเสียเพื่อนไง ปีสุดท้ายแล้วด้วย มันเสียดายวันเวลาดีๆ เราแค่มาระบายเฉยๆนะ 5555555 อย่าคิดอะไรมาก ถือว่ามาเล่าประสลการณ์สยองแล้วกัน หรือเพื่อนๆมีวิธีในการจัดการคนเห็นแก่ตัวแบบที่เล่ามายังไงดีคะ? บอกกันได้นะ
ปล.พิมพ์ครั้งแรกอาจจะตกหล่น เรียงเนื้อเรื่องไม่ค่อยดีต้องขอโทษด้วยค่ะ
ปล.2 งดดราม่า และด่าแรงๆค่ะ