ขอเกิ่นเรื่องก่อนนะครับ เมื่อ 12 ปีก่อนมีผู้หญิงคนนึงที่ชื่อว่า จูน เธอเข้ามาในโรงเรียนพร้อมกับความเป็นสาว Popula เพราะเธอเป็นคนน่ารัก นิสัยดี อีกทั้งหน้าตาน่ารัก สวย ผิวขาว ตอนนั้นพวกเราเรียนกันอยู่ชั้นประถมตอนปลาย ผู้ชายเกือบทั้งชั้นแอบปลื้มและชอบเธอกันทั้งนั้นซึ่งรวมถึงผมด้วย แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจกับการจีบของผู้ชายคนอื่นเลยนอกจากผม คงอาจจะเป็นเพราะความใกล้ชิดมั้งครับ เราเรียนห้องเดียวกัน อีกทั้งนั่งติดกันด้วย จึงทำให้ผมกับเธอมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าคนอื่น เราสองคนยิ่งสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ เธอก็เทคแคร์ดูแลผมมาโดยตลอด กินข้าวด้วยกันเสมอ ในวันไหนที่ผมไม่มา เธอก็จะคอยจดและนำการบ้านมาสอนให้ผมเสมอ ผมก็เช่นกันวันไหนที่เธอไม่มา ผมก็จะทำแบบที่เธอทำกับผม เราสองคนติดกันมาก ยังกับเงาตามตัวกันเลยก็ว่าได้ เธอและผมมีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกันด้วยมั้งครับ พวกเราถึงเข้ากันได้ดี ซึ่งเราสองคนก็มีโรคประจำตัวที่คล้ายๆกัน เธอนั้นเป็นโรคหอบ ส่วนผมเป็นโรคหัวใจ แถมเธอกับผมนั้นเป็นลูกศิษย์รักของคุณครูท่านนึงด้วย ความสัมพันธ์ของเราก็เริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นความรัก เราเป็นแบบนี้กับมาประมาณ 3 ปีกว่า และในวันนึงเธอก็จากผมไป เพราะ ที่บ้านของเธอย้ายที่ทำงาน ซึ่งที่ทำงานของที่บ้านเธอมันไกลจากโรงเรียนมาก เธอจำเป็นต้องย้ายโรงเรียน เมื่อผมได้ทราบข่าวจากเธอ ผมก็รู้สึกช็อคมากและยังทำใจไม่ได้ จนวันสุดท้ายที่เธอเรียนและสอบเสร็จ เธอก็มาบอกลาผม และเธอก็พูดกับผมว่า ผมเป็นคนดีนะ ถึงแม้ว่าร่างกายจะไม่แข็งแรง แต่จูนเชื่อว่าผมจะเจอคนดีดีที่ดูแลผมได้ดีกว่าจูนนะ ผมฟังไปน้ำตาก็ร่วงไป เพราะเมื่อก่อนการติดต่อกันเป็นอะไรที่ยากมาก ทั้งเฟสบุ๊ค ไลน์ ไอจีก็ยังไม่มีหรือโทรศัพท์มือถือยังไม่ค่อยมีคนใช้กันมากนัก และตั้งแต่วันนั้นผมกับจูนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
จนไม่กี่วันมานี้ผมนัดเพื่อนๆมาสังสรรค์กันที่บ้านของผม เนื่องจากพวกเราก็ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว เลยรวมตัวกันปาร์ตี้ แถมมันใกล้กับวันเกิดของผมด้วย ผมและเพื่อนๆรวมกันประมาณสิบคนได้ เราก็มากินข้าว พูดคุยกันตามประสาวัยรุ่น จนมีอยู่ช่วงนึงพวกเราก็คุยระลึกความหลังกันว่า จำใครได้ไหม เจอใครบ้างไหม จนมีเพื่อนผมอยู่คนนึงพูดขึ้นมาว่า "พวกจำจูนได้ไหม" ทุกคนเงียบกันหมด พร้อมทั้งหันมาหาผมทุกคน ผมเลยตอบกลับไปว่า "แน๊ะ! เล่นกูอีกแล้วนะ" เพื่อนๆผมก็พูดว่า จีบจูนอยู่ไม่ใช่หรอ คู่กับจูนดังมากเลยนะ เขารู้กันทั่วทั้งชั้น ขนาดคุณครูบางท่านยังรู้ ความรักของกับจูน (ผมเพิ่งรู้นะระหว่างคู่ผมกับจูนจะมีคนรู้มากขนาดนั้น) ผมก็ถามเพื่อนกลับไปว่ามีใครติดต่อหรือเจอจูนบ้างไหม ก็มีเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาว่า เออกูเจอจูนมาได้ไม่กี่เดือนนี้เอง แถมจูนก็ให้ช่องทางการติดต่อมาด้วย ผมจึงขอเบอร์ติดต่อจากเพื่อนผม และเพื่อนคนนั้นก็ยังบอกกับผมว่า "จูนมีเรื่องคุยกับมีง โทรไปหามันด้วยนะ" พอเพื่อนผมพูดจบ ผมจึงรีบแอดไลน์เธอไปและเมมเบอร์ไว้ทันที หลังจากที่ผมส่งเพื่อนกลับไปนั้น ผมได้ติดต่อจูนกลับทันที เธอก็รับสายผมแล้วถามว่าใครคะ ผมใจเต้นแรงมาก เพราะเสียงนั้นคือเสียงที่ผมคิดถึง เลยตอบกลับไปว่า นี้....เอง จำได้ไหม และเธอก็จำผมได้จริงๅ และหลังจากนั้นเราก็คุยถามกับตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบกว่าปี จนเธอก็ถามผมว่า "มีคนคุยหรือยัง" ผมก็ตอบกลับไปว่า "ก็มีบ้างๆ" สักพักเธอก็ถามผมกลับมาว่า "เรากลับมาเป็นแบบนั้นอีกได้ไหม" เรากลับมาอยู่ใกล้กันแล้วนะ เราจะไม่หนีเธอไปอีก ผมอึ้งไปและตอบเธอกลับไปว่า "เราค่อยดูกันไปก่อนนะ เรียนรู้นิสัยใจคอกันก่อน เพราะเราผ่านมา 12 ปีแล้วอะไรๆก็อาจจะเปลี่ยนไปนะ"
เรามาเข้าประเด็นกันเลยดีกว่าครับ ณ ตอนนี้คนรักในอดีตของผมกลับมา และคนในปัจจุบันที่ผมคุยอยู่ เธอชื่อต่าย เราก็คุยกันมาเกือบ 4 ปี และยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนที่เข้ามาในชีวิตผมอีก ซึ่งคนที่ผมคุยอยู่ปัจจุบันนั้น เราก็คบกันมา รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ทางบ้านผมก็รู้จัก ไปเที่ยวกับครอบครัวผมมาแล้วด้วย ซึ่งครอบครัวผมก็สนับสนุนให้ผมกับเขาแต่งงานกัน ต่ายเป็นคนน่ารัก มีสายตาที่หวาน เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจละลายเลยก็ว่าได้ เรามีเรื่องราวดีดีและมีความประทับใจกันมากมายเลยทีเดียว มันทำให้ผมเริ่มผูกพันกับต่ายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ช่วงหลังๆเรามีเรื่องผิดใจกันบ่อยๆ ความคิดก็ไม่ค่อยไปทางเดียวกัน ส่วนอีกคนที่เข้ามาในชีวิตผมอีกคน เธอเป็นพี่สาวนางพยาบาลชื่อ พี่มายด์ เธอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เธอเป็นคนน่ารัก ดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี หน้าที่การงานมั่นคง หน้าสวยน่ารัก ผิวขาวสูง ตามสเปคแบบที่ผู้ชายชอบเลยก็ว่าได้
ซึ่งผมและเธอเจอกันตอนที่ผมไปตรวจโรคประจำตัวที่โรงพยาบาลพอดี เราเจอกันมา 1-2 ปีได้แล้ว แถมพี่แกก็เป็นพยาบาลแผนกที่ผมรักษาพอดีด้วย ผมเลยเจอเธอทุกครั้งที่ผมไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาล
ทั้งนี้ผมก็อยากกลับไปหาคนรักเก่าของผมนะ แต่บาดแผลที่เขาเคยจากผมไป ผมกลัวว่าถ้าวันนึงเธอต้องอยู่ไกลจากผมหรือเลิกกับผมโดยสาเหตุนี้อีก มันก็อาจจะทำให้แผลในใจผมมันเป็นรอยอีก ซึ่งเพื่อนผมก็เชียร์คู่ผมและจูนนะครับ ส่วนต่ายผมก็ไม่อยากทำร้ายเธอ เพราะเธอเป็นคนดี เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ผมจึงไม่อยากทำร้ายเธออะไรทั้งนั้น แถมคนในครอบครัวผมก็เชียร์คู่ผมกับคนนี้อีก ส่วนพี่มายด์เธอก็ดูจะอยากรู้จักกับผมมาก ผมก็อยากรู้จักเธอเช่นกัน ผมเคยคิดไว้ว่า มีแฟนเป็นนางพยาบาลนั้นก็ดีนะ ดูแลรักษาโรคของผมได้แน่นอน เอาใจใส่ผม เทคแคร์ผมได้อย่างดีแน่ๆ
ซึ่งผมก็อยากถามว่า "ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร คุณจะเดินกลับไปหาคนในอดีตที่คุณรักมาก หรืออยู่กับคนปัจจุบันที่เราก็โอเคกันดี ซ่อมแซมรักปัจจุบันให้ไปได้ดี หรือจะไปหาคนในอนาคตที่ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหวและเป็นสเปคในฝันของเรา เลือกคนไหนหรือใครเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้คุยทำอย่างไร"
เมื่อความรักในอดีต ปัจจุบันและอนาคตมาพร้อมๆกัน และมาให้ผมตัดสินในความรักครั้งนี้
จนไม่กี่วันมานี้ผมนัดเพื่อนๆมาสังสรรค์กันที่บ้านของผม เนื่องจากพวกเราก็ไม่ได้เจอกันมานานแล้ว เลยรวมตัวกันปาร์ตี้ แถมมันใกล้กับวันเกิดของผมด้วย ผมและเพื่อนๆรวมกันประมาณสิบคนได้ เราก็มากินข้าว พูดคุยกันตามประสาวัยรุ่น จนมีอยู่ช่วงนึงพวกเราก็คุยระลึกความหลังกันว่า จำใครได้ไหม เจอใครบ้างไหม จนมีเพื่อนผมอยู่คนนึงพูดขึ้นมาว่า "พวกจำจูนได้ไหม" ทุกคนเงียบกันหมด พร้อมทั้งหันมาหาผมทุกคน ผมเลยตอบกลับไปว่า "แน๊ะ! เล่นกูอีกแล้วนะ" เพื่อนๆผมก็พูดว่า จีบจูนอยู่ไม่ใช่หรอ คู่กับจูนดังมากเลยนะ เขารู้กันทั่วทั้งชั้น ขนาดคุณครูบางท่านยังรู้ ความรักของกับจูน (ผมเพิ่งรู้นะระหว่างคู่ผมกับจูนจะมีคนรู้มากขนาดนั้น) ผมก็ถามเพื่อนกลับไปว่ามีใครติดต่อหรือเจอจูนบ้างไหม ก็มีเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาว่า เออกูเจอจูนมาได้ไม่กี่เดือนนี้เอง แถมจูนก็ให้ช่องทางการติดต่อมาด้วย ผมจึงขอเบอร์ติดต่อจากเพื่อนผม และเพื่อนคนนั้นก็ยังบอกกับผมว่า "จูนมีเรื่องคุยกับมีง โทรไปหามันด้วยนะ" พอเพื่อนผมพูดจบ ผมจึงรีบแอดไลน์เธอไปและเมมเบอร์ไว้ทันที หลังจากที่ผมส่งเพื่อนกลับไปนั้น ผมได้ติดต่อจูนกลับทันที เธอก็รับสายผมแล้วถามว่าใครคะ ผมใจเต้นแรงมาก เพราะเสียงนั้นคือเสียงที่ผมคิดถึง เลยตอบกลับไปว่า นี้....เอง จำได้ไหม และเธอก็จำผมได้จริงๅ และหลังจากนั้นเราก็คุยถามกับตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมาเป็นสิบกว่าปี จนเธอก็ถามผมว่า "มีคนคุยหรือยัง" ผมก็ตอบกลับไปว่า "ก็มีบ้างๆ" สักพักเธอก็ถามผมกลับมาว่า "เรากลับมาเป็นแบบนั้นอีกได้ไหม" เรากลับมาอยู่ใกล้กันแล้วนะ เราจะไม่หนีเธอไปอีก ผมอึ้งไปและตอบเธอกลับไปว่า "เราค่อยดูกันไปก่อนนะ เรียนรู้นิสัยใจคอกันก่อน เพราะเราผ่านมา 12 ปีแล้วอะไรๆก็อาจจะเปลี่ยนไปนะ"
เรามาเข้าประเด็นกันเลยดีกว่าครับ ณ ตอนนี้คนรักในอดีตของผมกลับมา และคนในปัจจุบันที่ผมคุยอยู่ เธอชื่อต่าย เราก็คุยกันมาเกือบ 4 ปี และยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนที่เข้ามาในชีวิตผมอีก ซึ่งคนที่ผมคุยอยู่ปัจจุบันนั้น เราก็คบกันมา รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ทางบ้านผมก็รู้จัก ไปเที่ยวกับครอบครัวผมมาแล้วด้วย ซึ่งครอบครัวผมก็สนับสนุนให้ผมกับเขาแต่งงานกัน ต่ายเป็นคนน่ารัก มีสายตาที่หวาน เช่นเดียวกับรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจละลายเลยก็ว่าได้ เรามีเรื่องราวดีดีและมีความประทับใจกันมากมายเลยทีเดียว มันทำให้ผมเริ่มผูกพันกับต่ายมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ช่วงหลังๆเรามีเรื่องผิดใจกันบ่อยๆ ความคิดก็ไม่ค่อยไปทางเดียวกัน ส่วนอีกคนที่เข้ามาในชีวิตผมอีกคน เธอเป็นพี่สาวนางพยาบาลชื่อ พี่มายด์ เธอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เธอเป็นคนน่ารัก ดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดี หน้าที่การงานมั่นคง หน้าสวยน่ารัก ผิวขาวสูง ตามสเปคแบบที่ผู้ชายชอบเลยก็ว่าได้
ซึ่งผมและเธอเจอกันตอนที่ผมไปตรวจโรคประจำตัวที่โรงพยาบาลพอดี เราเจอกันมา 1-2 ปีได้แล้ว แถมพี่แกก็เป็นพยาบาลแผนกที่ผมรักษาพอดีด้วย ผมเลยเจอเธอทุกครั้งที่ผมไปพบแพทย์ที่โรงพยาบาล
ทั้งนี้ผมก็อยากกลับไปหาคนรักเก่าของผมนะ แต่บาดแผลที่เขาเคยจากผมไป ผมกลัวว่าถ้าวันนึงเธอต้องอยู่ไกลจากผมหรือเลิกกับผมโดยสาเหตุนี้อีก มันก็อาจจะทำให้แผลในใจผมมันเป็นรอยอีก ซึ่งเพื่อนผมก็เชียร์คู่ผมและจูนนะครับ ส่วนต่ายผมก็ไม่อยากทำร้ายเธอ เพราะเธอเป็นคนดี เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ผมจึงไม่อยากทำร้ายเธออะไรทั้งนั้น แถมคนในครอบครัวผมก็เชียร์คู่ผมกับคนนี้อีก ส่วนพี่มายด์เธอก็ดูจะอยากรู้จักกับผมมาก ผมก็อยากรู้จักเธอเช่นกัน ผมเคยคิดไว้ว่า มีแฟนเป็นนางพยาบาลนั้นก็ดีนะ ดูแลรักษาโรคของผมได้แน่นอน เอาใจใส่ผม เทคแคร์ผมได้อย่างดีแน่ๆ
ซึ่งผมก็อยากถามว่า "ถ้าเป็นคุณจะทำอย่างไร คุณจะเดินกลับไปหาคนในอดีตที่คุณรักมาก หรืออยู่กับคนปัจจุบันที่เราก็โอเคกันดี ซ่อมแซมรักปัจจุบันให้ไปได้ดี หรือจะไปหาคนในอนาคตที่ทำให้เรารู้สึกหวั่นไหวและเป็นสเปคในฝันของเรา เลือกคนไหนหรือใครเจอเหตุการณ์คล้ายๆแบบนี้คุยทำอย่างไร"