สวัสดีครับ วันนี้อยากจะมาเล่าอะไรๆ เกี่ยวความรักที่พบเจอมาให้ทุกๆคนได้อ่านกันครับ เพิ่งหัดเขียนใหม่ๆ หากอ่านไม่เข้าใจ สะกดคำตกหล่นยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ😀😀
เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับเพื่อนเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มอต้นละครับ เล่นด้วยกันทุกวัน ทำกิจกรรมต่างๆด้วยกันตลอด จนวันนึงผมรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นมากกว่าเพื่อน เวลาผมมีปัญหาเค้าจะให้คำปรึกษาได้ตลอด คอยถามไถ่ คอยเป็นห่วง มันทำให้ผมยิ่งคิดไปไกลว่าเขาไม่ใช่แค่เพื่อน จนในที่สุดผมก็บอกเขาไปว่าผมชอบเขา เหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเลยครับ เขาก็บอกชอบเหมือนกัน จากการใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนมาด้วยกันนานเราเลยตกลงคบกันตอนมอหกครับ ซึ่งในระหว่างนั้นเองเราก็กำลังอยู่ในช่วงหาที่เรียนด้วย เราสองคนเลือกที่จะเรียนที่เดียวกัน เพราะชอบอะไรที่เหมือนๆกัน อีกอย่างก็ไม่อย่างอยู่ห่างกันด้วยหละครับ5555 เหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีเพราะเราได้อยู่ในมหาลัยและคณะเดียวกันตามที่ตั้งใจครับ เมื่อเข้ามาในมหาวิทยาลัย ผมรู้สึกมีบางอย่างเปลี่ยนไป เหมือนเราใส่ใจกันน้อยลง เหมือนถูกลดตำแหน่งลงจากคำว่าคนรู้ใจเป็นคนสนิท ทุกๆอย่างดูเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายมาก จนผมเองก็คิดว่าอาจเป็นเพราะการปรับตัวใหม่ แต่นานไปมันยิ่งรู้สึกเป็นแค่เพื่อนกัน จนวันนึงเขาก็บอกกับผมว่า เราเป็นแค่เพื่อนกันตั้งนานแล้ว ตอนนั้นผมเสียใจมาก เสียใจสุดๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ พยายามทำใจและจะเป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเขาให้ได้ จากวัน เป็นสองสามวัน เป็นสัปดา เป็นเดือน มันก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่เราก็ยังไปด้วยกันเหมือนเดิมนะครับ ไม่ค่อยต่างจากตอนคบกัน มีวันนึงผมอยากจะลองไปคุยกะคนใหม่ดู ก็มีคนที่ชอบและก็ลองๆคุยกัน แต่แฟนผมเขาก็บอกว่าเขากลัวการอยู่คนเดียว คือเขาเองก็ไม่มีใครเลยขอให้อย่าเพิ่งทิ้งกันไปได้ไหม แล้วอีกอย่างคนใหม่ที่มาคุยกับผมเค้าก็ไม่จริงใจด้วย ผมเลยตัดสินใจเลิกคุยกะคนใหม่ไป แล้วมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆกับเขา เขาก็ยังเป็นเพื่อนเรียน เพื่อนเล่นจนทุกวันนี้เราอยู่ปีสอง เราสนิทกันมากจนแยกไม่ออกว่าสถานะนี้คืออะไร แต่ในใจก็ยังคิดเสมอว่าแค่เพื่อน แค่เพื่อน แล้วก็มีวันนึง มีคนมาจีบเขาครับ เขาก็เล่าให้ผมฟังทุกอย่าง ถามผมว่าควรตอบกลับดีไหม ด้วยความคิดที่ว่าตัวเองคือเพื่อน ก็เลยตอบไปว่า ก็ตอบดิ เขาอุตส่าห์อยากคุยด้วย เท่านั้นหละครับ เขาทั้งสองก็ได้เริ่มคุยกัน ทุกครั้งที่เขาคุย เขาจะมาเล่าให้ผมฟังตลอดผมก็ได้แต่รับฟัง แบบเพื่อนที่ดีเท่านั้น ทั้งๆที่ในใจมันทรมาน มันเหงา มันเปล่าเปลี่ยว บางครั้งมันก็รู้สึกเจ็บไปพร้อมๆกัน แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้เขากับคยนั่ยคุยกันมาสักพักละครับ ไปไหนมาไหนรายงานตลอด ทุกครั้งที่ผมเห็นเขาคุยกันเหมือนโดนแทงด้วยมีด อยากจะตะโกนดังๆ อยากจะหนี อยากทำอะไรให้มันลืมๆ แต่ผมก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้สักที ที่สำคัญเราต้องเจอหน้ากันทุกวัน ผมต้องฝืนยิ้มทุกวัน มันทรมานมากครับ ผมทนไม่ได้กับอาการเหล่านี้เลยบอกเขาไปว่าคงจะชอบเขาอยู่ แต่เขาบอกมาว่า ให้ใช้ชีวิตแบบเพื่อนที่เคยเป็นมา พยายามทำให้ได้ เพราะเขามาไกลเกินจะกลับแล้ว ทุกวันนี้ผมจึงได้แต่หาเรื่องอื่นๆมาทับถม ข่มใจไว้ให้ลืมมัน อยากจะคุยสนุกกับเขา ก็ทำได้ไม่นาน หรือเราสนิทกันเกินไป จนลืมเว้นช่องว่างให้กับคำว่า แค่เพื่อนเท่านั้น มันเป็นความทรมานข้ามปีของผมเลยก็ว่าได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับ อยากจะออกไปจากอาการแบบนี้สักที เพราะบางครั้งความผูกพันที่ค่อยๆเกิดจนหนาแน่น มันก็ลำบากเหลือเกินที่จะทนเห็นมันขาดไปต่อหน้าต่อตา
สุดท้ายนี้ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับผม
ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย ไม่มีจุดจบ คงต้องพยายามทำใจให้ได้อย่างที่เขาบอก ต่างคนจะได้ต่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุขครับ
เจ็บที่เพิ่งจะรู้.... ควรทำอย่างไร
เรื่องมีอยู่ว่า ผมกับเพื่อนเราเรียนด้วยกันมาตั้งแต่มอต้นละครับ เล่นด้วยกันทุกวัน ทำกิจกรรมต่างๆด้วยกันตลอด จนวันนึงผมรู้สึกว่าคนคนนี้เป็นมากกว่าเพื่อน เวลาผมมีปัญหาเค้าจะให้คำปรึกษาได้ตลอด คอยถามไถ่ คอยเป็นห่วง มันทำให้ผมยิ่งคิดไปไกลว่าเขาไม่ใช่แค่เพื่อน จนในที่สุดผมก็บอกเขาไปว่าผมชอบเขา เหมือนโชคชะตาจะเข้าข้างเลยครับ เขาก็บอกชอบเหมือนกัน จากการใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนมาด้วยกันนานเราเลยตกลงคบกันตอนมอหกครับ ซึ่งในระหว่างนั้นเองเราก็กำลังอยู่ในช่วงหาที่เรียนด้วย เราสองคนเลือกที่จะเรียนที่เดียวกัน เพราะชอบอะไรที่เหมือนๆกัน อีกอย่างก็ไม่อย่างอยู่ห่างกันด้วยหละครับ5555 เหมือนทุกอย่างจะไปได้ดีเพราะเราได้อยู่ในมหาลัยและคณะเดียวกันตามที่ตั้งใจครับ เมื่อเข้ามาในมหาวิทยาลัย ผมรู้สึกมีบางอย่างเปลี่ยนไป เหมือนเราใส่ใจกันน้อยลง เหมือนถูกลดตำแหน่งลงจากคำว่าคนรู้ใจเป็นคนสนิท ทุกๆอย่างดูเปลี่ยนแปลงไปในทางลบ แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายมาก จนผมเองก็คิดว่าอาจเป็นเพราะการปรับตัวใหม่ แต่นานไปมันยิ่งรู้สึกเป็นแค่เพื่อนกัน จนวันนึงเขาก็บอกกับผมว่า เราเป็นแค่เพื่อนกันตั้งนานแล้ว ตอนนั้นผมเสียใจมาก เสียใจสุดๆ แต่ทำอะไรไม่ได้ พยายามทำใจและจะเป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเขาให้ได้ จากวัน เป็นสองสามวัน เป็นสัปดา เป็นเดือน มันก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่เราก็ยังไปด้วยกันเหมือนเดิมนะครับ ไม่ค่อยต่างจากตอนคบกัน มีวันนึงผมอยากจะลองไปคุยกะคนใหม่ดู ก็มีคนที่ชอบและก็ลองๆคุยกัน แต่แฟนผมเขาก็บอกว่าเขากลัวการอยู่คนเดียว คือเขาเองก็ไม่มีใครเลยขอให้อย่าเพิ่งทิ้งกันไปได้ไหม แล้วอีกอย่างคนใหม่ที่มาคุยกับผมเค้าก็ไม่จริงใจด้วย ผมเลยตัดสินใจเลิกคุยกะคนใหม่ไป แล้วมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆกับเขา เขาก็ยังเป็นเพื่อนเรียน เพื่อนเล่นจนทุกวันนี้เราอยู่ปีสอง เราสนิทกันมากจนแยกไม่ออกว่าสถานะนี้คืออะไร แต่ในใจก็ยังคิดเสมอว่าแค่เพื่อน แค่เพื่อน แล้วก็มีวันนึง มีคนมาจีบเขาครับ เขาก็เล่าให้ผมฟังทุกอย่าง ถามผมว่าควรตอบกลับดีไหม ด้วยความคิดที่ว่าตัวเองคือเพื่อน ก็เลยตอบไปว่า ก็ตอบดิ เขาอุตส่าห์อยากคุยด้วย เท่านั้นหละครับ เขาทั้งสองก็ได้เริ่มคุยกัน ทุกครั้งที่เขาคุย เขาจะมาเล่าให้ผมฟังตลอดผมก็ได้แต่รับฟัง แบบเพื่อนที่ดีเท่านั้น ทั้งๆที่ในใจมันทรมาน มันเหงา มันเปล่าเปลี่ยว บางครั้งมันก็รู้สึกเจ็บไปพร้อมๆกัน แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้เขากับคยนั่ยคุยกันมาสักพักละครับ ไปไหนมาไหนรายงานตลอด ทุกครั้งที่ผมเห็นเขาคุยกันเหมือนโดนแทงด้วยมีด อยากจะตะโกนดังๆ อยากจะหนี อยากทำอะไรให้มันลืมๆ แต่ผมก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้สักที ที่สำคัญเราต้องเจอหน้ากันทุกวัน ผมต้องฝืนยิ้มทุกวัน มันทรมานมากครับ ผมทนไม่ได้กับอาการเหล่านี้เลยบอกเขาไปว่าคงจะชอบเขาอยู่ แต่เขาบอกมาว่า ให้ใช้ชีวิตแบบเพื่อนที่เคยเป็นมา พยายามทำให้ได้ เพราะเขามาไกลเกินจะกลับแล้ว ทุกวันนี้ผมจึงได้แต่หาเรื่องอื่นๆมาทับถม ข่มใจไว้ให้ลืมมัน อยากจะคุยสนุกกับเขา ก็ทำได้ไม่นาน หรือเราสนิทกันเกินไป จนลืมเว้นช่องว่างให้กับคำว่า แค่เพื่อนเท่านั้น มันเป็นความทรมานข้ามปีของผมเลยก็ว่าได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรดีครับ อยากจะออกไปจากอาการแบบนี้สักที เพราะบางครั้งความผูกพันที่ค่อยๆเกิดจนหนาแน่น มันก็ลำบากเหลือเกินที่จะทนเห็นมันขาดไปต่อหน้าต่อตา
สุดท้ายนี้ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับผม
ชีวิตจริงไม่ใช่นิยาย ไม่มีจุดจบ คงต้องพยายามทำใจให้ได้อย่างที่เขาบอก ต่างคนจะได้ต่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุขครับ