ตอนนี้อายุไกล้จะ 30 แล้วค่ะ แต่มีปัญหาหลายอย่างเหลือเกินตั้งแต่ต้นปี จนสิ้นปีนี้ก็มีแต่จะแย่ลง
ตอนกุมภาพันธ์ ลาออกจากงานจากเหตุผลหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องเงิน และสวัสดิการที่ไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจนัก และเด็ดสุด คือ มีปัญหากับหัวหน้างาน (ได้ยินมาว่าเขาไปพูดกับคนอื่นว่าจะบีบเราออก) เรามั่นใจว่าตัวเองรับผิดชอบงานดีมาก บางครั้งทุ่มเกินตัวด้วยซ้ำ ผู้ใหญ่ที่รู้เรื่องว่าเราจะออกยังเรียกเราเข้าพบให้อยู่ต่อ แต่เรามีความคิดจะออกมานาน เลยตัดสินใจออกแน่นอน พร้อมวางแผนชีวิตสวยหรู ว่าจะตั้งใจสอบราชการแถวบ้าน กลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ให้ได้
มีนาคมลาออกมาแล้ว กลับไปอยู่บ้าน ระหว่างนี้จะทำกิจการค้าขาย ขยายจากที่มีอยู่เดิม แต่พ่อไม่เห็นด้วย แม่ก็ไม่ค่อยสบาย หลังจากนั้นรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของพ่อ สังเกตเรื่อยมา
เมษายน เริ่มสอบงานที่แรกไม่ได้ ขายของไม่ได้ เงินในบัญชีที่เก็บเอาไว้เริ่มเอาออกมาใช้
พฤษภาคม พี่ชายโดนจับข้อหายาเสพติด โดนมาหลายครั้ง เราบอกพ่อว่าหยุดเถอะ เลิกช่วย ให้เขาสำนึกเองบ้าง พ่อโกรธ ด่าว่าเรา เขาเครียดไปยืมเงินคนอื่นมาประกันตัวพี่
ตั้งแต่พี่โดนจับ ที่บ้านก็ตึงๆ พ่อเครียด เริ่มกินเหล้า สังสรรค์บ่อย เรากับแม่พูดไรมากไม่ได้ โดนกันมาเยอะตั้งแต่รอบที่พี่โดนจับ
เริ่มทำขนมขายตลาดนัด ไปขายกับป้าที่มีแผง ขายไม่ค่อยได้ และโดนป้าถากถางบ่อย ขายไม่ไก้ก็จะเริ่มเอาเราไปเปรียบกับพี่ที่เป็นลูกสาวป้า แล้วเมื่อก่อนเราเป็นเด็กเรียนเก่งที่สุดในละแวกนั้น ถ้ามีใครมาถามเราเกี่ยวกับงาน ป้าจะชิงตอบแทนว่าเรามาขายเล่นๆ อวดว่าเราทำโน่นนี่นั่น ทำงานที่กระทรวงนั้นกระทรวงนี้ ใส่สีตีไข่เกินจริง พอเขาไปก็หันมาว่าเรา ดูถูกเราอีก เราก็ได้แต่..เฮ้อ เราตั้งใจขายจริงและเตรียมใจสำหรับปัญหาไว้แล้วบ้าง เลยบอกแม่ว่าอยากแยกจากป้าไปขายเอง แม่บอกทนไปก่อน สุดท้ายรู้สึกขาดทุน ทำไปก็ไม่ค่อยคุ้ม เลยมาขายของชำหน้าบ้านอย่างเดียว
ขายของหน้าบ้าน ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ทรงๆไปวันๆ เวลาจะพักผ่อนแทบไม่มี ได้เงินบ้างไหม ก็มีกินมีใช้ไปวันๆ
พี่คนโตที่โดนจับ ไม่ทำมาหากิน มีลูกสองคน เมื่อมาอยู่บ้านคนที่ต้องเลี้ยงคือ เรา เราไม่ได้เลี้ยงแต่เด็ก ซนมาก ดิ้อมากพ่อไม่ทำงาน แต่ลูกกินเยอะมาก ก่อนหน้านี้แม่เราก็เลี้ยงไปทั้งพ่อทั้งลูก ตอนนี้เราแบ่งเบาแม่ ...เฮ้อ จะเป็นลม เพราะพ่อเราเค้ารักพี่ชายกับหลานมาก ดุไม่ได้เลย ดุหลาน หลานฟ้องปู่ เราก็โดน 555
ช่วงสิงหาคม มีข่าวลือเรื่องชู้สาวในหมู่บ้าน 555 พ่อเราเอง เราระเเคะระคายมานาน สุดท้ายความแตก แม่เงียบ เราไม่เงียบ แต่ก็พูดแค่ครั้งเดียว เรารู้ที่ผ่านมาพ่อโกหกหมด และแม้ความแตกก็ยังโกหก ไม่สำนึก ไม่รู้ว่าตัวเองผิด กินเหล้า เมาประจำ ทั้งที่ไม่เคยเป็น เขาไม่คุยกับใครเลย ในวงเหล้าก็ด่าเราให้เพื่อนๆฟัง กลายเป็นพ่อเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน คนผิดคือเรา งานเริ่มงอก เจ้าหนี้เริ่มมาทวงตังที่พ่อไปขอยืม เรากับแม่ไม่เคยรู้มาก่อน 555 ยิ่งกว่าในหนัง
เราสงสารแม่มาก เขานิ่งและเงียบมาก แต่เรารู้จักแม่ดี แม่เสียใจมาก มากจนไม่รุ้จะทำยังไง และไม่รู้จะพูดกับใครดี แม่ไม่ปรึกษาเรา และไม่เคยเล่า ไม่เคยระบายอะไร นั่นแหละอีกปัญหาหนึ่ง เราเป็นห่วงแม่ ยิ่งแม่เงียบ เรายิ่งเป็นห่วง แม่ไม่สบาย เรากลัวแม่ตาย
ไม่เคยเสียใจขนาดนี้ ชีวิตไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเป็นนางเอกเอ็มวีที่อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล แต่นี่อยู่ดีๆมันก็ไหลมาเอง ไม่คิดอะไร คิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ต้องคิดอะไร ในบ้านเหมือนทั้งไฟ ทั้งขั้วโลก
ท่ามกลางทุกปัญหา เงินหมดค่ะ เงินเก็บหมดจ้า พ่อเริ่มมาคุยด้วยเพราะขอยืมเงิน แต่ก็ยังตึงๆกับเรา กับแม่ (ใจเราอยากให้แม่หย่าซะเลย)
ตุลาคม เย้ ใกล้ถึงวันเกิดเราแล้ว เริ่มป่วยไม่สบาย กลายเป็นคนแพ้ต้องดูเเลตัวเอง ทรมานมากกับช่วงที่ปัญหาในบ้านเยอะแยะ แล้วยังมาป่วย วันหนึ่งพ่อเขาเครียดสะสมมาก เราก็สงสารเขานะ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้าช่วยเหลือ เรื่องที่เครียดก็คือเรื่องหน้าตาในสังคมเขา ทุกอย่างเขาสร้างปัญหามาเอง แต่เขาไม่รู้ว่ามันกระทบกับคนในครอบครัวแค่ไหน แค่เขาหยุด ทุกอย่างก็จบ เขาไม่ไว้ใจใครในครอบครัว กลัวครอบครัวอีกฝั่งจะตามฆ่า อาการหนัก จนเราคิดว่าพ่อน่าจะเริ่มมีอาการทางจิตแล้ว
วันหนึ่งฝนตกหนักมาก พ่อขี่มอไซต์ออกจากบ้านตอนใกล้ค่ำ ไม่มีใครรู้ว่าพ่อไปไหน เราก็ไม่สบายอยู่ โทรถามที่บ้านอา ถึงรู้ว่าไปที่นั่น อาบอกว่าพ่อร้องไห้หนักมาก แต่ถามอะไรไม่บอก บอกว่าคิดถึงปู่ สองวันพ่อถึงกลับบ้าน ทุกอย่างมันแย่ลงไปหมด เราไม่หายก็ต้องลุกมาเปิดร้าน ตังหมด 555
ตุลาคม ข่าวการสวรรคต น้ำตาไหล เป็นอะไรที่บอกไม่ถูก ใจหวิวไปหมด
ยาวมาถึงธันวาคมปัญหายังไม่แก้ไข งานยังหาไม่ได้ จะหาของขายให้ได้กำไรสักวันละพัน ยังไม่รู้จะทำอะไร เงินเก็บใกล้หมดเ๖็มที
ทั้งหมดนี้ จริงๆยังไม่หมด ยังมีปัญหารายวัน ชนิดความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามา เรื่องโดนขโมยเงิน เรื่องโดนคนดูถูก เรื่องโดนด่า เรื่องหมูหมากาไก่ มีเข้ามาไม่ขาดสาย
ไม่ค่อยมีเพื่อน มีแต่ไม่สนิท ไม่ค่อยได้ระบายให้ใครฟัง กลัวจะเป็นโรคซึมเศร้า กลัวตัวเองเป็นบ้า กลัวแม่ตาย
ตอนนี้อยู่บ้านต่างจังหวัด ไม่กล้าทิ้งพ่อแม่ให้อยู่กันสองคน แต่ผ่านมาจะปี ถ้าอยุ่บ้านไม่เวิร์ค อาจต้องกลับไปหางานกรุงเทพอีก แต่ พ่อ แม่ พี่ หลานละ เลยกำลังคิดว่า จะเอาไงดี อยู่บ้านจะพอกิน อยู่ได้ แต่หากมีอุบัติเหตุ เราต้องใช้เงินนะ คงไม่มี แต่ถ้าไปกรุงเทพ เงืนจะเหลือสักเท่าไหร่ แล้วคนอิ่นละ
โถ่ ชีวิตนางเอก....
สำหรับปีนี้ชีวิตแย่ทั้งปี เฮ้อออ.... จะทำอย่างไรดีคะ
ตอนกุมภาพันธ์ ลาออกจากงานจากเหตุผลหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องเงิน และสวัสดิการที่ไม่ค่อยเป็นที่น่าพอใจนัก และเด็ดสุด คือ มีปัญหากับหัวหน้างาน (ได้ยินมาว่าเขาไปพูดกับคนอื่นว่าจะบีบเราออก) เรามั่นใจว่าตัวเองรับผิดชอบงานดีมาก บางครั้งทุ่มเกินตัวด้วยซ้ำ ผู้ใหญ่ที่รู้เรื่องว่าเราจะออกยังเรียกเราเข้าพบให้อยู่ต่อ แต่เรามีความคิดจะออกมานาน เลยตัดสินใจออกแน่นอน พร้อมวางแผนชีวิตสวยหรู ว่าจะตั้งใจสอบราชการแถวบ้าน กลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ให้ได้
มีนาคมลาออกมาแล้ว กลับไปอยู่บ้าน ระหว่างนี้จะทำกิจการค้าขาย ขยายจากที่มีอยู่เดิม แต่พ่อไม่เห็นด้วย แม่ก็ไม่ค่อยสบาย หลังจากนั้นรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของพ่อ สังเกตเรื่อยมา
เมษายน เริ่มสอบงานที่แรกไม่ได้ ขายของไม่ได้ เงินในบัญชีที่เก็บเอาไว้เริ่มเอาออกมาใช้
พฤษภาคม พี่ชายโดนจับข้อหายาเสพติด โดนมาหลายครั้ง เราบอกพ่อว่าหยุดเถอะ เลิกช่วย ให้เขาสำนึกเองบ้าง พ่อโกรธ ด่าว่าเรา เขาเครียดไปยืมเงินคนอื่นมาประกันตัวพี่
ตั้งแต่พี่โดนจับ ที่บ้านก็ตึงๆ พ่อเครียด เริ่มกินเหล้า สังสรรค์บ่อย เรากับแม่พูดไรมากไม่ได้ โดนกันมาเยอะตั้งแต่รอบที่พี่โดนจับ
เริ่มทำขนมขายตลาดนัด ไปขายกับป้าที่มีแผง ขายไม่ค่อยได้ และโดนป้าถากถางบ่อย ขายไม่ไก้ก็จะเริ่มเอาเราไปเปรียบกับพี่ที่เป็นลูกสาวป้า แล้วเมื่อก่อนเราเป็นเด็กเรียนเก่งที่สุดในละแวกนั้น ถ้ามีใครมาถามเราเกี่ยวกับงาน ป้าจะชิงตอบแทนว่าเรามาขายเล่นๆ อวดว่าเราทำโน่นนี่นั่น ทำงานที่กระทรวงนั้นกระทรวงนี้ ใส่สีตีไข่เกินจริง พอเขาไปก็หันมาว่าเรา ดูถูกเราอีก เราก็ได้แต่..เฮ้อ เราตั้งใจขายจริงและเตรียมใจสำหรับปัญหาไว้แล้วบ้าง เลยบอกแม่ว่าอยากแยกจากป้าไปขายเอง แม่บอกทนไปก่อน สุดท้ายรู้สึกขาดทุน ทำไปก็ไม่ค่อยคุ้ม เลยมาขายของชำหน้าบ้านอย่างเดียว
ขายของหน้าบ้าน ขายได้บ้าง ไม่ได้บ้าง ทรงๆไปวันๆ เวลาจะพักผ่อนแทบไม่มี ได้เงินบ้างไหม ก็มีกินมีใช้ไปวันๆ
พี่คนโตที่โดนจับ ไม่ทำมาหากิน มีลูกสองคน เมื่อมาอยู่บ้านคนที่ต้องเลี้ยงคือ เรา เราไม่ได้เลี้ยงแต่เด็ก ซนมาก ดิ้อมากพ่อไม่ทำงาน แต่ลูกกินเยอะมาก ก่อนหน้านี้แม่เราก็เลี้ยงไปทั้งพ่อทั้งลูก ตอนนี้เราแบ่งเบาแม่ ...เฮ้อ จะเป็นลม เพราะพ่อเราเค้ารักพี่ชายกับหลานมาก ดุไม่ได้เลย ดุหลาน หลานฟ้องปู่ เราก็โดน 555
ช่วงสิงหาคม มีข่าวลือเรื่องชู้สาวในหมู่บ้าน 555 พ่อเราเอง เราระเเคะระคายมานาน สุดท้ายความแตก แม่เงียบ เราไม่เงียบ แต่ก็พูดแค่ครั้งเดียว เรารู้ที่ผ่านมาพ่อโกหกหมด และแม้ความแตกก็ยังโกหก ไม่สำนึก ไม่รู้ว่าตัวเองผิด กินเหล้า เมาประจำ ทั้งที่ไม่เคยเป็น เขาไม่คุยกับใครเลย ในวงเหล้าก็ด่าเราให้เพื่อนๆฟัง กลายเป็นพ่อเป็นชู้กับเมียชาวบ้าน คนผิดคือเรา งานเริ่มงอก เจ้าหนี้เริ่มมาทวงตังที่พ่อไปขอยืม เรากับแม่ไม่เคยรู้มาก่อน 555 ยิ่งกว่าในหนัง
เราสงสารแม่มาก เขานิ่งและเงียบมาก แต่เรารู้จักแม่ดี แม่เสียใจมาก มากจนไม่รุ้จะทำยังไง และไม่รู้จะพูดกับใครดี แม่ไม่ปรึกษาเรา และไม่เคยเล่า ไม่เคยระบายอะไร นั่นแหละอีกปัญหาหนึ่ง เราเป็นห่วงแม่ ยิ่งแม่เงียบ เรายิ่งเป็นห่วง แม่ไม่สบาย เรากลัวแม่ตาย
ไม่เคยเสียใจขนาดนี้ ชีวิตไม่เคยมีแฟน ไม่เคยเป็นนางเอกเอ็มวีที่อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหล แต่นี่อยู่ดีๆมันก็ไหลมาเอง ไม่คิดอะไร คิดอะไรไม่ออก และไม่รู้ต้องคิดอะไร ในบ้านเหมือนทั้งไฟ ทั้งขั้วโลก
ท่ามกลางทุกปัญหา เงินหมดค่ะ เงินเก็บหมดจ้า พ่อเริ่มมาคุยด้วยเพราะขอยืมเงิน แต่ก็ยังตึงๆกับเรา กับแม่ (ใจเราอยากให้แม่หย่าซะเลย)
ตุลาคม เย้ ใกล้ถึงวันเกิดเราแล้ว เริ่มป่วยไม่สบาย กลายเป็นคนแพ้ต้องดูเเลตัวเอง ทรมานมากกับช่วงที่ปัญหาในบ้านเยอะแยะ แล้วยังมาป่วย วันหนึ่งพ่อเขาเครียดสะสมมาก เราก็สงสารเขานะ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครเข้าช่วยเหลือ เรื่องที่เครียดก็คือเรื่องหน้าตาในสังคมเขา ทุกอย่างเขาสร้างปัญหามาเอง แต่เขาไม่รู้ว่ามันกระทบกับคนในครอบครัวแค่ไหน แค่เขาหยุด ทุกอย่างก็จบ เขาไม่ไว้ใจใครในครอบครัว กลัวครอบครัวอีกฝั่งจะตามฆ่า อาการหนัก จนเราคิดว่าพ่อน่าจะเริ่มมีอาการทางจิตแล้ว
วันหนึ่งฝนตกหนักมาก พ่อขี่มอไซต์ออกจากบ้านตอนใกล้ค่ำ ไม่มีใครรู้ว่าพ่อไปไหน เราก็ไม่สบายอยู่ โทรถามที่บ้านอา ถึงรู้ว่าไปที่นั่น อาบอกว่าพ่อร้องไห้หนักมาก แต่ถามอะไรไม่บอก บอกว่าคิดถึงปู่ สองวันพ่อถึงกลับบ้าน ทุกอย่างมันแย่ลงไปหมด เราไม่หายก็ต้องลุกมาเปิดร้าน ตังหมด 555
ตุลาคม ข่าวการสวรรคต น้ำตาไหล เป็นอะไรที่บอกไม่ถูก ใจหวิวไปหมด
ยาวมาถึงธันวาคมปัญหายังไม่แก้ไข งานยังหาไม่ได้ จะหาของขายให้ได้กำไรสักวันละพัน ยังไม่รู้จะทำอะไร เงินเก็บใกล้หมดเ๖็มที
ทั้งหมดนี้ จริงๆยังไม่หมด ยังมีปัญหารายวัน ชนิดความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามา เรื่องโดนขโมยเงิน เรื่องโดนคนดูถูก เรื่องโดนด่า เรื่องหมูหมากาไก่ มีเข้ามาไม่ขาดสาย
ไม่ค่อยมีเพื่อน มีแต่ไม่สนิท ไม่ค่อยได้ระบายให้ใครฟัง กลัวจะเป็นโรคซึมเศร้า กลัวตัวเองเป็นบ้า กลัวแม่ตาย
ตอนนี้อยู่บ้านต่างจังหวัด ไม่กล้าทิ้งพ่อแม่ให้อยู่กันสองคน แต่ผ่านมาจะปี ถ้าอยุ่บ้านไม่เวิร์ค อาจต้องกลับไปหางานกรุงเทพอีก แต่ พ่อ แม่ พี่ หลานละ เลยกำลังคิดว่า จะเอาไงดี อยู่บ้านจะพอกิน อยู่ได้ แต่หากมีอุบัติเหตุ เราต้องใช้เงินนะ คงไม่มี แต่ถ้าไปกรุงเทพ เงืนจะเหลือสักเท่าไหร่ แล้วคนอิ่นละ
โถ่ ชีวิตนางเอก....