มีใครรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นแล้วกลายเป็นคนขี้รำคาญไหมครับ

คือตอนนี้เราอายุยี่สิบต้นๆ จะบอกว่ายังไงดีล่ะ
ปกติเราก็ใช้ชีวิตแบบทำอะไรคนเดียวอยู่บ้างแล้วแต่ไม่บ่อยเท่าตอนนี้
ไปกินข้าว ไปร้านกาแฟ ไปช้อปปิ้ง ฯ ลฯ(ครอบครัวไม่ไปด้วยเท่าไหร่)
ประเด็นสำคัญมันอยู่ตรงที่กับพื่อนเราก็เหมือนเริ่มให้ความสำคัญด้วยน้อยลง
คือเลือกคนที่เราคิดว่าสำคัญจริงๆมากกว่าที่เราจะต้องชวนไปไหน หรือไปรับไปเที่ยวด้วยกัน ซึ่งเราให้สถานะนั้นกับไม่กี่คน
ทีนี้เวลามีฟีดแบ็กจากคนอื่นประมาณว่า ทำไมแกไม่มารับฉัน ทำไมแกไม่บอกฉัน
จากคนที่ไม่ใช่เพื่อนสนิทมากขนาดที่เราคิด เราก็จะมีความรู้สึกแบบ อ้าว แล้วทำไมฉันต้องบอกแกด้วยวะ
ก็ฉันอยากไปคนเดียวไง อะไรแบบนี้
บางทีเราก็รู้สึกว่าความคิดนี้มันเป็นความคิดที่เห็นแก่ตัว แบบว่าเราแย่จัง ทำไมไม่เอาใครเลย
แต่ในอีกมุม เราก็คิดว่ามันก็เป็นปกติของคนที่เริ่มโตขึ้นมีทิศทางของตัวเอง มีชีวิตของตัวเอง มีสิ่งที่รับผิดชอบหรือเปล่าครับ?
แล้วคุณล่ะ เป็นแบบนี้กันไหม