ขอโทษ

จะบอกว่าเรื่องนี้มันจบมานานแล้วล่ะครับ เรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อนานมาเเล้วผมคบกับผู้หญิงอยู่คนหนึ่งซึ่งเป็นรุ่นน้องอยู่ต่าง รร เราคบกันได้ ปีกว่า ก็เรามักจะไป รร ด้วยกันเป็นประจำ และบางครั้งเราก็กลับบ้านด้วยกัน เนื่องจากบ้านเราก็อยู่ไม่ไกลกันนัก ด้วยความที่ พ่อ แม่ และญาติของเขาดุ ผมเลยไม่กล้าแม้แต่เดินผ่าน (กลัวเขารู้ ) ซึงการคบของเรามันเป็นแบบไม่ค่อยเปิดเผยแสดงออกสักเท่าไหร่ เเรกๆ มีใครถามก็มักจะตอบไปว่า เป็นพี่น้องกัน บางครั้งก็จำเป็นต้องตอบ บางครั้งก็ด้วยความเขินอาย 2-3เดือนเเรกเราก็คบกันปกติ ตามความรักของหนุ่มสาววัยเรียน ใช่ ผมพึ่งอยู่แค่ ม.4 เเละน้องเขาก็อยู่ ม3 แต่มีเรื่องที่ผมน้อยใจอยู่คือ พอผมเห็นคนอื่นเวลาคบกัน อย่างน้อยเขาก็เดิจับมือกัน เเสดงความน่ารักได้ในที่สาธารณะ ซึงความเป็นจริงคู่ของผม การเดินจับมือถือเเขนเป็นเรื่องที่น่าอาย และอันตรายสำหรับเขา เนื่องจากกลัวญาติเห็น ก็ช่วยไม่ได้นะครับ พ่อ แม่ เขาดุ 55555   เวลาไปที่ไปเที่ยวด้วยกันก็ต้องหลบๆซ่อนๆ (เที่ยวในที่นี้คือไม่ใช่ ทะเล หรือสถานที่ท่องเที่ยวนะครับ) เพราะตัวเธอมีเวลาจำกัดในการไปไหน ต้องรีบกลับบ้าน ไปเรียนเช้า กลับบ้าน 4-5โมงเย็น เพราะงั้นการไปเที่ยวนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ ถ้าค่ำ พ่อ แม่ก็จะโทรตามทันที การตบหาดูใจของผมมันเป็นอะไรที่อึดอัดมากกกกกก (ผมลืมบอก 1-14เดือน เรายังไม่ได้เป็นแฟนนะครับ) ไปไหนก็หลบๆซ่อนๆ ผมอยู่อย่างนี้มาเป็นเวลา 14 เดือน จนมาวันนึง อึดอัดสุดๆ อิจฉาคนที่เขามีโอกาสได้ทำนั่นนี่ ไปกินนู่นนี่ ไปเดินเล่น ไปปั่นจักรยานด้วยกัน                       แต่สุดท้ายผมก็ได้ทำสิ่งที่เลวที่สุดในชีวิต คือการ"คบซ้อน" ด้วยความที่ผมอดทนไม่ไหวแบบนี้ ด้วยการเป็นอยู่ที่วนซ้ำไปซ้ำมา เจอกันแค่วันละ ช.ม ไปกลับ รรแค่นั้น ผมก็ได้คบกับรุ่นน้องอีกคนหนึ่ง เรื่องก็ดำเนินไปไกล จนถึงวันหนึ่งที่ ผมต้องเลิกกันกับ คนแรก ด้วยความหน้ามืดตามัว เพราะคนที่เข้ามาทีหลังมีเวลาให้เยอะกว่าแล้วเขาทำให้ผมมีความสุขมากกว่า พอเราเลืกกันได้ไม่นาน ผมรู้ว่าเขาเสียใจมากกับสิ่งที่ผมทำลงไป เเต่ไม่นานหลังจากนั้น ไม่ถึง2เดือน เขาก็มีแฟนใหม่ เเต่ที่เขามีเพราะเขาเจ็บจากผมแล้วหาที่ดามใจผมก็พอเข้าใจ (ไม่ได้หลงตัวเองนะครับผมแค่คิดแบบนั้น) แต่แฟนใหม่ที่เขาคบก็คบมาต่อได้ประมาณ ไม่แน่ใจว่ากี่เดือนแต่คงไม่เดิน 5เดือน ไม่ต้องแปลกใจนะครับว่าผมรู้ได้ไง ผมก็ส่องเฟสเขาตลอด ด้วยความเป็นห่วงว่าตอนนี้เป็นไง คนนั้นเขาดูแลดีไหม แต่ผลสรุปที่ได้คือ แปลกจัง ทำไมมันได้ไปไหนด้วยกัน ไปกินหมูกระทะด้วยกันหลายหน ทั้งๆที่คบได้ไม่เกิน 2เดือนแท้ๆ เลยเริ่มเกิดความน้อยใจ (กูคบมาตั้งเกือบปีเลยนะเว้ย) แต่เอาเถอะ เธอคงหาอะไรทำแก้เศร้าแล้วก็ลืมในสิ่งที่ผมทำ ตามจริงเรื่องมันยาวกว่านี้นะครับ แต่ผมขอย่อ เอาจริงๆตั้งแต่วันนั้นจนตอนนี้ผมก็ยังไม่หายเป็นห่วงเธอเลย ตอนนี้ได้ข่าวว่าเธอเลิกกับแฟนใหม่ของเธอเเล้ว แย่สิครับ มีอะไรแย่กว่านี้ไหม ยิ่งเพิ่มความเป็นห่วงเข้าไปใหญ่ (ขอโทษนะครับ ผมทำตัวเหมือนหมาหวงก้างจริงๆ แต่ความรู้สึกของผมมันไม่เคยน้อยลงเลยจริงๆ ผมอยากลืมนะครับ แต่ผมก็ต้องสำนึกผิดกับสิ่งที่ผมทำไป ) ทุกครั้งที่นึกถึง หรือผ่านซอยบ้านเธอ มันก็ทำให้ผมคิดถึงตลอด ทั้งเรื่องเวลาที่ผ่านมา มันเศร้าจริงๆครับ ที่ผตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อสารภาพบาปที่ผมได้ทำลงไปครับ "นี่ ถ้าเธอผ่านมาเห็นกระทู้นี้ช่วยรู้หน่อยนะว่าเราหมายถึงเธอน่ะ เราขอโทษกับสิ่งที่เราทำลงไป ถึงแม้มันจะสายเกินไป เราไม่ได้จะมาขอคืนดีอะไรเลยนะ แต่เราแค่อยากบอกเธอแล้ว ว่าเราสำนึกผิด เธอเก่งมากสำหรับการอดทนกับปัญหาที่ผ่านมา อย่าทำร้ายตัวเองนะ เราเป็นห่วงจริงๆ สุดท้ายนี้เราอยากบอกเธอว่าเราสำนึกผิดกับบาปที่เราได้ทำไปแล้ว เราของโทด สักวันเราคงได้รับบาป ไปก่อนนะ "ขอโทดนะหมาน้อย"    ลืมบอก ผมเป็นคน "อุดรธานี" นะครับ หลายคนอาจรู้จักผม แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าผมเลวขนาดไหน นี่คงเป็นตราบาปตลอดชีวิตของผม