ตั้งใจถามอย่างนั้นจริงๆนะ
ไม่ใช่ว่าโง่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่แค่รู้สึกว่าผ่านมานานแล้วแต่เหมือนหัวใจไม่ยอมรับใครเข้ามาในชีวิตใหม่สักที ไม่ยอมเริ่มตัวใหม่สักที
เรากับแฟนเก่าจบเหมือนค่อนข้างจะไม่สวย จริงๆตอนเลิกกันเราก็คุยกันดีนะไม่ใช้อารมณ์มาตัดสิน
เขาบอกเลิกเราบอกว่ารู้สึกว่าไปกันไม่ได้ เราไม่อยากเลิกนะ ร้องไห้อย่างกับจะตาย (เขาเป็นคนแรกเลยที่ทำให้เราร้องไห้ความข้ามวันข้ามคืนได้ขนาดนั้น)
แต่นั่นล่ะคนจะไปรั้งยังไงก็ไม่อยู่ แรกๆเรายังติดต่อเขานะ ยังอยู่บ้านเขาด้วย (เราเข้านอกออกในบ้านเขาได้เหมือนบ้านตัวเอง ตอนเลิกกันเราบังเอิญอยู่บ้านเขาเพราะทำงานอยู่แถวบ้านเขา ตอนนั้นเราหางานแถวบ้านเขาเพราะจะได้อยู่ใกล้ๆกัน แต่เขายังเรียนไม่จบเลยอยู่หอ เราเป็นรุ่นพี่เค้า2ปี จบก่อน) ตอนที่ทางบ้านรู้ว่าเลิกกันแม่ไม่ให้ย้ายออกมานะ จนช่วงเราทำใจได้เราโกหกแม่เขาไปว่า ที่ทำงานย้ายเราไปทำงานต่างจังหวัด แต่จริงๆแล้วเราลาออกเปลี่ยนงาน เราถึงได้ออกมาจากบ้านเขา
ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่เพราะเลิกกันนะ แต่เหมือนเพราะเรารู้อยู่เต็มอกว่าเขาน่าจะมีใครใหม่ในใจ วันแรกๆที่เลิกกันถึงขนาดถามเขาเลยนะ ว่าที่เราไม่ใช่อีกต่อไป เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนสุขของเขา เขาเอาแต่เงียบไม่ตอบ
ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย เขาคุยกะผญ.คนนั้นจริงๆ คนที่เราคิดไว้ คนที่เราไว้ใจ คนที่เราเชื่อใจว่าคนๆนี้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา และฝากให้ผญ.คนนี้ดูแลเขาในเวลาที่เราไม่อยู่ แต่เขาคงดูแลดีเกินไปมั้ง หรืออาจแค่ดูแลได้ดีกว่าเรา เรามารู้ทีหลังว่าเขาเริ่มจีบผญ.คนนี้หลังจากเลิกกะเราแค่2วัน แค่2วันจริงๆ
พอเราถาม เขาบอกว่าอย่างน้อย เขาก็เลิกกับเราก่อนมีคนอื่น ไม่เหมือนเราที่คบซ้อน (เขาจีบเราตอนเรามีแฟนอยู่แล้ว) เรานี่จุกเลย กลายเป็นว่าการที่เราเลือกเขาเราคิดผิด เราทำผิดซะอย่างนั้น มันดันกลายเป็นเรื่องที่เขาเอามาตาหน้าเรา
หลังจากวันนั้น วันที่เรารู้ความจริง มันมีเรื่องที่ทำให้ทะเลาะกันและห่างกันไปไม่ได้คุยกันอีกเลย ไม่รู้นะเราคิดเอาตัวเองว่าเขาคงไม่อยากให้แฟนใหม่คิดมากด้วย เพราะอย่างที่บอกแฟนใหม่เป็นเพื่อนสนิทเขา รู้อยู่แล้วว่าเขากะเราเคยรักกันแค่ไหน ถ่านมันอาจติดง่ายกว่าคนอื่น
แต่หลังจากเลิกกันเรามีใครหลายคนเข้ามาในชีวิต แต่เราไม่เคยคบใครใหม่เลย คนผ่านเข้ามาเป็นสิบ แต่เหมือนเราเริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้สักที เรากลายเป็นคนที่เป็นโรคกลัวความรัก เราตั้งกำแพงกะทุกคนที่เข้ามา คิดมากทุกครั้ง เกิดอาการจิตตกทุกครั้งที่เริ่มชอบใคร จนในที่สุดก็นกเพราะเขาคิดว่าเราไม่ชอบเขา ส่วนคนที่เข้ามาจีบแล้วเราไม่ชอบ เราถึงขนาดอยากหนีไปไกลๆเลยนะ จนในที่มันก็รู้สึกอยากอยู่คนเดียวอ่ะ แต่เราอยากมีใครใหม่นะ แต่มันวนๆแบบนี้ทุกครั้งเลย อยากมี>เริ่มมีใครเข้ามา>กลัว>ไม่อยากมีใคร>อยู่คนเดียว>อยากมี วนแบบนี้ซ้ำๆไป ตั้งแต่เลิกกันจนถึงตอนนี้
จนเราเริ่มกลับมาคิดว่า ที่เราไม่ยอมมีใครสักที เพราะเราไม่อยากมีใครจริงๆ หรือเรากำลังรอเขาอยู่กันแน่ เลิกกันมาปีกว่าแล้วนะ จนตอนนี้เราไม่โกรธไม่เกลียดเขากับผญ.คนนั้นแล้ว เราให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ เราไม่เคยคิดอยากเจอเขานะไม่อยากกลับไป สิ่งที่คิดถึงมากที่สุดอาจเป็นครอบครัวเขาล่ะมั้ง ไม่ใช่ตัวเขา
อีกอย่าง เราเคยสัญญากับเขาว่า ถ้าวันหนึ่งเขาเกิดผิดพลาดแอบไปมีใคร เราจะให้โอกาศเขาหนึ่งครั้ง ถ้าสุดท้ายแล้วเขารู้ว่าคนที่เขารักที่สุดคือเรา (เคยพูดกับเขานะแต่เขาบอกตอนนี้ไม่ต้องการโอกาศนั้นแล้ว) เรายังจำสัญญานี่ได้ แต่ไม่รู้เผลอไปยึดติดกับมันไหมนะ แต่เราว่าเราไม่ได้สนใจแล้ว
เราเลยอยากรู้ว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะจริงๆเรายังลืมเขาไม่ได้เหรอ หรือเราแค่โสดมานานจนไม่อยากมีใคร??? ต้องทำยังไงถึงจะสามารถเชื่อได้อีกครั้งว่ารักแท้มีอยู่จริง
จะรู้ได้ไง ว่าเรายังรักยังคิดถึงแฟนเเก่าอยู่ไหม
ไม่ใช่ว่าโง่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่แค่รู้สึกว่าผ่านมานานแล้วแต่เหมือนหัวใจไม่ยอมรับใครเข้ามาในชีวิตใหม่สักที ไม่ยอมเริ่มตัวใหม่สักที
เรากับแฟนเก่าจบเหมือนค่อนข้างจะไม่สวย จริงๆตอนเลิกกันเราก็คุยกันดีนะไม่ใช้อารมณ์มาตัดสิน
เขาบอกเลิกเราบอกว่ารู้สึกว่าไปกันไม่ได้ เราไม่อยากเลิกนะ ร้องไห้อย่างกับจะตาย (เขาเป็นคนแรกเลยที่ทำให้เราร้องไห้ความข้ามวันข้ามคืนได้ขนาดนั้น)
แต่นั่นล่ะคนจะไปรั้งยังไงก็ไม่อยู่ แรกๆเรายังติดต่อเขานะ ยังอยู่บ้านเขาด้วย (เราเข้านอกออกในบ้านเขาได้เหมือนบ้านตัวเอง ตอนเลิกกันเราบังเอิญอยู่บ้านเขาเพราะทำงานอยู่แถวบ้านเขา ตอนนั้นเราหางานแถวบ้านเขาเพราะจะได้อยู่ใกล้ๆกัน แต่เขายังเรียนไม่จบเลยอยู่หอ เราเป็นรุ่นพี่เค้า2ปี จบก่อน) ตอนที่ทางบ้านรู้ว่าเลิกกันแม่ไม่ให้ย้ายออกมานะ จนช่วงเราทำใจได้เราโกหกแม่เขาไปว่า ที่ทำงานย้ายเราไปทำงานต่างจังหวัด แต่จริงๆแล้วเราลาออกเปลี่ยนงาน เราถึงได้ออกมาจากบ้านเขา
ที่เจ็บที่สุดไม่ใช่เพราะเลิกกันนะ แต่เหมือนเพราะเรารู้อยู่เต็มอกว่าเขาน่าจะมีใครใหม่ในใจ วันแรกๆที่เลิกกันถึงขนาดถามเขาเลยนะ ว่าที่เราไม่ใช่อีกต่อไป เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนสุขของเขา เขาเอาแต่เงียบไม่ตอบ
ในที่สุดความจริงก็เปิดเผย เขาคุยกะผญ.คนนั้นจริงๆ คนที่เราคิดไว้ คนที่เราไว้ใจ คนที่เราเชื่อใจว่าคนๆนี้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา และฝากให้ผญ.คนนี้ดูแลเขาในเวลาที่เราไม่อยู่ แต่เขาคงดูแลดีเกินไปมั้ง หรืออาจแค่ดูแลได้ดีกว่าเรา เรามารู้ทีหลังว่าเขาเริ่มจีบผญ.คนนี้หลังจากเลิกกะเราแค่2วัน แค่2วันจริงๆ
พอเราถาม เขาบอกว่าอย่างน้อย เขาก็เลิกกับเราก่อนมีคนอื่น ไม่เหมือนเราที่คบซ้อน (เขาจีบเราตอนเรามีแฟนอยู่แล้ว) เรานี่จุกเลย กลายเป็นว่าการที่เราเลือกเขาเราคิดผิด เราทำผิดซะอย่างนั้น มันดันกลายเป็นเรื่องที่เขาเอามาตาหน้าเรา
หลังจากวันนั้น วันที่เรารู้ความจริง มันมีเรื่องที่ทำให้ทะเลาะกันและห่างกันไปไม่ได้คุยกันอีกเลย ไม่รู้นะเราคิดเอาตัวเองว่าเขาคงไม่อยากให้แฟนใหม่คิดมากด้วย เพราะอย่างที่บอกแฟนใหม่เป็นเพื่อนสนิทเขา รู้อยู่แล้วว่าเขากะเราเคยรักกันแค่ไหน ถ่านมันอาจติดง่ายกว่าคนอื่น
แต่หลังจากเลิกกันเรามีใครหลายคนเข้ามาในชีวิต แต่เราไม่เคยคบใครใหม่เลย คนผ่านเข้ามาเป็นสิบ แต่เหมือนเราเริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้สักที เรากลายเป็นคนที่เป็นโรคกลัวความรัก เราตั้งกำแพงกะทุกคนที่เข้ามา คิดมากทุกครั้ง เกิดอาการจิตตกทุกครั้งที่เริ่มชอบใคร จนในที่สุดก็นกเพราะเขาคิดว่าเราไม่ชอบเขา ส่วนคนที่เข้ามาจีบแล้วเราไม่ชอบ เราถึงขนาดอยากหนีไปไกลๆเลยนะ จนในที่มันก็รู้สึกอยากอยู่คนเดียวอ่ะ แต่เราอยากมีใครใหม่นะ แต่มันวนๆแบบนี้ทุกครั้งเลย อยากมี>เริ่มมีใครเข้ามา>กลัว>ไม่อยากมีใคร>อยู่คนเดียว>อยากมี วนแบบนี้ซ้ำๆไป ตั้งแต่เลิกกันจนถึงตอนนี้
จนเราเริ่มกลับมาคิดว่า ที่เราไม่ยอมมีใครสักที เพราะเราไม่อยากมีใครจริงๆ หรือเรากำลังรอเขาอยู่กันแน่ เลิกกันมาปีกว่าแล้วนะ จนตอนนี้เราไม่โกรธไม่เกลียดเขากับผญ.คนนั้นแล้ว เราให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ เราไม่เคยคิดอยากเจอเขานะไม่อยากกลับไป สิ่งที่คิดถึงมากที่สุดอาจเป็นครอบครัวเขาล่ะมั้ง ไม่ใช่ตัวเขา
อีกอย่าง เราเคยสัญญากับเขาว่า ถ้าวันหนึ่งเขาเกิดผิดพลาดแอบไปมีใคร เราจะให้โอกาศเขาหนึ่งครั้ง ถ้าสุดท้ายแล้วเขารู้ว่าคนที่เขารักที่สุดคือเรา (เคยพูดกับเขานะแต่เขาบอกตอนนี้ไม่ต้องการโอกาศนั้นแล้ว) เรายังจำสัญญานี่ได้ แต่ไม่รู้เผลอไปยึดติดกับมันไหมนะ แต่เราว่าเราไม่ได้สนใจแล้ว
เราเลยอยากรู้ว่าที่เราเป็นแบบนี้เพราะจริงๆเรายังลืมเขาไม่ได้เหรอ หรือเราแค่โสดมานานจนไม่อยากมีใคร??? ต้องทำยังไงถึงจะสามารถเชื่อได้อีกครั้งว่ารักแท้มีอยู่จริง