ตอนที่ 1 บทนำ
เชื่อว่าหลายคนมีประสบการณ์ในการย้ายโรงเรียนใช่เปล่า อาจจะย้ายตอนเรียนจบ หรือย้ายกลางคันก็แล้วแต่ ซึ่งฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ย้ายโรงเรียน พอฉันเรียนจบม. 3 ก็ต้องย้ายไปเรียนม.4 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง เป็นโรงเรียนในชนบท ชื่อก็เชยมาก ขอสงวนไม่บอกชื่อล่ะกัน
สาเหตุที่ย้ายน่ะเหรอ ก็คุณป๊าของฉันนะสิต้องย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ แล้วท่านกลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแลฉัน เลยให้ฉันย้ายมาอยู่กับคุณย่าที่บ้านนอก แล้วฉันก็เป็นคนไม่ชอบบ้านนอกซะด้วยสิ ชิ หมู่บ้านอะไรก็ไม่รู้ไม่มีห้าง ไม่มีโรงหนัง มีแต่เปิดท้าย ไปแต่ละทีคนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน อึดอัด เหอะ!!!! แถมสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี จะโทรแต่ล่ะทีเดินหาสัญญาณกันรอบบ้าน โดยเฉพาะฉันที่เป็นคนติดโซเชียลซะยิ่งกว่าอะไร ทำไม ทำไม ทำไม....
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณป๋าถึงไม่ให้ฉันตามท่านไปด้วย หรือไม่ก็ให้ฉันเช่าหอพักอยู่ก็ได้ ฉันโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วนะ หึหึ พอพูดถึงคุณป๊าแล้วก็ขออวดหน่อยนะ แบบมีพ่อดีก็อยากอวดบ้างไรงี้ คุณป๊าของฉันเป็นคนเก่งที่สุดเลยในสายตาของฉัน ฉันอยู่กับคุณป๋ามาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่เคยเห็นแม่ของฉันหรอก แม้แต่ชื่อฉันก็ไม่รู้จัก ถามคุณป๊าเรื่องแม่ทีไร ท่านเปลี่ยนเรื่องคุยตลอดท่านพยายามที่จะไม่พูดถึงแม่เลย พอฉันเอ่ยถึงแม่ขึ้นมา สีหน้าท่านก็จะเศร้าหมองลงเหมือนจะไม่สบายใจ ฉันก็เลยไม่อยากจะพูดถึงแม่ให้คุณป๊าได้ยิน เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ถามคุณป๊าว่าแม่ของฉันคือใครคุณป๊าก็ถามฉันกลับมาว่า 'ทำไมต้องถามถึงแม่ ความรักที่ป๊าให้หนูมันยังไม่พออีกเหรอ หนูถึงได้โหยหาแต่คนอื่น' ทันทีคุณป๊าพูดจบฉันแทบจะร้องไห้ และหลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยถามหาแม่อีกเลย เพราะฉันคิดว่าความรักของคุณป๊าก็เพียงพอแล้ว
แต่เรื่องนี้เนี่ยฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมฉันต้องนั่งเหี่ยวอยู่ที่นี่นะ ทำไมฉันถึงไม่ได้เรียนต่อโรงเรียนอินเตอร์เหมือนกลุ่มเพื่อนสนิทของฉัน ฉันจะพูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฉันฟังยังไงเนี่ย รู้ถึงไหนนี่อายถึงนั่นเลย เรื่องที่คุณหนูพันล้านอย่างฉันต้องมาเรียนที่บ้านนอกแทนเมืองนอกแบบนี้ ฮือออออออออออออ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อันนี้คือบทนำของนิยายน้า เป็นนิยายเรื่องแรกของเรา มีแรงบันดาลใจจากเรื่องจริงของเราเอง แต่ขี้โม้มากกว่า คือความจริงแค่ 30 เปอร์เซ็นต์ 555 ถือว่าอ่านเอาสนุกล่ะกัน เนื้อเรื่องไม่โอเคยังไงก็ติชมได้นะค้าาาาา
my best friend นายเพื่อนรัก
เชื่อว่าหลายคนมีประสบการณ์ในการย้ายโรงเรียนใช่เปล่า อาจจะย้ายตอนเรียนจบ หรือย้ายกลางคันก็แล้วแต่ ซึ่งฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ได้ย้ายโรงเรียน พอฉันเรียนจบม. 3 ก็ต้องย้ายไปเรียนม.4 ที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง เป็นโรงเรียนในชนบท ชื่อก็เชยมาก ขอสงวนไม่บอกชื่อล่ะกัน
สาเหตุที่ย้ายน่ะเหรอ ก็คุณป๊าของฉันนะสิต้องย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ แล้วท่านกลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแลฉัน เลยให้ฉันย้ายมาอยู่กับคุณย่าที่บ้านนอก แล้วฉันก็เป็นคนไม่ชอบบ้านนอกซะด้วยสิ ชิ หมู่บ้านอะไรก็ไม่รู้ไม่มีห้าง ไม่มีโรงหนัง มีแต่เปิดท้าย ไปแต่ละทีคนก็เยอะ ร้อนก็ร้อน อึดอัด เหอะ!!!! แถมสัญญาณโทรศัพท์ก็ไม่มี จะโทรแต่ล่ะทีเดินหาสัญญาณกันรอบบ้าน โดยเฉพาะฉันที่เป็นคนติดโซเชียลซะยิ่งกว่าอะไร ทำไม ทำไม ทำไม....
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณป๋าถึงไม่ให้ฉันตามท่านไปด้วย หรือไม่ก็ให้ฉันเช่าหอพักอยู่ก็ได้ ฉันโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้วนะ หึหึ พอพูดถึงคุณป๊าแล้วก็ขออวดหน่อยนะ แบบมีพ่อดีก็อยากอวดบ้างไรงี้ คุณป๊าของฉันเป็นคนเก่งที่สุดเลยในสายตาของฉัน ฉันอยู่กับคุณป๋ามาตั้งแต่เด็ก ฉันไม่เคยเห็นแม่ของฉันหรอก แม้แต่ชื่อฉันก็ไม่รู้จัก ถามคุณป๊าเรื่องแม่ทีไร ท่านเปลี่ยนเรื่องคุยตลอดท่านพยายามที่จะไม่พูดถึงแม่เลย พอฉันเอ่ยถึงแม่ขึ้นมา สีหน้าท่านก็จะเศร้าหมองลงเหมือนจะไม่สบายใจ ฉันก็เลยไม่อยากจะพูดถึงแม่ให้คุณป๊าได้ยิน เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ถามคุณป๊าว่าแม่ของฉันคือใครคุณป๊าก็ถามฉันกลับมาว่า 'ทำไมต้องถามถึงแม่ ความรักที่ป๊าให้หนูมันยังไม่พออีกเหรอ หนูถึงได้โหยหาแต่คนอื่น' ทันทีคุณป๊าพูดจบฉันแทบจะร้องไห้ และหลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยถามหาแม่อีกเลย เพราะฉันคิดว่าความรักของคุณป๊าก็เพียงพอแล้ว
แต่เรื่องนี้เนี่ยฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมฉันต้องนั่งเหี่ยวอยู่ที่นี่นะ ทำไมฉันถึงไม่ได้เรียนต่อโรงเรียนอินเตอร์เหมือนกลุ่มเพื่อนสนิทของฉัน ฉันจะพูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฉันฟังยังไงเนี่ย รู้ถึงไหนนี่อายถึงนั่นเลย เรื่องที่คุณหนูพันล้านอย่างฉันต้องมาเรียนที่บ้านนอกแทนเมืองนอกแบบนี้ ฮือออออออออออออ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้