สุดท้ายแล้ว เราก็คิดร้ายกับเธอไม่ลงอยู่ดี

คือ เรากับแฟนเลิกกันสักพักแล้วค่ะ เราเคยรักเขายังไง เราก็ยังรักอยู่ ไม่เคยจืดจางหายไปเลย คิดถึงทุกวัน. เราทำทุกๆอย่างเท่าที่เราจะทำได้แล้ว เราง้อเขาสุดๆ จนครั้งสุดท้ายคือโทรไปหาแล้วไม่รับ ขอบอกก่อนน้ะค้ะว่า เราพอรู้นิสัยเขา เขาจี้รำคาญขี้โมโหค่ะเลยอาทิตย์นึงติดต่อครั้งนึงไม่ได้จี้อะไรเลยค่ะ แต่พอเขาไม่รับเราเลยเลิกการติดต่อไป. ตอนนี้ก็คิดถึงมากๆ ภาพตอนที่ใช้เวลาอยู่กับเขามันก็วนๆๆๆซ้ำๆๆๆ ทรมานแต่ก็แอบมีความสุขนะคะ . จนใครๆก็ปลอบเราว่าสักวันนึง เขาจะเห็นค่าของเรา ไม่มีใครหรอกที่จะรักเขาได้จริงๆมากกว่าเรา นอกจากครอบครัวเขาค่ะ เราห่วงเขาอย่างเดียวเรากลัวเขาไปเจอคนไม่ดีอีกค่ะ เราไม่อยากให้เขาเสียใจ หรือไม่สบายใจ เราอยากให้ผญคนนั้นเป็นคนที่ดี รักเขาอย่างจริงใจและซื่อตรง รักเขาอย่างที่ไม่หวังอะไรตอบแทนจากเขา รักและดูแลถนอมกันไปตลอดทางที่เดินด้วยกัน เข้าใจเขาหน่อยนะ ว่าเขาเป็นคนยังไง รักเขาให้ได้ครึ่งนึงที่เรารักก็พอ.