มันเป้นเรื่องเล่าของผู้ชายอ้วน ๆคนหนึ่งไม่หล่อ ไม่เท่ ไม่มีจุดเด่นอะไรเลยที่แอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งที่เมื่อก่อนตอนเด็กเธอตัวดำใส่แว่นแต่ตอนนี้เธอสวยมากเหลือเกิน สวยจนผมไม่กล้าจะมองหน้านานๆเวลาคุยกัน.เรื่องมันมีอยู่ว่าผมมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งเราสนิทกันมาก สนิทกันมาตั้งแต่ม.1 จนตอนนี้เรียนปวช.3แล้วก็ยังสนิทกันอยู่ เราสนิทกันถึงขั้นสามารถบอกความลับให้อีกคนฟังได้ ปรึกษาเรื่องกันได้ทุกเรื่อง. ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าชอบเพื่อนสนิทของตัวเองไปตั้งแต่เมื่อไร ผมรู้แค่เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก ๆ เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้ผมยิ้มๆได้ในเวลาผมอารมณ์ไม่ดี ผมพยายามจะเลิกชอบเธอโดยการไปคบกับเพื่อนเธอแล้วก็เป็นการลองใจเธอไปในตัวด้วยว่าจะมีอาการหึงหวงผมบางไหม แต่คำตอบคือ....ไม่มีอาการใดๆเลยครับ เวลาผ่านไปสักพักผมก็ได้เลิกกับเพื่อนของเธอเพราะเข้ากันไม่ได้ แล้วก็กลับมาชอบเธออีกรอบแล้วก็ชอบมาตลอดจนถึงตอนนี้ปีสุดท้ายที่ใกล้จะเรียนจบแล้วผมยังไม่ได้บอกชอบเธอเลยครับ ผมควรจะบอกชอบเธอได้สักที่หรือยังครับเพราะนี้ก็ปีสุดท้ายแล้วหรือจะปล่อยไว้แบบนี้
ปล1. ตอนนี้เธอมีแฟนอยู่นะครับ ความรักของเธอกับแฟนก็ลุ่มๆดอนๆ
ปล2.ผมชอบเธอจนถึงขั้นเห็นเธอเสียใจร้องไหเมื่อไรผมก็น้ำตาซึมเหมือนกันครับ ผมไม่รู้ว่าความรักที่มีให้เธอตอนนี้มันจะพอให้เธอได้หรือป่าว หรือว่าจริง ๆแล้ว ความรักอย่างเดีนวยังไม่พอ
แอบรักเพื่อนสนิท ????
ปล1. ตอนนี้เธอมีแฟนอยู่นะครับ ความรักของเธอกับแฟนก็ลุ่มๆดอนๆ
ปล2.ผมชอบเธอจนถึงขั้นเห็นเธอเสียใจร้องไหเมื่อไรผมก็น้ำตาซึมเหมือนกันครับ ผมไม่รู้ว่าความรักที่มีให้เธอตอนนี้มันจะพอให้เธอได้หรือป่าว หรือว่าจริง ๆแล้ว ความรักอย่างเดีนวยังไม่พอ