เสียงของความรู้สึก

ในช่วงที่กำลังจะเข้าวัยรุ่น
เราก็เป็นเหมือนใครหลายๆ คน
มีความฝัน มีสิ่งที่อยากมี อยากเป็น
แล้วก็เคยลองผิดลองถูก
บางอย่าง…ก็รู้ทั้งรู้ว่าไม่ดี
แต่ก็ยังลอง
สุดท้ายมันก็พิสูจน์ให้เห็นเอง
ว่าสิ่งพวกนั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้นเลย
มีแต่ค่อยๆ ดึงให้มันแย่ลง
จนถึงวันนี้ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่า
ที่หลุดออกมาจากจุดนั้นได้
เพราะโชคช่วย…หรือแค่ยังไม่ถึงเวลาที่ชีวิตจะพังจริงๆ
พอเข้าสู่วัยทำงาน
ชีวิตก็ไม่ได้ง่ายขึ้นอย่างที่คิด
มันเหมือนเดินอยู่บนทางที่
บางวันก็ขึ้น บางวันก็ลง
ลุ่มๆ ดอนๆ จนบางทีก็ไม่รู้ว่า
เรากำลังไปถูกทางอยู่หรือเปล่า
เราเจอผู้คนมากมาย
มีทั้งคนที่ชอบเรา
และคนที่ไม่ชอบเราแบบไม่มีเหตุผล
กว่าจะผ่านไปแต่ละวัน
มันเหนื่อย…แบบที่อธิบายให้ใครฟังยาก
จนมาถึงวันนี้
วันที่มีครอบครัวแล้ว
แต่ชีวิตกลับไม่เป็นแบบที่เคยฝันไว้
บางการตัดสินใจในอดีต
มันเหมือนเป็นจุดที่เราก้าวพลาดไปไกล
แล้วมรสุมมันก็เข้ามาเรื่อยๆ
เหมือนไม่มีจังหวะให้พักเลย
บางคืนก็แอบคิดนะว่า…
ที่ผ่านมา เรารอดมาได้เพราะโชคช่วย
แล้วครั้งนี้ล่ะ…
เราจะผ่านมันไปได้อีกไหม
หรือจริงๆ แล้ว
มันไม่ใช่เรื่องของโชคเลย
แต่อาจเป็นเพราะที่ผ่านมา
เรายังพยายามอยู่…โดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว
วันนี้ก็ยังหาคำตอบไม่เจอหรอกว่า
ต้องสวดมนต์ ต้องเปลี่ยนชีวิต
หรือทำอะไรอีกแค่ไหน
รู้แค่ว่า…
ถ้ายังตื่นขึ้นมาแล้วต้องใช้ชีวิตต่อ
บางทีสิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้
คือค่อยๆ ประคองตัวเองไปทีละวัน
เหมือนที่เคยทำมาแล้วหลายครั้ง
ถึงมันจะไม่มั่นใจเลยก็ตามว่า
ปลายทางมันจะดีขึ้นจริงไหม