"ถ้ามีรถขับเองคงไม่ได้เห็นแบบนี้"
ในขณะที่นั่งสองแถวแล้วได้เห็นภาพการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนผู้คนมากมายที่ขึ้นมาในรถ ทั้งในวันที่รถติดและถนนโล่ง ในวันที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนและในวันที่นั่งหลับสบาย เห็นผู้คนยิ้มและเศร้าปะปนกันไป
เรารู้สึกคุ้นเคยแม้จะไม่รู้จักกัน รู้สึกเป็นมิตรทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร ตั้งแต่ยืนรอรถจนได้ขึ้นรถและก็เริ่มทยอยหายไปเรื่อยๆตามป้ายทีละคนสองคน
พอลงรถก็ได้พบปะพูดขึ้นกับพี่ที่ร้านกาแฟ บางวันอาจจะเศร้าหน่อยถ้าต้องเร่งรีบจนแทบไม่มีเวลาทักทาย จนแทบรู้สึกว่าไม่เคยรู้จักกันในเวลาเร่งด่วน
ในระหว่างทางที่เดินไปที่ทำงาน เอาเป็นว่ารวมทั้งตอนเดินไปและเดินกลับเลยละกัน 555 มันได้ผ่านเรื่องราวระหว่างทาง (เรื่องราวข้างถนน) ที่บางทีแทบไม่ซ้ำกันเลย ได้เห็นพฤติกรรมตั้งแต่ลุงยาม ป้ากวาดถนน ใบไม้ที่หล่นเป็นกองๆ นักศึกษาที่เร่งรีบ และอาจารย์ที่รีบจั้มเท้าเดินพร้อมกับหัวรับทักทายเพราะไม่มีเวลาจะมาพูดคุย
สิ่งหนึ่งที่ชอบในเวลาเดินคือ เราได้เห็นมุมมองที่สวยงามที่ถ้าขับรถมันจะไม่เห็นแบบนี้ แต่ถึงจะเห็นบางทีก็หยุดถ่ายรูปไม่ได้ เหมือนในตอนเย็น ถ้าใจเราสงบ เราจะเห็นภาพท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสี ผู้คนค่อยๆจาง รถราค่อยๆติด มุมมองการเห็นภาพเราจะเป็น
timelapse ที่มันเกิดขึ้นเร็วมาก
การเดินเหมือนการภาวนา มันจะมีห่วงเวลาพิจารณาในทุกๆสิ่งที่เป็นไปในแต่ละวัน พิจารณาการเปลี่ยนแปลง บางทีรู้สึกอิ่มเอิบกับความที่มันเป็นเช่นนี้เอง มันเป็นธรรมดา
สักพักพอถึงที่ทำงานทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนความรู้สึกเมื่อสักครู่นี้มันค่อยๆหายไปจนแทบจะจำไม่ได้แม้บางครั้งจะพยายามนึกก็เถอะ มันเกิดขึ้นเร็วมากและก็ดับไปเร็วมากเช่นกัน
#การเดินทาง #การภาวนา #ช่วงเวลา #Timelapse
ถ้ามีรถขับเองคงไม่ได้เห็นแบบนี้
ในขณะที่นั่งสองแถวแล้วได้เห็นภาพการผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนผู้คนมากมายที่ขึ้นมาในรถ ทั้งในวันที่รถติดและถนนโล่ง ในวันที่อัดแน่นไปด้วยผู้คนและในวันที่นั่งหลับสบาย เห็นผู้คนยิ้มและเศร้าปะปนกันไป
เรารู้สึกคุ้นเคยแม้จะไม่รู้จักกัน รู้สึกเป็นมิตรทั้งๆที่ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร ตั้งแต่ยืนรอรถจนได้ขึ้นรถและก็เริ่มทยอยหายไปเรื่อยๆตามป้ายทีละคนสองคน
พอลงรถก็ได้พบปะพูดขึ้นกับพี่ที่ร้านกาแฟ บางวันอาจจะเศร้าหน่อยถ้าต้องเร่งรีบจนแทบไม่มีเวลาทักทาย จนแทบรู้สึกว่าไม่เคยรู้จักกันในเวลาเร่งด่วน
ในระหว่างทางที่เดินไปที่ทำงาน เอาเป็นว่ารวมทั้งตอนเดินไปและเดินกลับเลยละกัน 555 มันได้ผ่านเรื่องราวระหว่างทาง (เรื่องราวข้างถนน) ที่บางทีแทบไม่ซ้ำกันเลย ได้เห็นพฤติกรรมตั้งแต่ลุงยาม ป้ากวาดถนน ใบไม้ที่หล่นเป็นกองๆ นักศึกษาที่เร่งรีบ และอาจารย์ที่รีบจั้มเท้าเดินพร้อมกับหัวรับทักทายเพราะไม่มีเวลาจะมาพูดคุย
สิ่งหนึ่งที่ชอบในเวลาเดินคือ เราได้เห็นมุมมองที่สวยงามที่ถ้าขับรถมันจะไม่เห็นแบบนี้ แต่ถึงจะเห็นบางทีก็หยุดถ่ายรูปไม่ได้ เหมือนในตอนเย็น ถ้าใจเราสงบ เราจะเห็นภาพท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสี ผู้คนค่อยๆจาง รถราค่อยๆติด มุมมองการเห็นภาพเราจะเป็น
timelapse ที่มันเกิดขึ้นเร็วมาก
การเดินเหมือนการภาวนา มันจะมีห่วงเวลาพิจารณาในทุกๆสิ่งที่เป็นไปในแต่ละวัน พิจารณาการเปลี่ยนแปลง บางทีรู้สึกอิ่มเอิบกับความที่มันเป็นเช่นนี้เอง มันเป็นธรรมดา
สักพักพอถึงที่ทำงานทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนความรู้สึกเมื่อสักครู่นี้มันค่อยๆหายไปจนแทบจะจำไม่ได้แม้บางครั้งจะพยายามนึกก็เถอะ มันเกิดขึ้นเร็วมากและก็ดับไปเร็วมากเช่นกัน
#การเดินทาง #การภาวนา #ช่วงเวลา #Timelapse