จากนิสัยเฮฮาบ้าบอดันผลันกายมาเป็นยัยเด็กอมทุกข์ (แก้ไขยังไงดีคะ?)

หมู่นี้รู้สึกว่าหาความสุขจากชีวิตไม่ได้เลยค่ะ จะทำอะไรก็เศร้าไปซะทุกอย่าง คิดมาก ในหัววุ่นวายไปหมด เรากำลังกลัวอะไร?? แต่ก่อนเราเป็นคนประเภทชอบเข้าสังคม วันๆหาแต่ความสุขใส่ตัว อ้าปากหัวเราะได้แบบไม่เกรงใจผู้ใดในหล้า มั่นหน้ามั่นโหนก อีโก้สูง เราเป็นคนกรุ๊ปเลือด b ค่ะ เป็นคนกล้าที่จะแสดงออกมา ชอบทำตัวเด่นนะ ชอบที่จะทำให้เพื่อนๆยิ้มได้เพราะเรา ซึ่งที่ผ่านมามันก็ดำเนินไปได้ด้วยดีค่ะ แต่หลังๆจนถึงปัจจุบันนี้เรียกได้ว่าไม่กล้าที่จะทำ ที่บ้านก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเลยค่ะ พ่อแม่เอาใจใส่และรักลูกดี ถามเราตลอดว่าไปโรงเรียนเป็นไงบ้าง แต่เราก็ไม่กล้าจะบอกว่าเราอยู่ที่นั่นแล้วไม่มีความสุข เราชอบเก็บไว้คนเดียวนะ เพราะถ้าบอกไปเดี๋ยวเสียฟอร์มแย่ เหตุผลก็มาจากตั้งแต่ไหนแต่ไรก็เป็นคนชอบเก็บเอาไปแก้ปัญหาคนเดียวอยู่แล้ว และใครๆก็มองว่าเราเป็นคนเข้มแข็งเลยไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องเรา เพราะเราก็ไม่เคยแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็นเหมือนกัน  แต่เดี๋ยวนี้เริ่มไม่ไหวแล้วค่ะ
เราว่าจิตใจเราเริ่มจะดรอปลงไปเรื่อยๆถ้ายังไม่รีบแก้ไข จะทำอะไรก็กลัว ไม่บอกใครเลยเก็บเรื่องเอาไว้ให้คิดมากอยู่กับคนเดียว เพื่อนสนิทก็ถามไถ่บ้างว่าเป็นอะไรหรือเปล่า หมู่นี้ไม่ร่าเริงเอาแต่นั่งทำหน้าบูด ซึ่งเราก็ตอบปัดๆไปอ่ะค่ะ ไม่อยากให้ใครมาคิดมากเรื่องของเราทั้งๆที่อยากจะระบายให้เพื่อนฟังจะตายอยู่แล้ว พอเราคิดมากแล้วเป็นไงล่ะคะ? นอนไม่เคยหลับเลย เอาแต่คิดว่าวันพรุ่งนี้เราจะทำยังไงน้าาถึงจะมีความสุข คิดไปแบบนี้จนดึกดื่น เลยได้นอนวันละ 5 ชม. แล้วก็เจริญจนได้ กลายเป็นคนขี้หงุดหงิดยิ่งกว่าเก่า เจอใครเหวี่ยงเลย ไม่ถูกใจก็ฉอดฉอดฉอด วันหยุดจากที่ชอบไปเที่ยวกับเพื่อนฝูงก็กลายเป็นว่า นั่งอยู่บ้าน ดูแต่หนัง เล่นเน็ตไปวันๆ หาความสุขผ่านอินเทอร์เน็ต  จากนั้นก็หันมาเล่นเกมจนติด ยิ่งหัวร้อนกว่าเก่าอีก ทีนี้พูดกับเพื่อนนี่ยากมากกก ยกปากแทบไม่ขึ้น จะเอ่ยอะไรไปเสียงก็เบาหวิวยิ่งกว่าปุยนุ่นลอยในอากาศ พอไม่ได้คุยกับเพื่อนก็เริ่มอารมณ์เสีย เพื่อนไม่สนใจเพราะเราทำตัวไม่น่าเข้าใกล้ มีแต่เพื่อนสนิทแหละค่ะที่ยังถามอยู่ ซึ่งไอตอนนั้นปากก็หนักซะเหลือเกินน ไม่อยากตอบไม่อยากให้รู้  มีครั้งหนึ่งเสียใจขั้นหนักถึงกับล็อคห้องเข้าไปร้องห่มร้องไห้อยู่คนเดียว พูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าอ่ะ ก็ไม่มีใครฟังหนิ งั้นคุยกับตัวเองมันไปเลย! มันก็ฟังเราบ่นตั้งแต่ต้นจนจบแถมไม่ค้านก็แล้วกัน หลายคนอาจจะมองว่ามันปัญญาอ่อนว่าเรื่องแค่นี้ถึงกับขั้นต้องเสียน้ำตาเลยหรอ? แต่มันเรื่องใหญ่สำหรับคนบางประเภทค่ะ  คิดดูสิว่าจากคนที่เป็นที่รักของทุกคนใครๆก็เรียกหาและถามไถ่กลับต้องกลายมาเป็นอีมนุษย์ป้าประจำห้องที่เอาแต่ทำตัวน่าเบื่อ ถ้าเราพักผ่อนให้เพียงพอเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นหรือเปล่าค่ะ หรือเรากำลังว่างจนคิดมากไปยกใหญ่ทั้งๆที่เรื่องเล็กนิดเดียว หรือว่าเรากำลังนั่งจมปลั่กอยู่กับเรื่องพวกนี้เกินไปจนลืมหาความสุขใส่ตัวเอง ยังไงก็ขอความคิดเห็นด้วยนะคะ และขอขอบคุณทุกคนที่รับฟังด้วย ว่ากันได้ด้วยเรื่องนิสัยของเราค่ะเพราะเรายอมรับว่าเราเอาแต่ใจจริงๆ  อาจยาวไปหน่อยนะคะแถมดูบ่นกลายๆด้วย ก็ช่วยๆแนะนำกันหน่อยนะคะ เรายังเด็กค่ะ นิสัยยังทันแก้