เคยไหม... ที่ร้องไห้เท่าไหร่ก็ไม่พอ

...

อยากทราบค่ะ  เพราะเหมือนเราจะไม่ชินเลยสักที เจ็บเท่าไหร่ก็ไม่จำอ่ะค่ะ

คบกันมาได้ค่อนข้างนาน ทุกอย่างดีมาตลอด จนอืีกฝ่ายค่อยๆเป​ลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้อีกทีเราก็รู้สึกแย่ไปแล้ว ตัดสินใจบอกเลิกไป รู้สึกแย่มากที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บ แต่เราก็เจ็บเหมือนกัน ไม่อยากหลอ

ตามหัวข้อเลยค่ะ จริงๆคนคุยเก่าคนนี้เป็นเพื่อนเรามาเกือบ 10 ปีแล้ว แต่ต่างคนก็แยกย้าย เขาเริ่มมีแฟน เราโฟกัสการเรียน จนเมื่อปีที่แล้ว มีเหตุได้คุยกันอีก ด้วยความที่รู้สึกผูกพันกันมานานอยู่แล้ว (เราอา

จขกท เองก็โดนเทมา เศร้า นานเท่าไหร่ก็ไม่ลืมสักที เมื่อไหร่ที่คิดถึงก็ยังคงร้องไห้อยู่ แต่สิ่งที่จะทำให้เราเดินหน้าไปได้ก็คงต้องยอมรับความจริงให้ได้ ทั้งๆที่ตอนนี้ก็ยังยอมรับไม่ได้นั่นแหละ เมื่อก่อนไม

เหนื่อยกับใจตัวเองเหลือเกิน เหนื่อยกับความรู้สึกตัวเองมาก อยากร้องไห้ แต่น้ำตามันไม่ยอมไหล ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว เหนื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทรมานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหมือนความรู้สึกมันชอบทรยศตัวเองตลอด บ

มาต่อกันจากตอนที่แล้วครับ มันยาวเลยต้องมาต่ออีกตอน.. วันที่24มีนาคม2566 วันสุดท้ายที่ต้องเลือกระหว่างไปจากที่นี้ ไม่ก็ตาย กับ ย้อนกลับไปกินมันอีก วันที่5ของการเลิกกระท่อมแบบหักดิบ วันนี้ก็หยุดงานอีกว