ช่วงวันสองวันนี้ จขกท มีโอกาสกลับไปอ่านไดอารี่ตัวเองตอนช่วง ม.4 ค่ะ
เป็นช่วงที่กำลังความรัก มีคนเข้ามาจีบ ป๊อปปี้เลิฟแบบสุด
เรื่องมันมีอยู่ว่าเราเป็นเด็กผู้หญิง จาก รร.หญิงล้วนตอน ม.ต้น ย้าย รร. มาใหม่ มาอยู่ใน รร. ชายค่ะ (มีผู้ชายเยอะกว่า) ในห้องมี 45คน มีผู้หญิงแค่ 5คนเอง
เราเรียนห้องเดียวกันค่ะ ตอนแรกๆ ก็ไม่ได้อะไรยังไงกับเค้าหรอกค่ะ ออกจะเกลียดขี้หน้า ไม่ชอบเค้าเลย
เพราะเค้าจะชอบพูดจากวนอาจารย์ เป็นหัวโจกแกล้งกวนตี น เพื่อน มีคนรู้จักเยอะ แล้วก็ดูเป็นคนหน้าม่อ
จนมีอยู่วันนึงที่เรารู้สึกคิดถึงเพื่อน รร เก่า เพราะยังไม่สนิทกับใครเลย เลยไปแอบนั่งฟังเพลง ร้องไห้ริมระเบียงเงียบๆ คนเดียว
แล้วอยู่ๆ เค้าก็ปีนระเบียงมานั่งข้างๆ ค่ะ มาแย่งหูฟังเราไปข้างนึง ละก็มานั่งปลอบเรา เล่าเรื่องตลกๆ ให้ฟังจนยิ้มได้ ก็เลยมองเห็นด้านดีของเค้า
แต่ก็ยังเป็นคู่กัดกันมาเรื่อยๆ นะคะ เค้าจะเป็นคนที่ทำอะไรก็เหมือนเล่นๆไปซะทุกอย่าง ส่วนเราก็ดูเหมือนจะจริงจังไปซะทุกอย่างเลย
จนวันนึงเค้าขอยืมโทรศัพท์เราไปโทรหาพ่อ เราก็ให้ยืมปกติ(เป็นคนมีน้ำใจ) มารู้ตัวอีกทีตอนถึงบ้าน มีโทรศัพท์เข้ามาเป็นชื่อเค้าเมมไว้ในโทรศัพท์ให้เรียบร้อย 5555555
พอรับโทรศัพท์ เค้าก็ร้องเพลง "กดคำว่าคิดถึง... แล้วช่วยเมมที่ชื่อเบอร์ของฉัน จากนี้ถ้าเธอได้ยินขอให้รู้ว่า เธอมีใครคิดถึงและยังคอยเป็นห่วงอยู่เสนอ..." ตอนนั้นเพลงนี้กำลังฮิตเลยค่ะ 55555 ถามว่าเขินมั้ย พูดเลยว่า มากกกกกกก
จากวันนั้น เราก็เลยได้โทรคุยกันบ้างค่ะ เลิกเรียนก็มีนั่งทำการบ้านด้วยกัน กลับถึงบ้านก็ออน msn เค้าชอบตั้งสถานะ ออฟไลน์ไว้ แต่จะคุยกับเราแค่คนเดียว ถามว่าเชื่อมั้ย ตอนนั้นก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ 5555555
พอนานๆ เข้าจนเริ่มสนิทกัน เราชอบกัดกันตลอดเวลา งอนกันก็บ่อย แต่อีกฝ่ายก็ต้องเข้าไปง้อกันตลอด จนเพื่อนๆ แซวว่า เราสองคนเป็นแฟนกัน เค้าก็บอกว่า ใช่ เป็นแฟนกัน แต่เราอะ จะปากแข็ง ปฏิเสธไปตลอด แต่ในใจก็ชอบเค้าละแหละ แต่เพราะคิดว่าเค้าไม่จริงจัง เลยไม่เคยเชื่อเลยว่าเค้าพูดจริง
เค้าเคยพูดเหมือนขอเราเป็นแฟนหลายครั้ง แต่ไม่รู้ตอนนั้นเราเซ่อ หรือเราโง่ 555555 คิดตลอดว่าเค้าล้อเล่นขำๆ เลยได้แต่เงียบ นิ่ง แล้วก็ดุเค้าไป
เค้าเคยให้เพื่อนมาหลอกถามเราหลายครั้ง ว่าคิดยังไงกับเค้า แต่เราก็ปฏิเสธไป บอกเพื่อนกัน บอกว่าไม่ได้คิดอะไร 555555555
เราโกหกทุกคนว่าไม่คิดอะไร แต่ไม่เคยโกหกใจตัวเองนะ เรารู้ตัวว่าชอบเค้ามาก แต่เพราะคิดว่าเค้าอาจล้อเล่น เลยปากแข็งอยู่ตลอดเลย
ถามว่านานมั้ย ถ้าให้นับก็ประมาณ 7เดือนได้ค่ะ
ตรงนี้แหละมั้งคะ ที่ทำให้เค้าคิดว่าเราไม่มีใจให้ แล้วก็ถอดใจไปเอง
พอเค้าไปจีบคนใหม่ บวกกะมีเรื่องให้เราโกรธเค้ามาก
...เราก็เสียใจนะ เสียใจมาก เสียใจจนต้องบอกตัวเองว่า พอแล้ว
พออ่านไดอารี่ถึงตรงนี้ เราร้องไห้เลย ไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจนะคะ แต่ร้องเพราะสงสารตัวเองในตอนนั้นค่ะ มันเป็นอะไรที่หนักมากจริงๆ
แล้วหลังจากนั้น เราก็พอแล้วจริงๆค่ะ เราไม่พูด ไม่คุย ไม่ทักทาย เจอกันก็เหมือนคนไม่รู้จัก เราต้องทำแบบนี้ เพราะถ้าไม่ทำ เราก็จะยิ่งเสียใจอยู่อย่างนั้น
แล้วพอดีเราได้เลื่อนห้องค่ะ เลยได้อยู่คนละห้องกัน ช่วงชีวิต ม.ปลายเลยไม่มีชื่อเค้าปรากฎในไดอารี่ของเราอีกเลย
แม้กระทั่งวันปัจฉิม เราเดินผ่านเค้า เรายังไม่หันไปมองเลยค่ะ 5555555555 (ถามว่าจำได้ไง.. จำไม่ได้หรอกค่ะ แต่เราจดไว้ในไดอารี่ เป็นวันเดียวที่มีชื่อเค้าปรากฎ)
ตอนนั้นเค้าเป็นเหมือนความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเลยค่ะ ต้องเอาใส่กล่องล๊อกกุญแจสิบชั้น แล้วใส่ห้องปิดตายเอาไว้ ห้ามเข้าไปยุ่ง
เรามาได้คุยกันอีกครั้ง ตอนเข้ามหาลัย ปี1 เนื่องจากเค้าแอดเฟสเรามา ...เราเลยทักแชทไป ก็เลยได้คุยกันอีกครั้งในรอบ 3ปี
ตอนนั้น ความรู้สึกโกรธ มันหายไปละ แต่ไม่ได้กลับไปคุยกันเหมือนตอนนั้นนะคะ เพราะเค้ามีแฟนแล้ว
เราก็มีไปส่องเฟสเค้าบ้าง แต่ก็ไม่คิดอะไรแล้ว เราเฉยๆ
จนตอนปี 4 เราเคยนัดเค้าเจอกัน มาคุยเรื่องที่ผ่านมา เราถามในสิ่งที่เราสงสัยมาตลอดว่าตอนนั้นเค้าคิดยังไงกับเรากันแน่
เค้าบอกว่า "เค้ารู้สึกว่าชีวิตเป็นเหมือนนิยาย ที่เด็กผู้ชายเกเรๆ คนนึง มาเจอกับเด็กเรียนที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิต มาสั่งให้เรียน สั่งให้ทำการบ้าน แล้วเค้าก็ตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ
แต่ที่มันไม่จบ happy เหมือนในนิยาย ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นปากแข็งเกินไป เค้าทำทุกวิถีทางแล้ว เธอก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ....แหม โทษเราซะงั้น 555555 แต่มันก็จริงนะ เรากลับไปอ่านไดอารี่ยังหงุดหงิดตัวเองเลย
แล้วเค้าก็บอกว่า เราเย็นชากับเค้ามากๆ เลย .... 5555555555 ไม่งั้นเราตะตัดใจจากเค้าได้ยังไง ตริงมั้ยล่ะคะ
จนตอนนี้ ผ่านมา 9ปีแล้วค่ะ เราเอาไดอารี่กลับมาอ่านใหม่อีกครั้ง
กลายเป็นว่าเราตกหลุมรักช่วงชีวิตเราในตอนนั้นจริงๆ ค่ะ อย่างกะซีรี่ย์เกาหลี ถ้าเอาไปเขียนนิยายควขายดีแน่ๆ
มันเป็นความทรงจำดีๆ ที่แม้ว่ามันจะเคยทำให้เราต้องเสียน้ำตา แต่มันก็คือสิ่งดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
ทั้งเสียดาย ทั้งอยากยากย้อนเวลา แต่เพราะมันทำอะไรไม่ได้ เราเลยได้แต่ยิ้มให้กันมันค่ะ
แล้ว Puppy love ของเพื่อนๆ ล่ะคะ เกิดขึ้นกันตอนไหนบ้าง มาแชร์กันนะ 😁
Puppy love ของแต่ละคน เกิดขึ้นตอนไหนคะ
เป็นช่วงที่กำลังความรัก มีคนเข้ามาจีบ ป๊อปปี้เลิฟแบบสุด
เรื่องมันมีอยู่ว่าเราเป็นเด็กผู้หญิง จาก รร.หญิงล้วนตอน ม.ต้น ย้าย รร. มาใหม่ มาอยู่ใน รร. ชายค่ะ (มีผู้ชายเยอะกว่า) ในห้องมี 45คน มีผู้หญิงแค่ 5คนเอง
เราเรียนห้องเดียวกันค่ะ ตอนแรกๆ ก็ไม่ได้อะไรยังไงกับเค้าหรอกค่ะ ออกจะเกลียดขี้หน้า ไม่ชอบเค้าเลย
เพราะเค้าจะชอบพูดจากวนอาจารย์ เป็นหัวโจกแกล้งกวนตี น เพื่อน มีคนรู้จักเยอะ แล้วก็ดูเป็นคนหน้าม่อ
จนมีอยู่วันนึงที่เรารู้สึกคิดถึงเพื่อน รร เก่า เพราะยังไม่สนิทกับใครเลย เลยไปแอบนั่งฟังเพลง ร้องไห้ริมระเบียงเงียบๆ คนเดียว
แล้วอยู่ๆ เค้าก็ปีนระเบียงมานั่งข้างๆ ค่ะ มาแย่งหูฟังเราไปข้างนึง ละก็มานั่งปลอบเรา เล่าเรื่องตลกๆ ให้ฟังจนยิ้มได้ ก็เลยมองเห็นด้านดีของเค้า
แต่ก็ยังเป็นคู่กัดกันมาเรื่อยๆ นะคะ เค้าจะเป็นคนที่ทำอะไรก็เหมือนเล่นๆไปซะทุกอย่าง ส่วนเราก็ดูเหมือนจะจริงจังไปซะทุกอย่างเลย
จนวันนึงเค้าขอยืมโทรศัพท์เราไปโทรหาพ่อ เราก็ให้ยืมปกติ(เป็นคนมีน้ำใจ) มารู้ตัวอีกทีตอนถึงบ้าน มีโทรศัพท์เข้ามาเป็นชื่อเค้าเมมไว้ในโทรศัพท์ให้เรียบร้อย 5555555
พอรับโทรศัพท์ เค้าก็ร้องเพลง "กดคำว่าคิดถึง... แล้วช่วยเมมที่ชื่อเบอร์ของฉัน จากนี้ถ้าเธอได้ยินขอให้รู้ว่า เธอมีใครคิดถึงและยังคอยเป็นห่วงอยู่เสนอ..." ตอนนั้นเพลงนี้กำลังฮิตเลยค่ะ 55555 ถามว่าเขินมั้ย พูดเลยว่า มากกกกกกก
จากวันนั้น เราก็เลยได้โทรคุยกันบ้างค่ะ เลิกเรียนก็มีนั่งทำการบ้านด้วยกัน กลับถึงบ้านก็ออน msn เค้าชอบตั้งสถานะ ออฟไลน์ไว้ แต่จะคุยกับเราแค่คนเดียว ถามว่าเชื่อมั้ย ตอนนั้นก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่หรอกนะ 5555555
พอนานๆ เข้าจนเริ่มสนิทกัน เราชอบกัดกันตลอดเวลา งอนกันก็บ่อย แต่อีกฝ่ายก็ต้องเข้าไปง้อกันตลอด จนเพื่อนๆ แซวว่า เราสองคนเป็นแฟนกัน เค้าก็บอกว่า ใช่ เป็นแฟนกัน แต่เราอะ จะปากแข็ง ปฏิเสธไปตลอด แต่ในใจก็ชอบเค้าละแหละ แต่เพราะคิดว่าเค้าไม่จริงจัง เลยไม่เคยเชื่อเลยว่าเค้าพูดจริง
เค้าเคยพูดเหมือนขอเราเป็นแฟนหลายครั้ง แต่ไม่รู้ตอนนั้นเราเซ่อ หรือเราโง่ 555555 คิดตลอดว่าเค้าล้อเล่นขำๆ เลยได้แต่เงียบ นิ่ง แล้วก็ดุเค้าไป
เค้าเคยให้เพื่อนมาหลอกถามเราหลายครั้ง ว่าคิดยังไงกับเค้า แต่เราก็ปฏิเสธไป บอกเพื่อนกัน บอกว่าไม่ได้คิดอะไร 555555555
เราโกหกทุกคนว่าไม่คิดอะไร แต่ไม่เคยโกหกใจตัวเองนะ เรารู้ตัวว่าชอบเค้ามาก แต่เพราะคิดว่าเค้าอาจล้อเล่น เลยปากแข็งอยู่ตลอดเลย
ถามว่านานมั้ย ถ้าให้นับก็ประมาณ 7เดือนได้ค่ะ
ตรงนี้แหละมั้งคะ ที่ทำให้เค้าคิดว่าเราไม่มีใจให้ แล้วก็ถอดใจไปเอง
พอเค้าไปจีบคนใหม่ บวกกะมีเรื่องให้เราโกรธเค้ามาก
...เราก็เสียใจนะ เสียใจมาก เสียใจจนต้องบอกตัวเองว่า พอแล้ว
พออ่านไดอารี่ถึงตรงนี้ เราร้องไห้เลย ไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจนะคะ แต่ร้องเพราะสงสารตัวเองในตอนนั้นค่ะ มันเป็นอะไรที่หนักมากจริงๆ
แล้วหลังจากนั้น เราก็พอแล้วจริงๆค่ะ เราไม่พูด ไม่คุย ไม่ทักทาย เจอกันก็เหมือนคนไม่รู้จัก เราต้องทำแบบนี้ เพราะถ้าไม่ทำ เราก็จะยิ่งเสียใจอยู่อย่างนั้น
แล้วพอดีเราได้เลื่อนห้องค่ะ เลยได้อยู่คนละห้องกัน ช่วงชีวิต ม.ปลายเลยไม่มีชื่อเค้าปรากฎในไดอารี่ของเราอีกเลย
แม้กระทั่งวันปัจฉิม เราเดินผ่านเค้า เรายังไม่หันไปมองเลยค่ะ 5555555555 (ถามว่าจำได้ไง.. จำไม่ได้หรอกค่ะ แต่เราจดไว้ในไดอารี่ เป็นวันเดียวที่มีชื่อเค้าปรากฎ)
ตอนนั้นเค้าเป็นเหมือนความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเลยค่ะ ต้องเอาใส่กล่องล๊อกกุญแจสิบชั้น แล้วใส่ห้องปิดตายเอาไว้ ห้ามเข้าไปยุ่ง
เรามาได้คุยกันอีกครั้ง ตอนเข้ามหาลัย ปี1 เนื่องจากเค้าแอดเฟสเรามา ...เราเลยทักแชทไป ก็เลยได้คุยกันอีกครั้งในรอบ 3ปี
ตอนนั้น ความรู้สึกโกรธ มันหายไปละ แต่ไม่ได้กลับไปคุยกันเหมือนตอนนั้นนะคะ เพราะเค้ามีแฟนแล้ว
เราก็มีไปส่องเฟสเค้าบ้าง แต่ก็ไม่คิดอะไรแล้ว เราเฉยๆ
จนตอนปี 4 เราเคยนัดเค้าเจอกัน มาคุยเรื่องที่ผ่านมา เราถามในสิ่งที่เราสงสัยมาตลอดว่าตอนนั้นเค้าคิดยังไงกับเรากันแน่
เค้าบอกว่า "เค้ารู้สึกว่าชีวิตเป็นเหมือนนิยาย ที่เด็กผู้ชายเกเรๆ คนนึง มาเจอกับเด็กเรียนที่เข้ามาวุ่นวายในชีวิต มาสั่งให้เรียน สั่งให้ทำการบ้าน แล้วเค้าก็ตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้นจริงๆ
แต่ที่มันไม่จบ happy เหมือนในนิยาย ก็เพราะผู้หญิงคนนั้นปากแข็งเกินไป เค้าทำทุกวิถีทางแล้ว เธอก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ....แหม โทษเราซะงั้น 555555 แต่มันก็จริงนะ เรากลับไปอ่านไดอารี่ยังหงุดหงิดตัวเองเลย
แล้วเค้าก็บอกว่า เราเย็นชากับเค้ามากๆ เลย .... 5555555555 ไม่งั้นเราตะตัดใจจากเค้าได้ยังไง ตริงมั้ยล่ะคะ
จนตอนนี้ ผ่านมา 9ปีแล้วค่ะ เราเอาไดอารี่กลับมาอ่านใหม่อีกครั้ง
กลายเป็นว่าเราตกหลุมรักช่วงชีวิตเราในตอนนั้นจริงๆ ค่ะ อย่างกะซีรี่ย์เกาหลี ถ้าเอาไปเขียนนิยายควขายดีแน่ๆ
มันเป็นความทรงจำดีๆ ที่แม้ว่ามันจะเคยทำให้เราต้องเสียน้ำตา แต่มันก็คือสิ่งดีๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
ทั้งเสียดาย ทั้งอยากยากย้อนเวลา แต่เพราะมันทำอะไรไม่ได้ เราเลยได้แต่ยิ้มให้กันมันค่ะ
แล้ว Puppy love ของเพื่อนๆ ล่ะคะ เกิดขึ้นกันตอนไหนบ้าง มาแชร์กันนะ 😁