อยากจะระบายเรื่องแฟนที่คบกันมา 4 ปีกว่าๆ เลิกผมไปคบทอม

ขอระบายความในใจตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวผมเองเป็นคนที่ไม่แน่นอนกับชีวิต ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆแบบไม่คิดเยอะขอแค่มีตังใช้ไปวันๆพอ เมื่อ4ปี6เดือนกับอีก24วันก่อน ตัวผมเองได้เจอกับผู้หญิงคนนึงใน โลกออนไลน์ ผมได้คุยกับเขาผ่านมือถือ ช่วงเวลาดึกๆกันตลอด 2-3วัน ความคิดของผมแว๊บแรกนั้นที่ผมได้คุยกับเขา เขาเป็นคนที่ดีมากคนนึงซึ่งผมเองก็อยากเจอเขามากๆ จนกะทั้งได้ถึงเวลาที่นัดเจอกัน ที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่ง เพราะเขาก็จะเอามือถือมาซ่อมด้วย ครั้งแรกที่ผมได้เจอเขานั้น ผมพูดได้เลยว่าผมหลงรักเขาขึ้นมาทันทีในหัวผมคิดอยู่เรื่องเดียวว่าผมต้องทำยังไงสักอย่างนึงเพื่อที่จะเอาเขามาเป็นแฟนให้ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมได้เขาเป็นแฟนนั้นผมพูดได้เต็มปากคำเดียวว่าผมรู้สึกเป็นผู้ชายที่โชคดีมาก ที่ผมได้แฟนคนนี้มา เขาทำให้ผมทุกอย่างแล้วทำให้เสมอจนกะทั้งคนที่บ้านผมอยากได้เขาเป็นสะใภ้ไห้ได้ เขาเป็นผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่ผมได้คบมาแล้วรู้สึกว่าผมเป็นคนที่โชคดีมากๆที่ได้เจอเขา เขารักผมมากและทำเพื่อผมมาเสมอ จนกะทั้งกาลเวลาเปลี่ยนไป ด้วยความมั่นใจที่ผมคิดว่าตัวเขานั้นจะรักผมเสมอและตลอดไป ผมได้ทำตัวเหิ้ยหลายๆอย่างไห้เขาเห็น ทำไห้เขาเสียใจและร้องไห้กับผมมากหลายต่อหลายครั้ง ถึงผมจะไม่เคยไปแอบมีกิ๊กหรือคุยกับคนอื่นก็เหอะ แต่ผมคิดว่าเรื่องที่ผมไม่มีผู้หญิงอื่นมาเกี่ยวข้องมันอาจจะดีที่สุด แต่ผลสุดท้ายแล้วผมคิดผิด ผมทำตัวเลวเกินจนกว่าที่เขาจะลับได้ ผมพยายามกีดกั้นให้เข้าอยู่ในกรอบของผมเสมอจนกะทั้งตัวเขาไม่มีความเป็นอิสระ แล้วก็หลายๆเรื่องที่ชอบพูดแทงใจดำเขาเสมอ ซึ่งตอนนี้เธอคนนั้นเขาได้หมดใจรักผมไปเรียบร้อยแล้ว ผมพยายามดันตัวเองเพื่อที่จะให้ชีวิตตัวเองมั่นคงเพื่อที่จะอยู่กับเขาแบบมีความสุขได้โดยไม่มีปัญหาอื่นตามมา เพราะความจนมันหน้ากลัว ตัวผมเองก็ไม่ยอมรับความจริงที่จะเสียเขาไปพยายามทำทุกวิถีทางที่ตัวเองไม่เคยทำไห้ใครและทำไห้เขามาก่อน เพื่อที่จะยื้อหรือจะรั้งไห้เขากลับมารักผมเหมือนเดิม แต่กายเป็นความคิดที่ผิด ผมไม่สามารถรั้งเขาได้อีกแล้ว ตอนนี้ผมพูดได้เต็มปากว่า ผมเสียใจมากๆและอารมณ์ผมตอนนี้ก็สีเทาดีๆนี่เอง เขาพยายามพูดแทงใจดำเหมือนที่ผมเคยพูดให้เขาฟังเสมอ แต่ผมไม่โกรธเขาหรืออะไรหรอก เพราะทุกอย่างมันพังเพราะตัวผมเอง ณ ตอนนี้ถึงผมจะยอมรับความจริงไม่ได้ แต่ผมต้องยอมรับแล้ว เพราะไม่ว่าผมจะสู้ไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี ผมก็ไม่สามารถนำเขากลับมาคืนได้แล้ว แต่ผมจะไม่ตามเขาต่อไปแล้ว แล้วผมก็ขอแค่รักเขาและหวังเล็กๆว่าเขาจะกลับมาหาผมเหมือนเดิม แล้วก็ไปคบทอมรุ่นน้อง T_T ที่เขาเคยไปฝึกสอนตอนสมัยฝึกงานครู

1. ผมควรจะตัดใจอย่างไรดี ผมทำเท่าไหร่ก็ทำไม่ได้ผมไม่เคยเป็นแบบนี้เลยผมพยายามจะแก้ไขไห้มันดีขึ้นทั้งไปรับไปส่ง ทำทุกๆอย่าง
2. ผมอยากตัดใจมากๆอย่างที่คนอื่นพูดไว้ ทำไมผมถึงทำไม่ได้สักที ผมควรทำอย่างไรดี
3. จะสมน้ำหน้าผมไม่ว่าครับ แต่ตอนนี้ผมเจ็บและท้อมากจริงๆครับ

ปล. ใครจะสมน้ำหน้าผม ผมไม่ว่า อารมณ์สีเทา