สวัสดีครับผมชื่อภู ปัจจุบันอายุ 27 ตอนนี้ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ใช่สิ ผมทำงานไม่ได้ต่างหาก คือผมพิการทางขาครับ ย้อนไปเมื่อ 9 ปีที่แล้ว คือวันนั้นสอบวันสุดท้าย ใกล้จะสิ้นสุดชีวิตมัธยมแล้ว หลังจากที่สอบเสร็จก็นัดกับเพื่อนว่าจะไปฉลอง มีผม โต้ง โก้ แล้วก็หมิว นั้นแหละ ที่คือผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเรา หมิวออกจะห้าวไม่ถึงกับทอม แต่มันจะน่ารักเวลามันยิ้มตอนย้ายมาเรียน ม.4 ใหม่ๆ หมิวนี่แหละเดินมาทัก ผมก็เลยแอบชอบมันตั้งแต่ตอนนั้น แต่ผม ส่วนไอ้โต้งกับไอ้โก้ มันสองคนเป็นเพื่อนกันตั้งนานแล้ว แค่บังเอิญได้นั่งติดกันกับพวกมันเฉยๆ เลยได้รู้จักแล้วสนิท มาที่หมิวต่อนะครับ^^ ก็แอบเห็นรุ่นน้องมาเกาะแกะอยู่ก็ไม่เห็นมันสนใจ ระหว่างที่ฉลอง เราก็นั่งคุยกันเรื่องจะไปอะไรยังไงต่อครับ
โก้ : เอ้อ หมิว จะเอาไงต่อ เรียนไหนวะ เห็นคิดนานละ (ผมก็เห็นมันไม่มีเป้าหมายอะไรเลย ใช้ชีวิตไปวันๆเหมือนผม 555)
หมิว : กูก็ว่าจะต่อในกรุงเทพนี่แหละ ขี้เกียจไปไกล แล้วละภู? (หมิวถาม)
ผม : ก็คงเหมือนแหละ กูไม่อยากให้แม่อยู่คนเดียวอ่า (พ่อทิ้งแม่ไปก่อนผมจะลืมตาดูโลกอีก ชีวิตโคตรเศรร้าอะไรเยี่ยงนี้)
หมิว : ก็ดี จะได้อยู่ใกล้ๆ ขี้เกียจหาเพื่อนใหม่ 555
โต้ง : อันแน่ ทำไมพวกไม่แต่งงานกันเลยวะ55 ติดกันขนาดนี้ (โต้งแซว)
หมิว : ฟ-ย ตลกละ ดูไอ้ภูมันหน้าแดงหมดละนั้น (ผมคิดในใจ “จะไม่ให้หน้าแดงได้ไงวะ ก็กูชอบมันอยู่ 555 )
ผมก็เปลี่ยนไปถามไอ้โต้งเร็วไว “แล้วละ เรียนไหน “
โต้ง : ก็คงไปอยู่ มช. กับแฟนแหละ (บ้านแฟนมันอยุ่นั่น) พ่อแม่เค้ารู้หมดแล้วหนิว่ากูอยู่ด้วยกัน เค้าจะปล่อยกูหรอ
หมิวก็แซวมันว่า โหววววว กลัวเมีย โคตรป๊อด 55555
ส่วนไอ้โก้มันบอกว่าจะกลับบ้านนอกอ่า มันคงไม่เรียนต่ออยากไปช่วยพ่อแม่ทำเกษตร ..จากนั้นเราก็กลับ ระหว่างยืนรอรถเมย์ ก็คุยกันแซวกันเรื่องครูที่โรงเรียนบ้าง สาวๆบ้าง ระหว่างนั้นมีรถยนต์เสียหลักพุ่งเข้ามาใส่ผมอย่างจัง รู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่โรงบาล ผมเห็นแม่ยืนร้องไห้ กับพวกเพื่อนผม ตอนแรกผมคิดว่าผมได้ตายไปแล้ซะอีก หมอเดินมาบอกว่ากระดูกหลังหัก ทำให้ผมเป็นอัมพาต โชคดีเป็นแค่ขา ผมถึงกับทำไรไม่ถูก เหมือนอีกครึ่งชีวิตหายไป มองไปที่แม่แล้วสงสารแม่มาก แล้วแม่ก็ได้เข้ามากอด
แม่ : เจ็บมากไหมภู (พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย)
ผม : ผมขอโทษนะแม่ ไม่คิดว่ามันจะมาเป็นแบบนี้ ผมคิดว่าจะเรียนต่อแถวๆบ้านเพื่อที่จะได้อยู่กับแม่ ไม่อยากห่างแม่ไปไหน (ร้องไห้ไปด้วย)
แม่ : ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก แม่ดูแลภูมา 18 ปี ละ จะดูแลอีกตลอดไปจะเป็นไรไป ..แล้วหมิวก็เดินเข้ามาพูดว่า
หมิว : มีกุอยู่ทั้งคน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า บ้านกับบ้านกูก็ไม่ได้ไกลกันหนิ นั่งรถ20นาทีก็ถึง เดี๋ยวกูมาดูแลช่วยแม่ทุกวันก็ได้ ..แล้วโต้งกับโก้ก็แซวว่า เห๊ยย อิจฉาวะภู มีสาวมีดูแลด้วย (มันก็คงไม่ได้อยากแซวหรอก แค่สถานการณ์ตอนนั้นพวกมันก็น้ำตาตลอเบ้าอยู่เหมือนกัน)
ผมเลยบอกว่า มาเปลี่ยนกันกับกูไหมสาส 555 เราทุกคนก็ขำกันเห็นแม่ยิ้มนิดๆ ... แต่ในตอนนั้นรู้สึกได้เลยว่าหมิวพูดจริงๆ ....................................................................................................................................................................
ครึ่งชีวิตที่เหลือ...
โก้ : เอ้อ หมิว จะเอาไงต่อ เรียนไหนวะ เห็นคิดนานละ (ผมก็เห็นมันไม่มีเป้าหมายอะไรเลย ใช้ชีวิตไปวันๆเหมือนผม 555)
หมิว : กูก็ว่าจะต่อในกรุงเทพนี่แหละ ขี้เกียจไปไกล แล้วละภู? (หมิวถาม)
ผม : ก็คงเหมือนแหละ กูไม่อยากให้แม่อยู่คนเดียวอ่า (พ่อทิ้งแม่ไปก่อนผมจะลืมตาดูโลกอีก ชีวิตโคตรเศรร้าอะไรเยี่ยงนี้)
หมิว : ก็ดี จะได้อยู่ใกล้ๆ ขี้เกียจหาเพื่อนใหม่ 555
โต้ง : อันแน่ ทำไมพวกไม่แต่งงานกันเลยวะ55 ติดกันขนาดนี้ (โต้งแซว)
หมิว : ฟ-ย ตลกละ ดูไอ้ภูมันหน้าแดงหมดละนั้น (ผมคิดในใจ “จะไม่ให้หน้าแดงได้ไงวะ ก็กูชอบมันอยู่ 555 )
ผมก็เปลี่ยนไปถามไอ้โต้งเร็วไว “แล้วละ เรียนไหน “
โต้ง : ก็คงไปอยู่ มช. กับแฟนแหละ (บ้านแฟนมันอยุ่นั่น) พ่อแม่เค้ารู้หมดแล้วหนิว่ากูอยู่ด้วยกัน เค้าจะปล่อยกูหรอ
หมิวก็แซวมันว่า โหววววว กลัวเมีย โคตรป๊อด 55555
ส่วนไอ้โก้มันบอกว่าจะกลับบ้านนอกอ่า มันคงไม่เรียนต่ออยากไปช่วยพ่อแม่ทำเกษตร ..จากนั้นเราก็กลับ ระหว่างยืนรอรถเมย์ ก็คุยกันแซวกันเรื่องครูที่โรงเรียนบ้าง สาวๆบ้าง ระหว่างนั้นมีรถยนต์เสียหลักพุ่งเข้ามาใส่ผมอย่างจัง รู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่โรงบาล ผมเห็นแม่ยืนร้องไห้ กับพวกเพื่อนผม ตอนแรกผมคิดว่าผมได้ตายไปแล้ซะอีก หมอเดินมาบอกว่ากระดูกหลังหัก ทำให้ผมเป็นอัมพาต โชคดีเป็นแค่ขา ผมถึงกับทำไรไม่ถูก เหมือนอีกครึ่งชีวิตหายไป มองไปที่แม่แล้วสงสารแม่มาก แล้วแม่ก็ได้เข้ามากอด
แม่ : เจ็บมากไหมภู (พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย)
ผม : ผมขอโทษนะแม่ ไม่คิดว่ามันจะมาเป็นแบบนี้ ผมคิดว่าจะเรียนต่อแถวๆบ้านเพื่อที่จะได้อยู่กับแม่ ไม่อยากห่างแม่ไปไหน (ร้องไห้ไปด้วย)
แม่ : ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมาก แม่ดูแลภูมา 18 ปี ละ จะดูแลอีกตลอดไปจะเป็นไรไป ..แล้วหมิวก็เดินเข้ามาพูดว่า
หมิว : มีกุอยู่ทั้งคน ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า บ้านกับบ้านกูก็ไม่ได้ไกลกันหนิ นั่งรถ20นาทีก็ถึง เดี๋ยวกูมาดูแลช่วยแม่ทุกวันก็ได้ ..แล้วโต้งกับโก้ก็แซวว่า เห๊ยย อิจฉาวะภู มีสาวมีดูแลด้วย (มันก็คงไม่ได้อยากแซวหรอก แค่สถานการณ์ตอนนั้นพวกมันก็น้ำตาตลอเบ้าอยู่เหมือนกัน)
ผมเลยบอกว่า มาเปลี่ยนกันกับกูไหมสาส 555 เราทุกคนก็ขำกันเห็นแม่ยิ้มนิดๆ ... แต่ในตอนนั้นรู้สึกได้เลยว่าหมิวพูดจริงๆ ....................................................................................................................................................................