ผมชอบคนๆ นึง ซึ่งเค้าก็ตอบรับแต่ในใจเค้าไม่รู้เค้าคิดไรอยู่กันแน่ผมเองก็ไม่เข้าใจหรอกเพราะเรื่องบางเรื่องถ้าถามไปกลัวเค้าจะปฏิเสทรักครั้งนี้
. . .นี่เป็นรักครั้งแรกของผม ในรูปแบบใหม่ผมเพิ่งได้รู้จักว่ารักคืออะไร สำหรับผมนั้นรักคือ การเอาใจใส่กันแล้วดูแล เทคแคร์คนรัก
แต่รักของผมในครั้งนี้มันเหมือนผม ดูแลเค้าฝ่ายเดียว เอาใจฝ่ายเดียว ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรจน นานๆ ไปความรู้สึกของเค้าก็เริ่มชัดเจนจนผมมองออก
เค้าไม่ได้รักผมเลยเพียงแค่เหงาเท่านั้น (อาจเพราะเค้ายังเด็กอยู่ด้วย) "เรื่องราวของผมคงจะจบลง ด้วยโมเม้นที่ ว่า ค่อยๆเลือนหายไปกลืนไปกลับอากาศ"
ดีมั้ย? ผมคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าเราไม่ปฏิเสท ผมไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเสียใจ(รู้ว่าคงเสียใจอยู่แล้ว) แต่ที่กลัวกลัวเค้าดีใจ ล่ะมั้งน่ะ เมื่ออะไรๆ ผ่านไปคงจะมีอะไรดีขึ้นบ้าง ตอนนี้ผมก็พยายามลดความรู้สึกของตัวเอง
  เอาเข้าจิงๆ ถ้าผมจะเลิกเลยผมกลัวว่าแม่แต่คำว่า เพื่อน  รุ่นพี่ ผมคงจะให้เค้าไม่ได้หรอก(ผมมันคนอ่อนไหว)
ผมอยากขอโทดเค้า ว่าผมไม่ใช่สายเป ไม่ใช่คนรวยอะไรมาก เรียกว่า จนก็ได้ แต่อย่ามาเล่นกับความรู้สึกคน เพราะวันนึงถ้าเค้ามีคนใหม่ แล้วเค้าชอบพอกันมากแล้วแฟนคนใหม่เค้าทำแบบนั้น ผมไม่อยากให้เค้าต้องเสียใจ
ตอนนี้ผมคงพูดได้แค่..."ทำไร? , กินไรยัง? , ครับ , อื่ม. , ฝันดี  " คำพูดเหล่านี้ คือคำเดียวที่เค้าส่งให้ผม เมื่อผมมส่งกลับไปเค้าบอกว่า มันคือคำพูดของคนหมดใจ น่ารำคาน ผมเลยรู้ ผมควรโกธมั้ย?