อยากเริ่มเลี้ยงน้องหมาแล้วอะครับ ตอนนี้ผมมีคุณสมบัติพอมั้ยครับ

ไม่ต้องกลัวจะทำร้ายเค้าหรอกครับ เพราะมันคือการทำร้ายจริงๆ
เลี้ยงหมาหรือสุนัขก็เหมือนเลี้ยงเด็ก เค้าก็จะมีความคิดเหมือนเด็กๆตลอดไปชั่วอายุชีวิตของเค้า
จะหมาใหญ่หมาเล็กอาจจะแตกต่าง แต่ข้างในลึกๆนี่คุณไม่มีวันเดาได้เลยว่ามันจะหนักหนาสาหัสสำหรับเค้าขนาดไหน

เราไม่สามารถเอา "ตัวเราเป็นที่ตั้ง" แล้วเห็นสัตว์เลี้ยง "เป็นวัตถุแบบของเล่น"ได้
นึกจะเล่นก็เล่น นึกจะไม่เล่นก็อ้างว่าไม่มีเวลาโน่นนี่ หรือมีเหตุผลของตัวเองประเภท ก็ชั้นเอาเธอมาเลี้ยงเพราะชั้นต้องการเธอตอนนี้เท่านั้น ชั้นมีธุระปะปังต้องไปทำ
สัตว์เลี้ยงเป็นสิ่งมีชีวิต เค้าก็เหมือนลูกคุณน่ะ หนักกว่าลูกอีก เพราะเด็กยังเล่นยังติดคนอื่นๆได้ หรือมีไปโรงเรียนเจอเพื่อนฝูง
หิวก็บอก ง่วงก็ร้อง สนุกก็เล่น ไปเล่นกับเพื่อนบ้านข้างๆ อะไรแบบนั้น
"แต่สัตว์เลี้ยง" เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรับเค้าเข้ามาสู่ชีวิต ไม่ว่าจะได้มาอย่างไร วันที่ไปซื้อ วันที่ไปรับมาดูแล
......วันนั้น คือวันที่ชีวิตและหัวใจทั้งหมดของเค้าตกอยู่ในมือคุณ เป็นของคุณโดยสิ้นเชิง เค้ามีแค่คุณเพียงคนเดียวเป็นสรณะ
หิว อิ่ม เหงา เศร้า ดีใจ เสียใจ มีแต่คุณ.....เค้าโทรไปหาเพื่อนได้หรือ เดินไปเปิดตู้เย้นทำกับข้าวกินเองได้มั้ย
ยังไม่นับเรื่องสุขภาพ อาหาร การกินอยู่ ความสะอาด ต้องคอยห่วงคอยสังเกต พบหมอ อีกเยอะแยะมากมาย

กลางวันคุณไม่อยุ่เลย เอ้านอนไป วางอาหารไว้ให้ เทอาหารไว้ กินก็กินไม่กินอย่ากิน เย็นกลับมาเล่นกับเค้าเล้กน้อย พาไปเดินไปวิ่ง ตีไปซะวันละสามชั่วโมง
คุณรักลูกคุณ คุณจะอยู่มีเวลาให้ลูกคุณวันละสามชั่วโมงเหรอ? เอาข้าวตั้งไว้ หิวก็บุฟเฟต์นะลูก.....

ผมเคยเลี้ยงสุนัขตัวนึง พอเค้าตายเราเศร้าโศกเสียใจ และกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆอยู่นอกบ้านตลอดเวลา อยากไปไหนไป บ้านช่องไม่กลับ
ไปต่างประเทศที2เดือน ออกไปกินเหล้าไม่เช้าไม่เลิก ตื่นมาออกไปทำงาน กว่าจะกลับได้ก็คือกลับมานอน
ทำแบบนั้นมานานหลายปี และตั้งใจว่าจะไม่เลี้ยงอะไรอีกเพราะกลัวความเสียใจ
แต่วันที่ได้เจ้าในรูปมา ผมบอกคุณได้เลยว่าชีวิตผมเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เพราะเจ้าตัวนี้ตัวเดียว เปลี่ยนโดยสิ้นเชิง และเปลี่ยนเพื่อสิ่งมีชิวิตที่เค้าอยู่ในความดูแลรับผิดชอบของเรา
อนาคตจะเป็นยังไงไม่ทราบได้ ชีวิตเราและหมาที่เรารักสั้นนัก อยู่ด้วยกันต้องให้ความรักกันให้มากๆ ปัจจุบันไม่ว่าจะยังไงต้องรักให้เวลาให้ได้มากที่สุด
ต้องนับว่าโชคดีด้วย ที่งานผมสามารถขนย้ายจากออฟฟิศมานั่งทำงานที่บ้านได้ วันไหนออกไปส่งไปคุยงานเสร็จที่อื่นไม่ไปเลย พุ่งกลับบ้านอย่างเดียว "ห่วงหมา"
ไม่พร้อม ไม่มีเวลา เวลาน้อย "อย่าเลี้ยง"ครับ
เลี้ยงได้ ถ้ามีคนดูแล อยู่บ้านกับเค้าแทนคุณ แต่ไม่ใช่ปล่อยให้อยู่ตัวเดียววันค่อนวัน เช้าหายกลางคืนโผล่อะไรแบบนั้น
สุนัขไม่เอาใคร นั่งรอแต่เจ้าของ เป็นภาพที่สลดมากนะ ใครทนดูได้ทนไปแต่ไม่ใช่ผม