สวัสดีคะ เพื่อนๆ ทุกคน เพื่อนๆในที่นี้หลายคนคงมีความรักต่างๆ นาๆ หลากหลายรูปแบบ ของเราก็หนึ่งในนั้นคะ ไม่รู้ว่าจะเหมือนใครรึป่าว แต่เราอยากจะบอกก่อนจะเล่าเลยว่า เราไม่เคยเขียนแบบนี้มาก่อนอาจจะใช้คำพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไรนะคะ ขอเริ่มเลยแล้วกันไม่ต้องเกริ่นนาน เราขอใช้ชื่อแทนของเราว่า "หมู" ส่วน แฟนเก่าคนนั้นของเราขอแทนชื่อเขาว่า "บ้า" นะคะ
เหตุเกิดที่ ปี 2006 (อย่าถามเลยว่าอายุเราเท่าไร 555 มาๆเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า คะ) เราได้มีโอกาสเข้าเรียนต่อที่ วิทยาลัยเอกชน ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่ง ในเอเชีย ปีนั้นเป็นปีแรกคะ ที่เราได้เข้าไปเรียนที่นั้น ในภาควิชาปฏิบัติ ซึ่งเป็นวิชาเบื่องต้น ที่นี้เป็นจุดเริ่มต้นที่เราได้รู้จักกันคะ บ้า เขาเป็น นศ. ปี3 คะเขาทำหน้าที่คล้ายๆ TA คือผู้ช่วยสอน เขาค่อนข้างเก่งคะ สามารถสอนน้องๆ ได้ถูกต้องจนอาจารย์ ยอมรับเลยคะ เขาจะเข้ามาสอนเกือบทุกกลุ่ม รวมถึงกลุ่มของเรา บอกตรงเลยว่า ตอนนั้นไม่สนใจเรื่องผู้ชายเลยคะ เพราะเราอยากตั้งใจเรียนมากกว่า ตอนเขามาสอนเราเลยไม่ค่อยชอบเท่าไร ยอมรับคะว่าสอนดี แต่วางมาดชะมัด ทำไมดูท่าทางว่า เก่งจังว่ะ (ในตอนนั้นเรายังไม่รู้คะว่าเค้าและสอนได้จริง นึกว่าพวกวางมาด ขี้แอค ทั่วไป) เวลาเขาเดินมาเมื่อไร เลยลำคาณ เดินหนีไปกลุ่มอื่นบ้าง ไม่ฟังบ้าง เป็นแบบนี้ตลอด จนสอบปลายภาคคะ ที่วิลัยจะสำหรับวิชาที่มีภาคปฏิบัติ เขาจะเริ่มสอบก่อน สำหรับสอบปฏิบัติเราไม่มีปัญหาคะเพราะเรามั่นใจว่าเราทำได้แน่นอน แต่สอบข้อเขียนนี้สิ ไม่ถนัดเลย แต่ตั้งใจมาแล้วเลยต้องทำให้ได้ จากไม่เคยอ่านหนังสือเลยต้องลองทำ พอสอบปฏิบัติเสร็จ เลยถามพวกรุ่นพี่ที่สนิท ว่าพอจะแนะนำข้อสอบให้ได้มั๊ยว่าต้องอ่านตรงไหน อะไรยังไง จะได้อ่านถูกจุด เขาก็ชี้ไปทางนู้นเลยคะ ชี้ไปทางบ้า (คนที่เราไม่ค่อยชอบขี้หน้า) รุ่นพี่เขาบอก อยากรู้แนวข้อสอบ ต้องคนนี้เท่านั้นเขาจำได้หมด ถามกี่คนก็คือคนนี้เท่านั้น เลยนึกในใจ เอาว่ะ แค่ถามแนวข้อสอบเอง เลยฝากรุ่นพี่อีกคนถามเบอร์เค้าให้ที บอกด้วยว่า เราขอ เพราะจะโทรถามแนวข้อสอบ (ที่ไม่ได้ถามเขาตรงๆ เพราะนอกจากห้องเราเขาต้องเตรียมของสอบ ต้องเตรียมตัวสำหรับอีกกลุ่มเลยไม่ค่อยสะดวกเท่าไร) พอได้เบอร์ ได้เบอร์ที่หอ มาตอนนั้นมือถือมีกันแล้วนะ แต่ก็คิดในใจ ลีลาชะมัด ทำไมถึงไม่ให้เบอร์มือถือ พอโทรหา ตู้ดๆๆๆๆๆ กี่สาย กี่สายก็ไม่มีคนรับ (ชักเริ่มหงุดหงิดละนะ ตัวเองไม่ค่อยอยู่ห้อง ละยังให้เบอร์หออีก เบอร์มือถือ ก็ไม่ให้ ไม่อยากสอนก็บอกตรงๆสิ ชิ) แต่ก็บอกเพื่อนที่อยู่หอเดียวกับเขา ช่วยเขียนข้อความหาเขาว่า "หากกลับมาแล้วโทรกลับหาด้วยนะคะ เบอร์ 089xxxxxxx จาก น้องหมู" รอจนดึกเลย เขาก็โทรมา แล้วเขาพูดว่า "ขอโทษนะ พอดีพี่ไปติวน้องๆ อีกที่มา พี่ออกไปแต่เช้าแล้วเพิ่งมาถึงเลยรีบโทรกลับ พอดีพี่ไม่ได้ใช้มือถือ นะ เลยต้องให้รอนานเลย ไม่เข้าใจตรงไหนถามพี่ได้นะ" จำได้ว่า ตอนนั้น คุยกันเรื่อง วิชาเรียนแค่ 20นาที แล้วคุยเล่น เป็นชั่วโมง กลายเป็นคนคุยเก่งสะงั้น ก็ขำดีเหมือนกัน พอสอบเสร็จ เขาก็เอาเบอร์มือถือจากไหนไม่รู้มา แล้วส่งข้อความหา "นี่พี่เองนะ เป็นไงสอบได้มั๊ยคับ" เหมือนถามเพื่อเป็นมารยาท เราก็ตอบไปเป็นมารยาท เอ่อ ลืมบอกไปว่าตอนนั้นเรามีแฟนแล้ว เราเป็นคนค่อนข้างเฟรนลี่ ใครคุยกับเราดีเราคุยได้หมดทุกคน และเราก็บอกเขาแล้วด้วยว่าเรามีแฟนแล้ว แต่แฟนคนนี้ เรามาคบกันด้วยเหตุบางอย่าง ซึ่งยอมรับว่าตอนนั้นเรายังเด็ก กับเรื่องแบบนี้ เลยคบกับแฟนคนนี้ เหมือนเพื่อเพราะความเหงา คือเรามองตัวเองออกตลอดแต่เราก็ให้เกียรติเขา โดยการไม่นอกใจ เพราะแบบนี้เราเลยไม่ค่อยสนใจ กับสิ่งที่พิมพ์มาเท่าไร ไม่เกินเลยคำว่าติวเตอร์ แล้วก่อนหน้าสอบวันสุดท้าย เขาก็พิมพ์มาหาอีก "พรุ่งนี้สอบเสร็จสนใจมากินHOT-POT กับพวกพี่ป่าว เขาฉลองกัน มีกันหลายคน" ไอ้เราในความไม่สนิท เลยตอบกลับไป ว่าขอตัวดีกว่าเพราะไม่สนิทกับใครเลย แต่สุดท้ายเขาเหมือนอยากให้เราไปจอยเลยตอบ ตกลงไป (ในใจตอนนั้นก็คิด ไปก็ได้เผื่อมีเพื่อนมีพี่เพิ่มก็ดีเหมือนกันเนาะ) และแล้ววันจุดเริ่มต้นก็มาถึง ติ้ง!!(เสียงข้อความดัง) "พอดีเขายกเลิกกันหมดแล้ว เรายังจะอยากไปอยู่มั๊ยไปหาไรกินกัน ไหนๆพี่ก็นัดเราแล้ว" สรุปวันนั้นเลยตกลง (ในตอนนั้น เริ่มสนิทกับเค้านิดนึงแล้ว และก็ไม่ได้เกลียดเหมือนตะก่อน แต่มองว่าเขาคงเป็นคนไม่ค่อยพูด เลยนับว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่เราเคารพคนนึงแล้วกัน) เราพากันไปกินไอศครีม กันที่ Swensen's คะ นึกถึงตอนนั้นอมยิ้มเลยคะ เพราะ เราดันมัวแต่กินซุ่มซ่าม ไอศครีมมันหยดลงในชุด นศ. เขาเหลอคะ รีบหยิบกระดาษมาเช็ดให้โดยไว ไวกว่าเราด้วยซ้ำ แต่เขาก็รีบปล่อยมือจากกระดาษ พนมมือ แล้วพูดว่า "อุ๊ย พี่ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ พอดีเห็นมันหยด เลยอยากรีบเช็ด เดี๋ยวเสื้อมันซักออกยาก" งง กันละสิ ว่า ทำไม เพราะมันหยดตรงหน้าอกเลยคะ 555555 เราก็แอบขำ เพราะนิสัยส่วนตัวเราไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอะไร เพื่อนผู้ชายเยอะมาก เราเลยค่อยข้างเฉยๆ แต่เขานี้สิ หน้าตาเขิลๆ วิตกกังวล จนมองออก แต่ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติม แค่กิน จริงๆ แต่ก็ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น พอปิดเทอมเรากลับบ้านคะ เขาก็เงียบหายไปสักพัก ติ้ง!! (เสียงข้อความดัง) จากเบอร์ใหม่มาอีกบะ ใครหว่า ... (ตะก่อนส่งข้อความทีนึง ครั้งละ 3 บาท อินเตอร์เน็ท เฟสบุค ไลน์ ก็ไม่มีเหมือนตอนนี้ เลยได้แค่ส่งข้อความ อีกอย่างเขาไม่ค่อยโทรหา เขาบอกเขาเกรงใจ แฟนเรา แต่เราเหลอ ยังไงก็ได้ โทรมากะได้แฟนไม่ว่า ดีสะอีก เพราะเราชอบเม้าท์ 5555) สรุป ข้อความดังขึ้นมาว่า "นี่ บ้า นะ ปิดเทอมนี้ทำอะไรอยู่ ไปไหนรึป่าว" เลยพิมพ์ตอบเขาไปว่า "น้องอยู่เชียงรายพี่ น้องกลับบ้าน มีอะไรรึป่าวคะ จะพาไปเที่ยวไหน" เงียบสักพัก ข้อความก็ดังมาอีก "งั้นพี่โทรหานะ" สรุปหลังจากนั้นตอนอยู่บ้าน เขาก็โทรหาบ้างส่งข้อความบ้าง แล้วแต่สะดวก แต่คุยกันเยอะคะ และค่อนข้างบ่อย จับใจความสรุปรวบยอด ช่วงปิดเทอมที่เราคุยกันคือ ช่วงนั้น เขาไปรับจ๊อบพิเศษ ไปช่วยงานอาจารย์ที่ร้านอาหาร ทำงานตื่นตั้งแต่เช้า เพราะรถติด เลิกงาน ช่วงค่ำๆ และเราก็โทรคุยกันก่อนนอนทุกคืนจนเริ่มสนิท จากที่เราดูเขาตะก่อน เรารู้สึกว่า เหมือนคนละคนเลย มุขเยอะอะไรปานนั้น สรรหาเรื่องคุยจริงๆ และในช่วง เวลานั้น เองเราก็เพิ่งมารู้ เอ้าาาาา สรุปว่าเรารุ่นเดียวกันหลอกเหลอ เกิดปีเดียวกัน เพียงแต่ เขาเข้าเรียนก่อน ถึงบางอ้อเลยทีเดียว แต่เราก็ยังเรียกเขา พี่เหมือนเดิม 555 เพราะเราชินไปสะแล้วในตอนนั้นเขามาสารภาพว่า จริงๆแล้วเขาแอบชอบเรา แอบชอบตั้งแต่แรกเจอ เขาไม่เคยจีบใคร เขาก็ไม่รู้จะเริ่มตีสนิทกับเรายังไง เขาเลยพยายาม เข้ามาสอน เข้ามาคุยในกลุ่มเราบ่อยเป็นพิเศษ พยายามสอน พยายามบอก เพราะอยากให้เราเก่งๆ และพูดกับเขามากๆ แต่เราดันเดินหนี แล้วไม่คุยกับเขาสะงั้น จนเขาถอดใจ แล้ววันนึง รุ่นน้องที่มาช่วย TA อีกคนเขามาถามเบอร์ แล้วบอกว่าเราเป็นคนขอ ใจเขาเต้นมาก แต่ต้องรักษาลุค เพราะกำลังเตรียมสอบ อีกกลุ่มอยู่ เขาก็รอโทรศัพย์ที่ห้องจากเราทุกวัน แต่ก็ไม่โทรมาสักที จนวันนั้นเขานัดรุ่นน้องเพราะเขารวมกลุ่มขอเขาให้ไปติวให้ วันนั้นเลยเป็นวันแรกที่ออกจากห้อง และเราก็โทรหาเขาพอดี จำได้มั๊ย ตลกดีเนาะ เขาบอก พอเขาถึงห้อง เจอโน็ตที่พื้น เขาดีใจมากๆ เลยรีบโทรหาเรา ทั้งๆที่ยังดึก ปกติเค้าไม่พกมือถือ ทุกทียืมมือถือใช้ของเพื่อนรุ่นพี่รูมเมทที่นอนด้วยกันใช้ พอปิดเทอมเขาเลยหาซื้อโทรศัพท์ใช้ดีเองดีกว่า และเขาก็ถามต่อว่า ขอคบได้มั๊ย แต่คงไม่ได้ใช่มั๊ย เพราะหมูมีแฟนอยู่แล้ว จริงคะ เราเซย์โน ไป เขาก็ทำเสียงอ่อยๆ ครับพี่จะอยู่ตรงนี้แหละ รอจนกว่าเราจะโสด จะรอจนถึงวันนั้น นะ จากนั้นเราก็คุยกันแบบนี้ทุกวัน เช้าก่อนเข้างาน ระหว่างพัก และก่อนนอน บ้างก็ส่งข้อความหากัน เติมเงินกันเป็นว่าเล่นเลยคะ เพราะตะก่อนส่งข้อความที ก็ 3 บาทเข้าไปละ และแล้ววันเปิดเทอมก็มาถึง เขาขอมารับเราที่ สนามบิน เราเลยตกลง เขารอรับเราที่หน้าประตูทางออกเลยคะ และก็ขึ้นไปกะจะรอขึ้นแท๊กซี่ เขาก็เปิดกระเป๋าของเขา แล้วค้นของแล้วถือไว้บอกกับเราว่า "พี่มีของขวัญวันเกิดมาให้ด้วยนะ" รู้มั๊ยคะ ของขวัญวันเกิดที่เขามอบให้คืออะไร ดินสอกด ไส้ดินสอ สมุด ยางลบ ไม้บรรทัด แน่นอนคะเราค่อยข้างงงเลย และเขาได้พูดกับเราว่า "ของขวัญที่ให้นี้ มันอาจจะไม่แพง แต่มันมีความหมายนะ" แล้วเค้าก็ค่อยๆ หยิบทีละชิ้นส่งให้เราถึงมือแล้วพูดว่า "รู้มั๊ยทำไมถึงต้องเป็นดินสอ และดินสอกดด้วย ดินสอกดอะ มันมีไส้นะ เหมือนความรักไง มันมีไส้ให้เติมได้ มาเรื่อยๆ ใช้ยังไงก็ไม่หมด แต่ถ้าดินสอไม้ใช้สักพักก็หมด แล้วก็ต้องทิ้งไป ส่วนสมุด หมูเอาไว้เขียนอะไรได้หลายๆอย่าง อาจจะเป็นความรู้ หรือ เรื่องราวความรัก ซึ่งหากหมูเขียนผิดก็แค่ใช้ยางลบ ลบมัน มันสะอาดนะ สะอาดกว่าปากกา กับลิกควิด เหมือนกัน บางสิ่งบางอย่างที่เราพลาดพลั้งหรือเดินผิดทาง หรือเราทำอะไรผิดพลาด ก็แค่ลบมันทิ้ง ไม้บรรทัดเปรียบเสมือนความรักของพี่ ซึ่งมันจะซื่อตรง และคงเส้นคงวาแบบนี้ตลอดไป และนี่ ชิ้นสุดท้าย" เอ้าาาาา หมดละนิ ครบแล้ว มีอะไรอีกคะ นึกในใจ เค้ายังค้นอยู่แล้วหยิบกล่องแดงๆ ขึ้นมา แหวน!!! แหวนทอง หืมมมม อะไรยังไม่ใช่แฟนเลยเอาแหวนมาให้สะงั้น แฟนยังไม่เคยให้เลย เขาก็พูดขึ้นมาว่า "ส่วนนี้แหวนทอง พี่ไม่เคยซื้อให้ใครเลย แต่พี่อยากให้เรานะ แหวนจองไว้ก่อน พี่ไม่รู้ว่าจะใส่ได้มั๊ยนะ นิ้วนางข้างซ้าย พี่ขอจองไว้ก่อนนะ เมื่อถึงเวลาพี่จะใส่ให้เองกับมือ อีกครั้งนึง" หืมมมมเป็นยังไงละเขิลก็เขิล อายก็อาย กลางสนามบินสุวรรณภูมิ เลยนะ แต่จะบอกว่าแหวนวงนี้ ใส่นิ้วนางข้างซ้ายจริงๆคะ แปลกมากๆ เพราะเราเจอกันแค่ในคลาส เจอกันแบบส่วนตัวแค่ครั้งเดียว ไม่เคยจับมือ ไม่เคยแตะเนื้อตัว (ยกเว้นตอนไอติมตกใส่เสื้อ อิอิ) คือเราถามสรุปก็คือ เขาแอบสังเกตบ่อยๆ วันนั้นเข้าร้านทองเลือกร้านที่เจ้าของร้านมือเท่าๆกับเราแล้วใช้นิ้วของเจ้าของร้านนี้แหละคะ ช่วยลองให้ที เก่งสุดๆ ผู้ชายคนนี้ หลังจากนั้นมา เราก็ได้คุยไม่มากเท่ากับตอนอยู้ เชียงรายคะ เพราะแฟนมาเที่ยวหาบ่อยๆ แต่แล้ววันนึงสิ่งที่จะเกิด ก็ต้องเกิด คือตอนเช้าๆก่อนไปทำงาน แฟนมาเปิดดูมือถือคะ ปกติแฟนเราเป็นคนสนุกนะคะ สนุกมากๆ แต่พอมาเจอนี้ หงุดหงิด โกรธจัดแบบคนบะคนเลยคะ รีบไปทำงานก็รีบ สงสัยก็สงสัย สรุปเราเงียบ ร้องไห้ เพราะพูดไม่ออกจริงๆ แล้วเขาก็ไปทำงานคะ เราหรือคะ รีบโทรหาบ้าทันทีคะ แล้วบอกเขาว่าแฟนรู้แล้วนะ เขาก็ขอโทษเรานะคะ ที่เป็นต้นเหตุ ทั้งๆที่เราบอกตลอดเรื่องแฟน แต่ไม่เป็นไรคะ เราถือว่าเราก็ผิดเหมือนกัน พอถึงตอนนี้แหละคะที่เรารู้สึกแย่มากๆ เพราะเราไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลย ไม่เคยนอกใจแฟนไม่เคยบอกเลิกแฟน ไม่ว่าจะแฟนที่ผ่านมากี่คนก็เถอะ เราค่อนข้างรู้สึกแย่จนตอนนี้ ยังรู้สึกผิดกับคนนี้อยู่เลยคะ อย่างที่บอกว่าแฟนคนนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรักเหมือนแฟนคนอื่นไม่ได้ เรารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่มาเจอ บ้า แล้วคะ แค่ไม่พูดแล้วใช้ชีวิตคู่แบบนี้ไป ในใจนั้นก็คิด ไหนๆก็ไหนๆ เลิกเลยละกัน เพราะยังไงไม่วันนี้วันไหนก็ต้องเกิด เพราะ รักที่เกิดจากความไม่รัก ยังไงมันก็ไม่ยืดยาวอยู่แล้ว วันนั้นเราร้องไห้หนักมากคะ เพราะไม่รู้จะเอายังไง บ้าเค้าขอมาหาที่ห้องเพื่อที่จะอยู่เป็นเพื่อน และเขาอยากให้เราไปวิลัย แต่ในเวลาเดียวกันแฟนโทรมาหาคะ เขาบอก ขอเบอร์คนนั้นหน่อย บ้าเขาเลยพยักหน้า แล้วพูดเบาๆว่า ให้เขาไปเลยพี่บริสุทธฺ์ใจ ช่วงเวลานั้นรายละเอียดเยอะมากแต่ขอไม่เล่านะคะ เดี๋ยวมันจะยาวไป คราวๆคือ เกือบมีเรื่องคะ เห็นเขาคุยกันนานเหมือนกัน แต่บ้าบอกแค่ว่า เขาบอกว่า อยู่ที่ผู้หญิง แต่ถ้ารักหมู ขอให้ดูแลหมูดีๆ ถ้าวันไหนทำให้หมูเสียใจ วันนี้เขาไม่ทำ แต่วันนั้นแหละเขาจะเอาคืน สองเท่า เขาสัญญาจะดูแลเราให้ดี จะไม่มีวันนั้นแน่นอน เขาสัญญากับเราแบบนั้น แต่ แต่ แต่ยังไม่จบคะ นี้แค่เริ่มต้น และเรายังไม่ตกลงคบกัน เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ
รักเธอทั้งหมดของหัวใจ
เหตุเกิดที่ ปี 2006 (อย่าถามเลยว่าอายุเราเท่าไร 555 มาๆเข้าเรื่องกันต่อดีกว่า คะ) เราได้มีโอกาสเข้าเรียนต่อที่ วิทยาลัยเอกชน ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่ง ในเอเชีย ปีนั้นเป็นปีแรกคะ ที่เราได้เข้าไปเรียนที่นั้น ในภาควิชาปฏิบัติ ซึ่งเป็นวิชาเบื่องต้น ที่นี้เป็นจุดเริ่มต้นที่เราได้รู้จักกันคะ บ้า เขาเป็น นศ. ปี3 คะเขาทำหน้าที่คล้ายๆ TA คือผู้ช่วยสอน เขาค่อนข้างเก่งคะ สามารถสอนน้องๆ ได้ถูกต้องจนอาจารย์ ยอมรับเลยคะ เขาจะเข้ามาสอนเกือบทุกกลุ่ม รวมถึงกลุ่มของเรา บอกตรงเลยว่า ตอนนั้นไม่สนใจเรื่องผู้ชายเลยคะ เพราะเราอยากตั้งใจเรียนมากกว่า ตอนเขามาสอนเราเลยไม่ค่อยชอบเท่าไร ยอมรับคะว่าสอนดี แต่วางมาดชะมัด ทำไมดูท่าทางว่า เก่งจังว่ะ (ในตอนนั้นเรายังไม่รู้คะว่าเค้าและสอนได้จริง นึกว่าพวกวางมาด ขี้แอค ทั่วไป) เวลาเขาเดินมาเมื่อไร เลยลำคาณ เดินหนีไปกลุ่มอื่นบ้าง ไม่ฟังบ้าง เป็นแบบนี้ตลอด จนสอบปลายภาคคะ ที่วิลัยจะสำหรับวิชาที่มีภาคปฏิบัติ เขาจะเริ่มสอบก่อน สำหรับสอบปฏิบัติเราไม่มีปัญหาคะเพราะเรามั่นใจว่าเราทำได้แน่นอน แต่สอบข้อเขียนนี้สิ ไม่ถนัดเลย แต่ตั้งใจมาแล้วเลยต้องทำให้ได้ จากไม่เคยอ่านหนังสือเลยต้องลองทำ พอสอบปฏิบัติเสร็จ เลยถามพวกรุ่นพี่ที่สนิท ว่าพอจะแนะนำข้อสอบให้ได้มั๊ยว่าต้องอ่านตรงไหน อะไรยังไง จะได้อ่านถูกจุด เขาก็ชี้ไปทางนู้นเลยคะ ชี้ไปทางบ้า (คนที่เราไม่ค่อยชอบขี้หน้า) รุ่นพี่เขาบอก อยากรู้แนวข้อสอบ ต้องคนนี้เท่านั้นเขาจำได้หมด ถามกี่คนก็คือคนนี้เท่านั้น เลยนึกในใจ เอาว่ะ แค่ถามแนวข้อสอบเอง เลยฝากรุ่นพี่อีกคนถามเบอร์เค้าให้ที บอกด้วยว่า เราขอ เพราะจะโทรถามแนวข้อสอบ (ที่ไม่ได้ถามเขาตรงๆ เพราะนอกจากห้องเราเขาต้องเตรียมของสอบ ต้องเตรียมตัวสำหรับอีกกลุ่มเลยไม่ค่อยสะดวกเท่าไร) พอได้เบอร์ ได้เบอร์ที่หอ มาตอนนั้นมือถือมีกันแล้วนะ แต่ก็คิดในใจ ลีลาชะมัด ทำไมถึงไม่ให้เบอร์มือถือ พอโทรหา ตู้ดๆๆๆๆๆ กี่สาย กี่สายก็ไม่มีคนรับ (ชักเริ่มหงุดหงิดละนะ ตัวเองไม่ค่อยอยู่ห้อง ละยังให้เบอร์หออีก เบอร์มือถือ ก็ไม่ให้ ไม่อยากสอนก็บอกตรงๆสิ ชิ) แต่ก็บอกเพื่อนที่อยู่หอเดียวกับเขา ช่วยเขียนข้อความหาเขาว่า "หากกลับมาแล้วโทรกลับหาด้วยนะคะ เบอร์ 089xxxxxxx จาก น้องหมู" รอจนดึกเลย เขาก็โทรมา แล้วเขาพูดว่า "ขอโทษนะ พอดีพี่ไปติวน้องๆ อีกที่มา พี่ออกไปแต่เช้าแล้วเพิ่งมาถึงเลยรีบโทรกลับ พอดีพี่ไม่ได้ใช้มือถือ นะ เลยต้องให้รอนานเลย ไม่เข้าใจตรงไหนถามพี่ได้นะ" จำได้ว่า ตอนนั้น คุยกันเรื่อง วิชาเรียนแค่ 20นาที แล้วคุยเล่น เป็นชั่วโมง กลายเป็นคนคุยเก่งสะงั้น ก็ขำดีเหมือนกัน พอสอบเสร็จ เขาก็เอาเบอร์มือถือจากไหนไม่รู้มา แล้วส่งข้อความหา "นี่พี่เองนะ เป็นไงสอบได้มั๊ยคับ" เหมือนถามเพื่อเป็นมารยาท เราก็ตอบไปเป็นมารยาท เอ่อ ลืมบอกไปว่าตอนนั้นเรามีแฟนแล้ว เราเป็นคนค่อนข้างเฟรนลี่ ใครคุยกับเราดีเราคุยได้หมดทุกคน และเราก็บอกเขาแล้วด้วยว่าเรามีแฟนแล้ว แต่แฟนคนนี้ เรามาคบกันด้วยเหตุบางอย่าง ซึ่งยอมรับว่าตอนนั้นเรายังเด็ก กับเรื่องแบบนี้ เลยคบกับแฟนคนนี้ เหมือนเพื่อเพราะความเหงา คือเรามองตัวเองออกตลอดแต่เราก็ให้เกียรติเขา โดยการไม่นอกใจ เพราะแบบนี้เราเลยไม่ค่อยสนใจ กับสิ่งที่พิมพ์มาเท่าไร ไม่เกินเลยคำว่าติวเตอร์ แล้วก่อนหน้าสอบวันสุดท้าย เขาก็พิมพ์มาหาอีก "พรุ่งนี้สอบเสร็จสนใจมากินHOT-POT กับพวกพี่ป่าว เขาฉลองกัน มีกันหลายคน" ไอ้เราในความไม่สนิท เลยตอบกลับไป ว่าขอตัวดีกว่าเพราะไม่สนิทกับใครเลย แต่สุดท้ายเขาเหมือนอยากให้เราไปจอยเลยตอบ ตกลงไป (ในใจตอนนั้นก็คิด ไปก็ได้เผื่อมีเพื่อนมีพี่เพิ่มก็ดีเหมือนกันเนาะ) และแล้ววันจุดเริ่มต้นก็มาถึง ติ้ง!!(เสียงข้อความดัง) "พอดีเขายกเลิกกันหมดแล้ว เรายังจะอยากไปอยู่มั๊ยไปหาไรกินกัน ไหนๆพี่ก็นัดเราแล้ว" สรุปวันนั้นเลยตกลง (ในตอนนั้น เริ่มสนิทกับเค้านิดนึงแล้ว และก็ไม่ได้เกลียดเหมือนตะก่อน แต่มองว่าเขาคงเป็นคนไม่ค่อยพูด เลยนับว่าเขาเป็นรุ่นพี่ที่เราเคารพคนนึงแล้วกัน) เราพากันไปกินไอศครีม กันที่ Swensen's คะ นึกถึงตอนนั้นอมยิ้มเลยคะ เพราะ เราดันมัวแต่กินซุ่มซ่าม ไอศครีมมันหยดลงในชุด นศ. เขาเหลอคะ รีบหยิบกระดาษมาเช็ดให้โดยไว ไวกว่าเราด้วยซ้ำ แต่เขาก็รีบปล่อยมือจากกระดาษ พนมมือ แล้วพูดว่า "อุ๊ย พี่ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ พอดีเห็นมันหยด เลยอยากรีบเช็ด เดี๋ยวเสื้อมันซักออกยาก" งง กันละสิ ว่า ทำไม เพราะมันหยดตรงหน้าอกเลยคะ 555555 เราก็แอบขำ เพราะนิสัยส่วนตัวเราไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอะไร เพื่อนผู้ชายเยอะมาก เราเลยค่อยข้างเฉยๆ แต่เขานี้สิ หน้าตาเขิลๆ วิตกกังวล จนมองออก แต่ก็ไม่มีอะไรเพิ่มเติม แค่กิน จริงๆ แต่ก็ทำให้เรารู้จักกันมากขึ้น พอปิดเทอมเรากลับบ้านคะ เขาก็เงียบหายไปสักพัก ติ้ง!! (เสียงข้อความดัง) จากเบอร์ใหม่มาอีกบะ ใครหว่า ... (ตะก่อนส่งข้อความทีนึง ครั้งละ 3 บาท อินเตอร์เน็ท เฟสบุค ไลน์ ก็ไม่มีเหมือนตอนนี้ เลยได้แค่ส่งข้อความ อีกอย่างเขาไม่ค่อยโทรหา เขาบอกเขาเกรงใจ แฟนเรา แต่เราเหลอ ยังไงก็ได้ โทรมากะได้แฟนไม่ว่า ดีสะอีก เพราะเราชอบเม้าท์ 5555) สรุป ข้อความดังขึ้นมาว่า "นี่ บ้า นะ ปิดเทอมนี้ทำอะไรอยู่ ไปไหนรึป่าว" เลยพิมพ์ตอบเขาไปว่า "น้องอยู่เชียงรายพี่ น้องกลับบ้าน มีอะไรรึป่าวคะ จะพาไปเที่ยวไหน" เงียบสักพัก ข้อความก็ดังมาอีก "งั้นพี่โทรหานะ" สรุปหลังจากนั้นตอนอยู่บ้าน เขาก็โทรหาบ้างส่งข้อความบ้าง แล้วแต่สะดวก แต่คุยกันเยอะคะ และค่อนข้างบ่อย จับใจความสรุปรวบยอด ช่วงปิดเทอมที่เราคุยกันคือ ช่วงนั้น เขาไปรับจ๊อบพิเศษ ไปช่วยงานอาจารย์ที่ร้านอาหาร ทำงานตื่นตั้งแต่เช้า เพราะรถติด เลิกงาน ช่วงค่ำๆ และเราก็โทรคุยกันก่อนนอนทุกคืนจนเริ่มสนิท จากที่เราดูเขาตะก่อน เรารู้สึกว่า เหมือนคนละคนเลย มุขเยอะอะไรปานนั้น สรรหาเรื่องคุยจริงๆ และในช่วง เวลานั้น เองเราก็เพิ่งมารู้ เอ้าาาาา สรุปว่าเรารุ่นเดียวกันหลอกเหลอ เกิดปีเดียวกัน เพียงแต่ เขาเข้าเรียนก่อน ถึงบางอ้อเลยทีเดียว แต่เราก็ยังเรียกเขา พี่เหมือนเดิม 555 เพราะเราชินไปสะแล้วในตอนนั้นเขามาสารภาพว่า จริงๆแล้วเขาแอบชอบเรา แอบชอบตั้งแต่แรกเจอ เขาไม่เคยจีบใคร เขาก็ไม่รู้จะเริ่มตีสนิทกับเรายังไง เขาเลยพยายาม เข้ามาสอน เข้ามาคุยในกลุ่มเราบ่อยเป็นพิเศษ พยายามสอน พยายามบอก เพราะอยากให้เราเก่งๆ และพูดกับเขามากๆ แต่เราดันเดินหนี แล้วไม่คุยกับเขาสะงั้น จนเขาถอดใจ แล้ววันนึง รุ่นน้องที่มาช่วย TA อีกคนเขามาถามเบอร์ แล้วบอกว่าเราเป็นคนขอ ใจเขาเต้นมาก แต่ต้องรักษาลุค เพราะกำลังเตรียมสอบ อีกกลุ่มอยู่ เขาก็รอโทรศัพย์ที่ห้องจากเราทุกวัน แต่ก็ไม่โทรมาสักที จนวันนั้นเขานัดรุ่นน้องเพราะเขารวมกลุ่มขอเขาให้ไปติวให้ วันนั้นเลยเป็นวันแรกที่ออกจากห้อง และเราก็โทรหาเขาพอดี จำได้มั๊ย ตลกดีเนาะ เขาบอก พอเขาถึงห้อง เจอโน็ตที่พื้น เขาดีใจมากๆ เลยรีบโทรหาเรา ทั้งๆที่ยังดึก ปกติเค้าไม่พกมือถือ ทุกทียืมมือถือใช้ของเพื่อนรุ่นพี่รูมเมทที่นอนด้วยกันใช้ พอปิดเทอมเขาเลยหาซื้อโทรศัพท์ใช้ดีเองดีกว่า และเขาก็ถามต่อว่า ขอคบได้มั๊ย แต่คงไม่ได้ใช่มั๊ย เพราะหมูมีแฟนอยู่แล้ว จริงคะ เราเซย์โน ไป เขาก็ทำเสียงอ่อยๆ ครับพี่จะอยู่ตรงนี้แหละ รอจนกว่าเราจะโสด จะรอจนถึงวันนั้น นะ จากนั้นเราก็คุยกันแบบนี้ทุกวัน เช้าก่อนเข้างาน ระหว่างพัก และก่อนนอน บ้างก็ส่งข้อความหากัน เติมเงินกันเป็นว่าเล่นเลยคะ เพราะตะก่อนส่งข้อความที ก็ 3 บาทเข้าไปละ และแล้ววันเปิดเทอมก็มาถึง เขาขอมารับเราที่ สนามบิน เราเลยตกลง เขารอรับเราที่หน้าประตูทางออกเลยคะ และก็ขึ้นไปกะจะรอขึ้นแท๊กซี่ เขาก็เปิดกระเป๋าของเขา แล้วค้นของแล้วถือไว้บอกกับเราว่า "พี่มีของขวัญวันเกิดมาให้ด้วยนะ" รู้มั๊ยคะ ของขวัญวันเกิดที่เขามอบให้คืออะไร ดินสอกด ไส้ดินสอ สมุด ยางลบ ไม้บรรทัด แน่นอนคะเราค่อยข้างงงเลย และเขาได้พูดกับเราว่า "ของขวัญที่ให้นี้ มันอาจจะไม่แพง แต่มันมีความหมายนะ" แล้วเค้าก็ค่อยๆ หยิบทีละชิ้นส่งให้เราถึงมือแล้วพูดว่า "รู้มั๊ยทำไมถึงต้องเป็นดินสอ และดินสอกดด้วย ดินสอกดอะ มันมีไส้นะ เหมือนความรักไง มันมีไส้ให้เติมได้ มาเรื่อยๆ ใช้ยังไงก็ไม่หมด แต่ถ้าดินสอไม้ใช้สักพักก็หมด แล้วก็ต้องทิ้งไป ส่วนสมุด หมูเอาไว้เขียนอะไรได้หลายๆอย่าง อาจจะเป็นความรู้ หรือ เรื่องราวความรัก ซึ่งหากหมูเขียนผิดก็แค่ใช้ยางลบ ลบมัน มันสะอาดนะ สะอาดกว่าปากกา กับลิกควิด เหมือนกัน บางสิ่งบางอย่างที่เราพลาดพลั้งหรือเดินผิดทาง หรือเราทำอะไรผิดพลาด ก็แค่ลบมันทิ้ง ไม้บรรทัดเปรียบเสมือนความรักของพี่ ซึ่งมันจะซื่อตรง และคงเส้นคงวาแบบนี้ตลอดไป และนี่ ชิ้นสุดท้าย" เอ้าาาาา หมดละนิ ครบแล้ว มีอะไรอีกคะ นึกในใจ เค้ายังค้นอยู่แล้วหยิบกล่องแดงๆ ขึ้นมา แหวน!!! แหวนทอง หืมมมม อะไรยังไม่ใช่แฟนเลยเอาแหวนมาให้สะงั้น แฟนยังไม่เคยให้เลย เขาก็พูดขึ้นมาว่า "ส่วนนี้แหวนทอง พี่ไม่เคยซื้อให้ใครเลย แต่พี่อยากให้เรานะ แหวนจองไว้ก่อน พี่ไม่รู้ว่าจะใส่ได้มั๊ยนะ นิ้วนางข้างซ้าย พี่ขอจองไว้ก่อนนะ เมื่อถึงเวลาพี่จะใส่ให้เองกับมือ อีกครั้งนึง" หืมมมมเป็นยังไงละเขิลก็เขิล อายก็อาย กลางสนามบินสุวรรณภูมิ เลยนะ แต่จะบอกว่าแหวนวงนี้ ใส่นิ้วนางข้างซ้ายจริงๆคะ แปลกมากๆ เพราะเราเจอกันแค่ในคลาส เจอกันแบบส่วนตัวแค่ครั้งเดียว ไม่เคยจับมือ ไม่เคยแตะเนื้อตัว (ยกเว้นตอนไอติมตกใส่เสื้อ อิอิ) คือเราถามสรุปก็คือ เขาแอบสังเกตบ่อยๆ วันนั้นเข้าร้านทองเลือกร้านที่เจ้าของร้านมือเท่าๆกับเราแล้วใช้นิ้วของเจ้าของร้านนี้แหละคะ ช่วยลองให้ที เก่งสุดๆ ผู้ชายคนนี้ หลังจากนั้นมา เราก็ได้คุยไม่มากเท่ากับตอนอยู้ เชียงรายคะ เพราะแฟนมาเที่ยวหาบ่อยๆ แต่แล้ววันนึงสิ่งที่จะเกิด ก็ต้องเกิด คือตอนเช้าๆก่อนไปทำงาน แฟนมาเปิดดูมือถือคะ ปกติแฟนเราเป็นคนสนุกนะคะ สนุกมากๆ แต่พอมาเจอนี้ หงุดหงิด โกรธจัดแบบคนบะคนเลยคะ รีบไปทำงานก็รีบ สงสัยก็สงสัย สรุปเราเงียบ ร้องไห้ เพราะพูดไม่ออกจริงๆ แล้วเขาก็ไปทำงานคะ เราหรือคะ รีบโทรหาบ้าทันทีคะ แล้วบอกเขาว่าแฟนรู้แล้วนะ เขาก็ขอโทษเรานะคะ ที่เป็นต้นเหตุ ทั้งๆที่เราบอกตลอดเรื่องแฟน แต่ไม่เป็นไรคะ เราถือว่าเราก็ผิดเหมือนกัน พอถึงตอนนี้แหละคะที่เรารู้สึกแย่มากๆ เพราะเราไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลย ไม่เคยนอกใจแฟนไม่เคยบอกเลิกแฟน ไม่ว่าจะแฟนที่ผ่านมากี่คนก็เถอะ เราค่อนข้างรู้สึกแย่จนตอนนี้ ยังรู้สึกผิดกับคนนี้อยู่เลยคะ อย่างที่บอกว่าแฟนคนนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงรักเหมือนแฟนคนอื่นไม่ได้ เรารู้สึกแบบนี้ตั้งแต่มาเจอ บ้า แล้วคะ แค่ไม่พูดแล้วใช้ชีวิตคู่แบบนี้ไป ในใจนั้นก็คิด ไหนๆก็ไหนๆ เลิกเลยละกัน เพราะยังไงไม่วันนี้วันไหนก็ต้องเกิด เพราะ รักที่เกิดจากความไม่รัก ยังไงมันก็ไม่ยืดยาวอยู่แล้ว วันนั้นเราร้องไห้หนักมากคะ เพราะไม่รู้จะเอายังไง บ้าเค้าขอมาหาที่ห้องเพื่อที่จะอยู่เป็นเพื่อน และเขาอยากให้เราไปวิลัย แต่ในเวลาเดียวกันแฟนโทรมาหาคะ เขาบอก ขอเบอร์คนนั้นหน่อย บ้าเขาเลยพยักหน้า แล้วพูดเบาๆว่า ให้เขาไปเลยพี่บริสุทธฺ์ใจ ช่วงเวลานั้นรายละเอียดเยอะมากแต่ขอไม่เล่านะคะ เดี๋ยวมันจะยาวไป คราวๆคือ เกือบมีเรื่องคะ เห็นเขาคุยกันนานเหมือนกัน แต่บ้าบอกแค่ว่า เขาบอกว่า อยู่ที่ผู้หญิง แต่ถ้ารักหมู ขอให้ดูแลหมูดีๆ ถ้าวันไหนทำให้หมูเสียใจ วันนี้เขาไม่ทำ แต่วันนั้นแหละเขาจะเอาคืน สองเท่า เขาสัญญาจะดูแลเราให้ดี จะไม่มีวันนั้นแน่นอน เขาสัญญากับเราแบบนั้น แต่ แต่ แต่ยังไม่จบคะ นี้แค่เริ่มต้น และเรายังไม่ตกลงคบกัน เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ