ตะลุยชีวิต
.
ในห้องเรียนชั้นประถมหกของโรงเรียนบ้านนกกระแต้ว ในกลุ่มนักเรียนชายหญิงรวมกันยี่สิบห้าคน
.
เด็กน้อยไม่มีสมาธิที่จะเรียนหนังสือเหมือนเพื่อนในชั้นเรียนคนอื่นๆ วิทัศน์ เด็กผู้มีแววตาใสซื่อ
มีน้ำตาชอุ่มดวงตา สืบเนื่องมาจากการร้องไห้ หลังจากที่สุนัขตัวโปรดที่ชื่อเจ้าด่าง ถูกรถเหยียบตาย
กลางถนนสี่เลนในขณะที่มันกำลังจะข้ามถนนไปหานายของมัน ที่กำลังยืนซื้อลูกชิ้นปิ้งให้มัน
ครูเห็นเด็กน้อยวิทัศน์ น้ำตาคลอเป้าก็อดนึกสงสารไม่ได้ ช่างเป็นความรู้สึกบริสุทธิ์ที่เด็กน้อยแสดงออก
อย่างจริงใจต่อเหตุการณ์สูญเสียเจ้าด่าง
.
“วิทัศน์ วันนี้เป็นอะไร เป็นอะไรหรือเปล่า มาหาครู มาเล่าให้ครูฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ร้องไห้”
ครูยุวณัฐ จ้องสายตามาที่เด็กชายวิทัศน์อย่างสนใจต่อสิ่งที่เธอเห็น ครูสาวจากหมู่บ้านซึ่งบรรจุใหม่ได้เพียงสองปีของโรงเรียน
ถามเด็กน้อยที่นั่งสะอึกสะอื้นเบาๆ ด้วยน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ท่ามกลางหมู่เพื่อนร่วมชั้นเรียน
เขาเหม่อออกไปนอกห้องโดยไม่สนใจกระดานดำที่คุณครู กำลังชี้นำให้เด็กทุกคนในชั้นอ่านซึ่งเธอเขียนว่า
ฉันรักสิ่งมีชีวิต ฉันรักสัตว์เลี้ยง ฉันรักสุนัขและแมวของฉัน
ทุกวันฉันจะเอาอาหารให้มัน แล้วพามันเดินเล่น
.
“ครูครับ ครูเขียนเรื่องนี้แล้วผมคิดถึงไอ้ด่าง ไอ้ด่างมันไม่อยู่แล้ว แม่ผมบอกว่ามันขึ้นสวรรค์ไปแล้ว
ไอ้ด่างหมาที่บ้านผมมันถูกรถชนเมื่อวันก่อนครับครู”
เด็กน้อยไม่รู้สึกอับอายที่ได้ปล่อยโฮออกมา ท่ามกลางอ้อมกอดของครูสาวหน้าห้อง
เพื่อนในชั้นรู้ที่มาของคราบน้ำตา
.
“โถๆๆ คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เพราะครูเขียนประโยคให้สะดุดใจเธอนี่เอง เอาน่านะถือว่าเราเลี้ยงมันดีที่สุดแล้ว
มันจากเราไปไม่นานเราก็ลืมเอง เดี๋ยวหยุดร้องไห้ก่อนแล้วเล่าให้เพื่อนๆฟังหน้าชั้นให้ครูชื่นใจหน่อย ว่าเรารักไอ้ด่างมากแค่ไหน”
ครูยุวนัฐปลอบเด็กชายวิทัศน์ ลูบหัวพลางลูบหลังพลาง จนเด็กน้อยเริ่มรู้สึกสบายใจ
.
.
ตามปกติเด็กในห้องเรียนนี้ทุกคน จะตั้งใจเรียนในวิชาภาษาไทย
แต่วันนี้ท่าจะไม่ดีเพราะสมาธิของเด็กในชั้นต่างมุ่งมาที่เด็กชายวิทัศน์ จนเด็กชายสมาตร
เพื่อนในชั้นคนหนึ่ง อดหัวเราะเยาะเพื่อนไม่ได้
.
“เยๆๆๆ ไอ้คนขี้แย หมาตายแค่นี้เอง ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ฮาๆๆๆๆ” เด็กชายสมาตรชี้มือมายังวิทัศน์
เพื่อนในห้องทุกคนหัวเราะตาม จนคุณครูยุวณัฐต้องปรามทุกคนให้หยุดล้อเพื่อน
ทุกคนจึงหยุดส่งเสียงเอะอะทันที ปกติครูยุวณัฐจะเป็นคนเรียบร้อย ค่อยพูดค่อยจาต่อเด็กๆ
แต่วันนี้เธอโมโห ที่เห็นนักเรียนในชั้นไม่เห็นใจเพื่อนร่วมชั้นเด็กชายวิทัศน์ คนผู้น่าสงสารที่มีอันต้องพลัดพราก สิ่งอันเป็นที่รักอย่างเจ้าด่าง
.
“พวกเด็กๆ หยุดส่งเสียงดังเอะอะได้แล้ว เพื่อนกำลังเสียใจอยู่ เป็นเพื่อนกันต้องรู้จักเห็นใจกัน หยุดๆๆ”
เด็กชายวิทัศน์ปล่อยโฮใหญ่ ร้องไห้ต่อโดยไม่ใยดีต่อความละอาย เพราะความตกใจที่ถูกในห้องเพื่อนล้อ
จึงทำให้เด็กน้อยยิ่งเสียใจหนักเข้าไปอีก การที่ต้องสูญเสียสิ่งที่ตนผูกพัน ใครทุกคนต่างก็ต้องเสียใจอยู่แล้ว
.
แต่การที่ตัวของเขามีเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่เห็นแก่ความรู้สึกกันอย่างนี้ ยิ่งทำให้เสียใจยิ่งขึ้นไปอีก
การที่ต้องไปยืนแสดงตัวหน้าชั้นในความรู้สึกที่ไม่ดี ทำให้เด็กชายวิทัศน์เกิดความสับสน
จนไม่อาจรู้ได้ว่าเพื่อนที่อยู่ในห้องตอนนี้ จะมีใครสักคนไหมที่จะเข้าใจ
จวบจนเมื่อเขาโตขึ้นและทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายข่าวในสำนักหนังสือพิมพ์แห่งหนึ่ง เด็กชายวิทัศน์
มีบุคลิกที่โดดเด่น หากจะมองย้อนไปในวัยเด็กของวิทัศน์ เขาคิดถึงวันวานที่แสนจะอลหม่าน.
และได้ประกอบอาชีพนักข่าว แต่วันนี้บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ที่เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายข่าวกรอง
มีภารกิจแต่งเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องอิงจากเรื่องจริง เพื่อมาเขียนข่าวลงในคอลัมภ์พิเศษ
.
“เขาพรางตัวเข้าไปหาเรื่อง" วิทัศน์ รู้ดีว่าเรื่องแต่งอาจจะไม่ใช่ข่าวหรือสารคดี
ทุกคนที่ทำงานอยู่ต่างก็มีจิตอาสากันทุกคน เห็นได้ทั้งในละครและชีวิตจริง เขามีเรื่อง
ก็เลยรู้สึกหนักอกหนักใจ และเพราะว่ากลัวจะเหลิงวาสนา เขาเลยถ่อมตน
"คนไทยติดหนี้เทคโนโลยีสหรัฐมากเกินไปหรือเปล่า" เขาพูดทั้งที่แผ่นกระดาษในมือเขายังว่างเปล่า
.
'ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะ' ความกดดันทำให้วิทัศน์ขาดสมาธิและ เขาคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องความสัมพันธ์ไทย-สหรัฐ
ตอนนี้เขายังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากมาย วิทัศน์ยิ่งงงใหญ่ เมื่อไม่รู้ว่า ไทยนำหรือสหรัฐตาม
เรื่องอื่นเขาเยอะเหลือเกิน ทำให้การเขียนของเขา นานๆครั้งจึงจะเขียนได้จบเรื่อง
.
จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขา มีน้อยคนที่จะคิดเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ในวันต่อๆไปเหเหมือนกับเขา
เขาบอกกับคนทั่วไปว่า มนุษย์มีความทุกข์ยาก จึงมีความสุขง่าย กว่าสัตว์เดรัจฉาน
เขาก็ทำงานที่มีความทุกข์ยากเช่นกัน แล้วใครล่ะจะไปกล้าเสนอหน้าเท่าเขาทั้งความระแวงอาชญากรรมที่มีอยู่
.
"ผิดมนุษย์" เขาพูดเท่านี้แหล่ะ ทุกคนต่างเข้าใจว่า เขาถูกมนุษย์ ทำอะไรมา เขาฮัมเพลง "หยุด" ของกรูฟไรเดอร์ ที่มีท่อนร้องว่า
'หยุด หยุดชีวิต หยุดกับคนนี้ แม้ว่าใครจะดีสักแค่ไหน' ทุกคนในที่ประชุมเลยชอบความอารมณ์ตลกของเขา
"คิดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าเขาจะตัดสินใจแบบไหน แต่วันนี้เป็นวันมงคล"
เสียงพูดคุยกันของสมาชิกในที่ประชุม เขาเลยคิดได้
.
"เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งผมเลยเขียนยาก" เขาคุยกับเลขาที่นั่งข้างๆ อย่างใจเย็น
"ทำไมคุณไม่แต่งซะที คนเขารอนะ" เลขาสาวสวยเอ่ยวจีแล้วมองมาที่หน้าเขา
"เราต้องใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณของผู้นำ" เพื่อนคนหนึ่งในที่ประชุม สนับสนุนการตัดสินใจแต่งของเขา
เขาเกิดความสบายใจ
.
'แล้วจะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า อย่างนี้หรือเปล่า' ทุกคนต่างคาดเดา สถานการณ์ต่อไป
รวมไปถึงเรื่องส่วนตัวของวิทัศน์ ทุกคนต่างกังวล เขาเริ่มกลัวอาหารมันๆ เขาเริ่มมีจิตสำนึกรักสุขภาพ
เพราะไม่อยากให้ไขมันอุดตันเส้นเลือด โดยเฉพาะไขมันที่อาจจะอุดตันเส้นเลือดในสมองของ
เขาได้ ถ้าเขาไม่เลี่ยงอาหารมัน ทุกคนต่างห่วงเรื่องสุขภาพของเขา มีอีกเรื่องเขามีจิตสำนึกรักสิ่งแวดล้อม
ธรรมชาติของเขา มักจะเริ่มมาจากการมีจิตสำนึกก่อน แล้วเขาจึงปฏิบัติ เขาบ้าเรื่องการมีงานทำหรือไม่มี
.
เขาจึงบ้าการทำงาน ส่วนอีกใจเขาก็อยากเป็นคนว่างงานโดยสมบูรณ์ เขาคิดถึงพระพุทธเจ้าและความสงบ
"คนไทยติดการบริโภคข่าวสารที่สหรัฐป้อน" มีคนแสดงความคิดเห็น เขาได้ยินอย่างนั้น เลยพูดตอบไปว่า
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น สหรัฐก็ติดข้าวสารที่คนไทยป้อนเหมือนกัน"
.
.
"อย่าตัดสินคนเพียงเพราะเขาทำผิดแตกต่างจากคุณ ผมจะบวช "
.
.
วิทัศน์คิดถึงสมาตร เพื่อนเก่าสมัยเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนนกกระแต้ว
จนสองคนแยกย้ายไปตามภารกิจชีวิตที่ต่างคนต่างต้องพบกับความอลหม่านของโลกอันยุ่งเหยิง
จนต้องหาทางแสวงความชุ่มเย็นให้เกิดแก่จิตใจตัวเอง ด้วยแนวทางเดียวกันที่วัดบ้านเกิด
ทุกคนในที่ประชุมเข้าใจในเจตนารมณ์ที่จะสละชีวิตเพื่อเข้าอยู่ภายในร่มกาสาวพัสตร์ ตามที่เขาเคยเอ่ย
.
ทั้งเหตุการณ์ในโรงเรียนบ้านนกกระแต้วและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาที่สำนักข่าวหนังสือพิมพ์
หล่อหลอมให้วิทัศน์ศรัทธาในเรื่องความสงบ แต่เขาต้องไปอยู่กับ
สมาตรเพื่อนเก่าที่ตอนนี้เป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่วัดบ้านนกกระแต้ว ที่กำลังมีข่าวลือจากปากชาวบ้านเรื่องใช้วัดเป็นแหล่งซ่องสุม
แต่สมาตรไม่รู้สึกหนักใจ
เขาคิดว่าจะทำข่าวเกี่ยวกับศาสนาเพื่ออบรมสั่งสอนคน ในชุดจีวรสงฆ์
นคเรศ ณ เสนางค์
เรื่องสั้น สะท้อนความบิดเบือนในเครื่องแบบและบทบาท คุณชอบมั้ย
.
ในห้องเรียนชั้นประถมหกของโรงเรียนบ้านนกกระแต้ว ในกลุ่มนักเรียนชายหญิงรวมกันยี่สิบห้าคน
.
เด็กน้อยไม่มีสมาธิที่จะเรียนหนังสือเหมือนเพื่อนในชั้นเรียนคนอื่นๆ วิทัศน์ เด็กผู้มีแววตาใสซื่อ
มีน้ำตาชอุ่มดวงตา สืบเนื่องมาจากการร้องไห้ หลังจากที่สุนัขตัวโปรดที่ชื่อเจ้าด่าง ถูกรถเหยียบตาย
กลางถนนสี่เลนในขณะที่มันกำลังจะข้ามถนนไปหานายของมัน ที่กำลังยืนซื้อลูกชิ้นปิ้งให้มัน
ครูเห็นเด็กน้อยวิทัศน์ น้ำตาคลอเป้าก็อดนึกสงสารไม่ได้ ช่างเป็นความรู้สึกบริสุทธิ์ที่เด็กน้อยแสดงออก
อย่างจริงใจต่อเหตุการณ์สูญเสียเจ้าด่าง
.
“วิทัศน์ วันนี้เป็นอะไร เป็นอะไรหรือเปล่า มาหาครู มาเล่าให้ครูฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้ร้องไห้”
ครูยุวณัฐ จ้องสายตามาที่เด็กชายวิทัศน์อย่างสนใจต่อสิ่งที่เธอเห็น ครูสาวจากหมู่บ้านซึ่งบรรจุใหม่ได้เพียงสองปีของโรงเรียน
ถามเด็กน้อยที่นั่งสะอึกสะอื้นเบาๆ ด้วยน้ำตาเอ่อคลอเบ้า ท่ามกลางหมู่เพื่อนร่วมชั้นเรียน
เขาเหม่อออกไปนอกห้องโดยไม่สนใจกระดานดำที่คุณครู กำลังชี้นำให้เด็กทุกคนในชั้นอ่านซึ่งเธอเขียนว่า
ฉันรักสิ่งมีชีวิต ฉันรักสัตว์เลี้ยง ฉันรักสุนัขและแมวของฉัน
ทุกวันฉันจะเอาอาหารให้มัน แล้วพามันเดินเล่น
.
“ครูครับ ครูเขียนเรื่องนี้แล้วผมคิดถึงไอ้ด่าง ไอ้ด่างมันไม่อยู่แล้ว แม่ผมบอกว่ามันขึ้นสวรรค์ไปแล้ว
ไอ้ด่างหมาที่บ้านผมมันถูกรถชนเมื่อวันก่อนครับครู”
เด็กน้อยไม่รู้สึกอับอายที่ได้ปล่อยโฮออกมา ท่ามกลางอ้อมกอดของครูสาวหน้าห้อง
เพื่อนในชั้นรู้ที่มาของคราบน้ำตา
.
“โถๆๆ คิดว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็เพราะครูเขียนประโยคให้สะดุดใจเธอนี่เอง เอาน่านะถือว่าเราเลี้ยงมันดีที่สุดแล้ว
มันจากเราไปไม่นานเราก็ลืมเอง เดี๋ยวหยุดร้องไห้ก่อนแล้วเล่าให้เพื่อนๆฟังหน้าชั้นให้ครูชื่นใจหน่อย ว่าเรารักไอ้ด่างมากแค่ไหน”
ครูยุวนัฐปลอบเด็กชายวิทัศน์ ลูบหัวพลางลูบหลังพลาง จนเด็กน้อยเริ่มรู้สึกสบายใจ
.
.
ตามปกติเด็กในห้องเรียนนี้ทุกคน จะตั้งใจเรียนในวิชาภาษาไทย
แต่วันนี้ท่าจะไม่ดีเพราะสมาธิของเด็กในชั้นต่างมุ่งมาที่เด็กชายวิทัศน์ จนเด็กชายสมาตร
เพื่อนในชั้นคนหนึ่ง อดหัวเราะเยาะเพื่อนไม่ได้
.
“เยๆๆๆ ไอ้คนขี้แย หมาตายแค่นี้เอง ร้องไห้ขี้มูกโป่ง ฮาๆๆๆๆ” เด็กชายสมาตรชี้มือมายังวิทัศน์
เพื่อนในห้องทุกคนหัวเราะตาม จนคุณครูยุวณัฐต้องปรามทุกคนให้หยุดล้อเพื่อน
ทุกคนจึงหยุดส่งเสียงเอะอะทันที ปกติครูยุวณัฐจะเป็นคนเรียบร้อย ค่อยพูดค่อยจาต่อเด็กๆ
แต่วันนี้เธอโมโห ที่เห็นนักเรียนในชั้นไม่เห็นใจเพื่อนร่วมชั้นเด็กชายวิทัศน์ คนผู้น่าสงสารที่มีอันต้องพลัดพราก สิ่งอันเป็นที่รักอย่างเจ้าด่าง
.
“พวกเด็กๆ หยุดส่งเสียงดังเอะอะได้แล้ว เพื่อนกำลังเสียใจอยู่ เป็นเพื่อนกันต้องรู้จักเห็นใจกัน หยุดๆๆ”
เด็กชายวิทัศน์ปล่อยโฮใหญ่ ร้องไห้ต่อโดยไม่ใยดีต่อความละอาย เพราะความตกใจที่ถูกในห้องเพื่อนล้อ
จึงทำให้เด็กน้อยยิ่งเสียใจหนักเข้าไปอีก การที่ต้องสูญเสียสิ่งที่ตนผูกพัน ใครทุกคนต่างก็ต้องเสียใจอยู่แล้ว
.
แต่การที่ตัวของเขามีเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่เห็นแก่ความรู้สึกกันอย่างนี้ ยิ่งทำให้เสียใจยิ่งขึ้นไปอีก
การที่ต้องไปยืนแสดงตัวหน้าชั้นในความรู้สึกที่ไม่ดี ทำให้เด็กชายวิทัศน์เกิดความสับสน
จนไม่อาจรู้ได้ว่าเพื่อนที่อยู่ในห้องตอนนี้ จะมีใครสักคนไหมที่จะเข้าใจ
จวบจนเมื่อเขาโตขึ้นและทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายข่าวในสำนักหนังสือพิมพ์แห่งหนึ่ง เด็กชายวิทัศน์
มีบุคลิกที่โดดเด่น หากจะมองย้อนไปในวัยเด็กของวิทัศน์ เขาคิดถึงวันวานที่แสนจะอลหม่าน.
และได้ประกอบอาชีพนักข่าว แต่วันนี้บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ที่เขาเป็นหัวหน้าฝ่ายข่าวกรอง
มีภารกิจแต่งเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องอิงจากเรื่องจริง เพื่อมาเขียนข่าวลงในคอลัมภ์พิเศษ
.
“เขาพรางตัวเข้าไปหาเรื่อง" วิทัศน์ รู้ดีว่าเรื่องแต่งอาจจะไม่ใช่ข่าวหรือสารคดี
ทุกคนที่ทำงานอยู่ต่างก็มีจิตอาสากันทุกคน เห็นได้ทั้งในละครและชีวิตจริง เขามีเรื่อง
ก็เลยรู้สึกหนักอกหนักใจ และเพราะว่ากลัวจะเหลิงวาสนา เขาเลยถ่อมตน
"คนไทยติดหนี้เทคโนโลยีสหรัฐมากเกินไปหรือเปล่า" เขาพูดทั้งที่แผ่นกระดาษในมือเขายังว่างเปล่า
.
'ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะ' ความกดดันทำให้วิทัศน์ขาดสมาธิและ เขาคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องความสัมพันธ์ไทย-สหรัฐ
ตอนนี้เขายังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมากมาย วิทัศน์ยิ่งงงใหญ่ เมื่อไม่รู้ว่า ไทยนำหรือสหรัฐตาม
เรื่องอื่นเขาเยอะเหลือเกิน ทำให้การเขียนของเขา นานๆครั้งจึงจะเขียนได้จบเรื่อง
.
จึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขา มีน้อยคนที่จะคิดเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ในวันต่อๆไปเหเหมือนกับเขา
เขาบอกกับคนทั่วไปว่า มนุษย์มีความทุกข์ยาก จึงมีความสุขง่าย กว่าสัตว์เดรัจฉาน
เขาก็ทำงานที่มีความทุกข์ยากเช่นกัน แล้วใครล่ะจะไปกล้าเสนอหน้าเท่าเขาทั้งความระแวงอาชญากรรมที่มีอยู่
.
"ผิดมนุษย์" เขาพูดเท่านี้แหล่ะ ทุกคนต่างเข้าใจว่า เขาถูกมนุษย์ ทำอะไรมา เขาฮัมเพลง "หยุด" ของกรูฟไรเดอร์ ที่มีท่อนร้องว่า
'หยุด หยุดชีวิต หยุดกับคนนี้ แม้ว่าใครจะดีสักแค่ไหน' ทุกคนในที่ประชุมเลยชอบความอารมณ์ตลกของเขา
"คิดไม่ออกบอกไม่ถูกว่าเขาจะตัดสินใจแบบไหน แต่วันนี้เป็นวันมงคล"
เสียงพูดคุยกันของสมาชิกในที่ประชุม เขาเลยคิดได้
.
"เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งผมเลยเขียนยาก" เขาคุยกับเลขาที่นั่งข้างๆ อย่างใจเย็น
"ทำไมคุณไม่แต่งซะที คนเขารอนะ" เลขาสาวสวยเอ่ยวจีแล้วมองมาที่หน้าเขา
"เราต้องใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณของผู้นำ" เพื่อนคนหนึ่งในที่ประชุม สนับสนุนการตัดสินใจแต่งของเขา
เขาเกิดความสบายใจ
.
'แล้วจะเป็นอย่างนั้นหรือเปล่า อย่างนี้หรือเปล่า' ทุกคนต่างคาดเดา สถานการณ์ต่อไป
รวมไปถึงเรื่องส่วนตัวของวิทัศน์ ทุกคนต่างกังวล เขาเริ่มกลัวอาหารมันๆ เขาเริ่มมีจิตสำนึกรักสุขภาพ
เพราะไม่อยากให้ไขมันอุดตันเส้นเลือด โดยเฉพาะไขมันที่อาจจะอุดตันเส้นเลือดในสมองของ
เขาได้ ถ้าเขาไม่เลี่ยงอาหารมัน ทุกคนต่างห่วงเรื่องสุขภาพของเขา มีอีกเรื่องเขามีจิตสำนึกรักสิ่งแวดล้อม
ธรรมชาติของเขา มักจะเริ่มมาจากการมีจิตสำนึกก่อน แล้วเขาจึงปฏิบัติ เขาบ้าเรื่องการมีงานทำหรือไม่มี
.
เขาจึงบ้าการทำงาน ส่วนอีกใจเขาก็อยากเป็นคนว่างงานโดยสมบูรณ์ เขาคิดถึงพระพุทธเจ้าและความสงบ
"คนไทยติดการบริโภคข่าวสารที่สหรัฐป้อน" มีคนแสดงความคิดเห็น เขาได้ยินอย่างนั้น เลยพูดตอบไปว่า
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น สหรัฐก็ติดข้าวสารที่คนไทยป้อนเหมือนกัน"
.
.
"อย่าตัดสินคนเพียงเพราะเขาทำผิดแตกต่างจากคุณ ผมจะบวช "
.
.
วิทัศน์คิดถึงสมาตร เพื่อนเก่าสมัยเรียนชั้นประถมที่โรงเรียนนกกระแต้ว
จนสองคนแยกย้ายไปตามภารกิจชีวิตที่ต่างคนต่างต้องพบกับความอลหม่านของโลกอันยุ่งเหยิง
จนต้องหาทางแสวงความชุ่มเย็นให้เกิดแก่จิตใจตัวเอง ด้วยแนวทางเดียวกันที่วัดบ้านเกิด
ทุกคนในที่ประชุมเข้าใจในเจตนารมณ์ที่จะสละชีวิตเพื่อเข้าอยู่ภายในร่มกาสาวพัสตร์ ตามที่เขาเคยเอ่ย
.
ทั้งเหตุการณ์ในโรงเรียนบ้านนกกระแต้วและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเขาที่สำนักข่าวหนังสือพิมพ์
หล่อหลอมให้วิทัศน์ศรัทธาในเรื่องความสงบ แต่เขาต้องไปอยู่กับ
สมาตรเพื่อนเก่าที่ตอนนี้เป็นเจ้าอาวาสอยู่ที่วัดบ้านนกกระแต้ว ที่กำลังมีข่าวลือจากปากชาวบ้านเรื่องใช้วัดเป็นแหล่งซ่องสุม
แต่สมาตรไม่รู้สึกหนักใจ
เขาคิดว่าจะทำข่าวเกี่ยวกับศาสนาเพื่ออบรมสั่งสอนคน ในชุดจีวรสงฆ์
นคเรศ ณ เสนางค์