รู้สึกอายที่ พูดจะขอ เรื่องนั้น กับแฟน

แฟนทำแต่งาน กลับดึก ไม่ยอมนอนด้วย กลับมสถึง ได้นั่งตรงไหนก็จะนอนตรงนั้นเลย เข้าใจนะว่าเหนื่อย แต่มันทำให้ความสีสันในชีวิตคู่ส่วนหนึ่งมันหายไป  ทั้งเวลา การใส่ใจ การพูดคุย ทุกๆอย่างมันหาย เราอายที่จะพูดออกไป เขาจะหาว่าเร่หมกมุ่น แต่ความจริงเรามันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นเรื้องเดียว ความเครียด กับการทำงานของเขา ไม่มีที่จะหยุดพัก สักวัน ที่จะแบ่งเวลาให้กัน  ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราคงอยู่คนเดียวได้ แบบไม่มีเขา เสียใจที่ไม่สามารถทำอะไรให้ดีขึ้นเลย ทั้งที่สร้างกิจกรรม ชวนไปนั่นนี่ แต่ถูกปฏิเสธตลอด เพราะ ห่วงงานมาก  มันเสียใจอยู่ลึกๆเสียใจตลอด ภายใต้รอยยิ้ม คำห่วงใย แต่เขาไม่รู้สึกอะไร