"สำหรับคนอ่อนไหว แค่รอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจ ก็แปลได้มากกว่ารัก"

"แสร้งเสสรวล" (กลบท เบญจวรรณห้าสี) คิดคำคม เคียงคู่...............อยู่เป็นพัก ให้หาญหักห่างหาย...........ใจขื่นขม ร้าวรอนรักเรรวน...............ชวนระทม ต้องตรอมตรมแต้มแต่ง......คอยแกล้งกวน

ใครหรือนั่นปล่อยฉันรอพอศอเปลี่ยน คิดวนเวียนรุมเร้าเอาไม่อยู่ จิตมันตกอกระกำช้ำน่าดู คนขาดคู่อยู่ไฉนไยละเลย ใจลอยล่องลดเลี้ยวเที่ยวตามหา หลบสายตาอื่นมองต้องทำเฉย กลัวมันฟ้องความเศร้าร้าวอกเอย ครวญภิเป

โลกเสมือน เพื่อนมิตร ทุกทิศา แม้นไม่รู้ ดูว่าน่าสับสน ไร้ซึ่งเงา เข้าครอบ ดูชอบกล ถ้อยคำคน ผ่านศิลป์ พายินดี แต่โลกจริง ไฉน ดูร้ายกว่า ในบางคราอยากลาลับ ดับวิถี ต้องถูกหยาม เย้ยหยัน ทุกวันมี ปั้นหน้า

เรียงร้อยคำคอยขวัญด้วยหวั่นไหว คราวห่างไกลใจน้องร่ำร้องหา กลัวมีใครไหนอื่นดาษดื่นตา ทอดสะพานพี่ยาแอบคว้าครอง แว่วเรไรกรีดเสียงจำเรียงถ้อย ใจคนคอยสุดเหงาเศร้าหม่นหมอง ชลนาหลั่งแต้มสองแก้มนอง คอยร่ำร้

บนผืนภพ ฤา-ลบเลือน เดือนปีผ่าน สายม่านกาล ล่วงเลย สิ่งเคยเห็น จากเช้าสาย บ่ายหน่อย ก็คล้อยเย็น มิว่างเว้น รัตติกาล นานเท่าใด สัญญาเคย ให้กัน วันก่อนหน

“รักร้าง” 🌺รักราร้างแรมรอน จำจรห่างวันเวิ้งว้างว้าวุ่น ลุ้นไม่ไหวทานทนทดท้อแท้ แผลในใจมันหม่นมัวหมองไหม้ ใคร่ระทม 🌺ขอขอดค่อนคนเคียง เลี่ยงหลบหายเคยเคลียคลอเคลื่อนคลาย กลายกลับขมจำใจจดจ่อจ้

ความรู้สึกดีดีเคยมีให้ ต้องมากลายสลับกลับเหหัน เพราะเหตุใด?ใจเธอเผลอแบ่งปัน หรือ..มีใครผูกพันลืมสัญญา คำว่ารักที่บอกกลายหลอกหลอน เหมือนละครชีวิตริษยา เหลือทิ้งไว้เอ่ออาบคราบน้ำตา ทั้งสองนัยนาไหลบ่านอ