กรรมทศกัณฐ์

หนึ่งปีก่อนหน้า ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๗.๐๐ น.) หมอกขาวยามเช้าแห่งเหมันตฤดูปกคลุมตรอกสุนัขหลง บดบังความเน่าเฟะของคูน้ำครำและความแตกร้าวของอาคารไม้ผุพัง ให้ดูเลือนรางราวกับภาพฝันที่กำลังจะสลาย เฉินมู่ ใ

ถามใจ เหนื่อยมั้ย ให้ครุ่นคิด หนักจิต เกินคิด ว่ารับไหว ล้าอ่อน บั่นทอน ร้อนกองไฟ สุมใจ มอดไหม้ ไร้กำลัง ศัตรู คู่แค้น แม้นมาสู้ รับอยู่ สู้ไหว ใจขึงขัง ศึกใน ใจสลาย คล้ายเอวัง ทรุดนั่ง ลำพัง อย่า

ผู้ลี้ภัยพันล้าน เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นจนกลบเสียงลมหายใจของผม... ผมยืนพิงประตูไม้อัดเก่าๆ ในห้องเช่าขนาดเท่าแมวดิ้นตาย มือข้างหนึ่งกำลูกบิดประตูแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน สายตาจ้องมองออกไปที

อัน สีดา คือ ทรัพย์....... ปวงประชา บ้างคือหยาด.....น้ำตา ชาว....พาราฯ เฝ้า.......หวงแหน สินทรัพย์.... กว่าจะหา ช่าง....ยากแค้น ทศกัณฐ์... มาตอบแทน ด้วย.......น้ำตา ฯลฯ ก่อนจะสูญส

บทที่ 1 หน้าทอง เสียงระนาดเอกรัวนำทำนองเพลงเชิดดังก้องไปทั่วโรงละครซ้อม ตามด้วยเสียงปี่พาทย์ที่โหยหวนบาดลึก ร่างอรชรในชุดซ้อมสีขาวสะอาดตากำลังย่อเข่า จีบนิ้ว และวาดวงแขนด้วยท่วงท่าที่อ่อนช้อยแต่งามสง

ฝุ่นเข้าตา พล่าเลือน เหมือนวิบาก ต้องได้ยาก พรากว่า น้ำตาไหล เมื่อฝุ่นผง คงอยู่ รู้ภายใน ยากเข็ญใจ ให้หลุดพ้น บนม่านตา ต้องกู่ก้อง ร้องตะโกน ให้คนช่วย ด้วยฝุ่นผง ลงป่วย ช่วยรักษา แม้นมิเห็น ใครไซร้ ใ

ไม่ได้เป็นคนติดตามละครเรื่อง รักสุดฤทธิ์ บังเอิญคืนนี้กลับบ้านเร็ว เปิดช่องสามก็เจอฉากที่เจมส์ จิยืนคุยกับหญิงวัยกลางคนหน้าบ้าน ติดตามต่ออีกนิดก็ประติดประต่อได้ว่าเป็นแม่บังเกิดเกล้าของเจมส์ จิที่เ

ไอหมอกเย็นชื้นของหมู่บ้านตีนเขาเกาะกินผิวของกร ราวกับจะซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก มันไม่เหมือนหมอกยามเช้าที่สดชื่น แต่เป็นม่านทึบสีเทาที่แขวนนิ่งอยู่กลางอากาศ ไม่ยอมจางหายแม้ตะวันจะลอยสูงเด่นอยู่กลางฟ้า สำ