คือผมไม่รู้ว่าตัวเองมีซิกเซ้นหรือป่าวหรือว่าแค่ผมคิดไปเอง...
คือตอนเด็กผมชื่อดรีม(เป็นชื่อที่พ่อ แม่เราตั้งให้) แล้วพอเรากลับมาบ้าน เราก็เอาแต่ร้องไห้ แล้วป่วยอยู่ตลอดๆ ไปหาหมอจนแบบหมอเบื่ออะ55555...แล้วก็ได้แต่แบบยาของเด็กเล็กทั่วไปไม่มีอะดีขึ้น จนยายผมบอกว่าจะตายก็ปล่อยเลยเหนื่อยแล้ว..(เมื่อก่อนบ้านผมจะมีอยู่2หลังบ้านหนึ่งอยู่ใกล้ตลาด แต่มีอีกบ้านคืออยู่ในไร่ ในป่าเลยแหละ) แล้วเมื่อก่อนจะเลี้ยงวัว ปลูกไร่ก็ต้องไปนอนเฝ้ากัน ซึ่งมันเป็นเพียงกระต๊อมเล็กๆยกสูงเท่านั้นเอง ซึ่งผมเองร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลยป่วยมาตลอดพ่อแม่ผมจึง พาไปหาที่วัดบนเขาแลเวเค้าก็ให้ชื่อมา 2 ชื่อ คือ ขอไม่บอกละกันนะครับ บอกได้เลยว่าชื่อที่พ่อกับแม่ผมเลือกให้นั้นเป็นชื่อที่แปลก และไม่มีใครเหมือนแน่นอนครับ แต่หลังจากที่เปลี่ยนชื่อแล้วผมก็หายป่วยเป็นปลิทิ้งเลยครับ ไม่ป่วยแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว แล้วพอผมโตขึ้นมาได้อีกนิดผมก็ป่วยอันนี้ป่วยหนักเลยครับแล้วตอนที่ผมออกมากินน้ำข้างนอกแล้วกำลังจะกลับเข้าห้องผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจับที่ขาครับ แล้วพอก้มดูผมเห็บเป็บเงามือสีดำๆอะครับแล้วก็หายไป แล้วผมก็ยิ่งป่วยหนักขึ้นไปอีกจนมีญาติมาดูเลยก็ว่าได้ครับแล้วตอนนั้น ป้าผมมาดูผมแล้วไม่ำด้ปิดประตูห้องครับผมเห็นคนใส่ชุดสีขาวเดินผ่านประตูห้องไป ผมก็ถามแม่ว่าใครแม่ก็บอกว่าไม่มีอะไรป้าก็อยู่ข้างๆผมซึ่งมันเป็นไปไม่ได้อยู้แล้วที่ป้าผมไปเดิน แล้ว ผมก็หลับตื่นเช้ามาอาการก็ดีขึ้นครับแล้วก็หายครับ ปล.ตอนอยู่ม.3-5 ผมเดจาวูบ่อยมากครับ ผมคิดว่าเราอยากจะไปถนนเส้นนี้ แล้วผมก็ได้ไปจริงๆอะไรอย่างนี้ จนตอนนี้ก้อไม่ค่อยรับรู้อะไรอย่างนั้นแล้วแต่ฝันครับ ฝันว่าจะต้องมีอะไรบางอย่าง แล้วผมก็ซื้อหวยผมคิดว่าต้องออก58แน่ๆ แต่มันออก57 แล้วเป็นแบบนี้อยู่2-3ครั้งครับ ปล.ช่วยบอกหน่อยนะครับ
มีซิกเซ้นหรือไม่ถ้ามีช่วยบอกหน่อยนะครับว่าต้องทำไง
คือตอนเด็กผมชื่อดรีม(เป็นชื่อที่พ่อ แม่เราตั้งให้) แล้วพอเรากลับมาบ้าน เราก็เอาแต่ร้องไห้ แล้วป่วยอยู่ตลอดๆ ไปหาหมอจนแบบหมอเบื่ออะ55555...แล้วก็ได้แต่แบบยาของเด็กเล็กทั่วไปไม่มีอะดีขึ้น จนยายผมบอกว่าจะตายก็ปล่อยเลยเหนื่อยแล้ว..(เมื่อก่อนบ้านผมจะมีอยู่2หลังบ้านหนึ่งอยู่ใกล้ตลาด แต่มีอีกบ้านคืออยู่ในไร่ ในป่าเลยแหละ) แล้วเมื่อก่อนจะเลี้ยงวัว ปลูกไร่ก็ต้องไปนอนเฝ้ากัน ซึ่งมันเป็นเพียงกระต๊อมเล็กๆยกสูงเท่านั้นเอง ซึ่งผมเองร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลยป่วยมาตลอดพ่อแม่ผมจึง พาไปหาที่วัดบนเขาแลเวเค้าก็ให้ชื่อมา 2 ชื่อ คือ ขอไม่บอกละกันนะครับ บอกได้เลยว่าชื่อที่พ่อกับแม่ผมเลือกให้นั้นเป็นชื่อที่แปลก และไม่มีใครเหมือนแน่นอนครับ แต่หลังจากที่เปลี่ยนชื่อแล้วผมก็หายป่วยเป็นปลิทิ้งเลยครับ ไม่ป่วยแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว แล้วพอผมโตขึ้นมาได้อีกนิดผมก็ป่วยอันนี้ป่วยหนักเลยครับแล้วตอนที่ผมออกมากินน้ำข้างนอกแล้วกำลังจะกลับเข้าห้องผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจับที่ขาครับ แล้วพอก้มดูผมเห็บเป็บเงามือสีดำๆอะครับแล้วก็หายไป แล้วผมก็ยิ่งป่วยหนักขึ้นไปอีกจนมีญาติมาดูเลยก็ว่าได้ครับแล้วตอนนั้น ป้าผมมาดูผมแล้วไม่ำด้ปิดประตูห้องครับผมเห็นคนใส่ชุดสีขาวเดินผ่านประตูห้องไป ผมก็ถามแม่ว่าใครแม่ก็บอกว่าไม่มีอะไรป้าก็อยู่ข้างๆผมซึ่งมันเป็นไปไม่ได้อยู้แล้วที่ป้าผมไปเดิน แล้ว ผมก็หลับตื่นเช้ามาอาการก็ดีขึ้นครับแล้วก็หายครับ ปล.ตอนอยู่ม.3-5 ผมเดจาวูบ่อยมากครับ ผมคิดว่าเราอยากจะไปถนนเส้นนี้ แล้วผมก็ได้ไปจริงๆอะไรอย่างนี้ จนตอนนี้ก้อไม่ค่อยรับรู้อะไรอย่างนั้นแล้วแต่ฝันครับ ฝันว่าจะต้องมีอะไรบางอย่าง แล้วผมก็ซื้อหวยผมคิดว่าต้องออก58แน่ๆ แต่มันออก57 แล้วเป็นแบบนี้อยู่2-3ครั้งครับ ปล.ช่วยบอกหน่อยนะครับ