ลุงกับป้าแบ็คแพ็ครอบโลก ตะลุยสหรัฐอเมริกา เม็กซิโก อเมริกากลาง อเมริกาใต้ และอัฟริกา 26 ประเทศ 74 วัน ตอนที่ 18 Guatemala City and Atitlan Lake
(ตอนอยู่ตปท. ภาพนิ่งล้นไอโฟน จึงลบออกหลังโพสต์เพจแล้ว ส่วนพันทิปโหลดหน้ารีวิวไม่ได้ ต้องกลับมาทำใทย ตอนนี้ขอให้ชมยูทูปไปก่อน ถ้ารีบชมภาพนิ่ง ให้ไปที่เพจ ลุงกับป้าแบ็คแพ็ครอบโลก)
https://www.youtube.com/watch?v=Az6Fk37guAw&list=PLNNEpgjidh3oCKG68o2D1556PUm4cZ-IN&index=25
https://www.youtube.com/watch?v=-QNzoEbooeI&index=26&list=PLNNEpgjidh3oCKG68o2D1556PUm4cZ-IN
พุธที่ 29 มิ.ย. ออกจากที่พักเวลา 05.00 น. ไปท่ารถ ยังไม่ทันจะถึงท่ารถ ก็มีการเรียกผู้โดยสาร ลุงข้ามถนนไปก่อน ป้าถูกอุ้มขึ้นประตูหลัง คนอุ้มมือแข็งมาก ตัวพอๆ กับลุง แต่แข็งแรงมาก พอยกก้นขึ้นสุดตัว เขาก็ปิดประตูตามหลังทันที รถกระชากออกจากป้าย
ป้าหาดูลุง ตั้งแต่ท้ายรถ ถึงหน้ารถ ไม่เห็นมี ตกใจ เพราะลุงไม่มีตังค์ ทันใดนั้น คนที่อุ้มป้าขึ้นรถ ก็ส่งเสียงล้งเล้ง เอาแขนเกี่ยวเอวป้า จนถลาตามไปหน้ารถ คนขับเปิดประตู เขาปล่อยแขน ดันป้าลงรถ เดินเกือบกิโล เพราะลุงยังอยู่ที่ป้ายเดิม
ลุงล้งเล้งว่าป้าช้า เกือบพลัดกัน กว่ารถจะมาอีกคันก็ 20 นาที ถ้าเป็นไปตามที่คุณนายขายทัวร์บอก แต่รถมาภายในไม่ถึง 5 นาที รถคันนี้ด้านหน้าเต็มหมด มีที่ว่างคู่อยู่ด้านหลัง 2 ที่ รถกระชากออก ไซด์โค้งตามถนนที่อ้อมเขา ราวกับวิ่งแข่งความเร็ว ผู้โดยสารต้องเกาะราวเหล็กหลังเบาะหน้ากันกระดอนลงจากเบาะ
เราจับเวลา เริ่มที่ 05.35 น. พอวิ่งไปได้สักครู่ก็มีเสียงเพลง เหมือนกันทุกคัน แต่คันนี้จังหวะเร้าใจกว่าทุกคันที่ผ่านมา แต่ไม่โดนเท่าจังหวะในเท่าที่เม็กซิโก ที่ทำให้ลุงอดใจไม่ไหว
คุณนายขายทัวร์บอกเราว่า ค่ารถคนละ 20 Q ป้าเตรียมแบงค์ 50 ไว้จ่าย ตอนกระเป๋ามาเก็บตังค์ ลุงส่งภาพจัตุรัสกลางเมืองให้เขาดู ฟังเขาพูดจับใจความได้ว่า ต้องไปต่อรถ ป้าบอกว่า ถ้าถึงให้บอกด้วย เขาพยักหน้า แล้วทอนเงินให้ 40 Q แสดงว่า คนละ 5 Q
โหยยย..ยัยคุณนายขายทัวร์นี่ ทั้งๆ ที่เราเป็นลูกค้า ทั้งรถ ทั้งโรงแรม ยังโกหกเรา ขนาดนี้เลย...
รถวิ่งรับคนโดยสารไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่เรามาเมื่อวาน
มีคนมานั่งเบียดเราเป็นเบาะละ 3 คน เกือบตลอดทาง
ทุกคนล้วนเกร็งข้อมือยึดราวเหล็กกันร่วงลงไปกระแทกพื้น
เส้นทางสายนี้ มีภูเขา ป่าหญ้า และต้นไม้ แต่ไม่มีมุ้งสีขาวกว้าง × สูงประมาณ 1×1 เมตร ความยาวแล้วแต่ช่วงหน้าของไหล่เขา เป็นมุ้งมะเขือเทศที่ไม่ชอบน้ำฝน ก่อนเข้าสู่เขตกัวเตมาลา เหนือ
เวลา 06.35 น. เราลงสุดสายรถเมล์ กระเป๋าชี้ที่ต่อรถให้เรา มีคนวิ่งมารับ เขา คือ คนขับแท็กซี่ เราบอกว่า เราจะไปรถเมล์ เขาทำหน้า ไม่พอใจ
ป้าเอารูปขึ้นไปถาม คนขับรถเมล์ คันที่รอจะออก เขาชี้ไปที่ถนนที่เราเพิ่งเลี้ยวเข้ามา ป้าถามว่า ไปซ้าย หรือ ขวา เขาชี้ไปขวา เราจึงเดินข้ามถนนไปถามหนุ่มสาวที่เดินสวนมา
หนุ่มบอกว่า รถสาย 63 กับ 96 พอถามว่า ป้ายอยู่ตรงไหน เขาชี้ไปทางที่เราเพิ่งช้ามมา แล้วพวกเขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ไปทางเดียวกับที่เราจะไป เราเดินหาป้ายรถเมล์กันต่อ เดาเอาว่า น่าจะใช่ แต่มันไม่ใช่ ถ้าเป็นที่เกาหลี ญี่ปุ่น หรือ จีน อย่างน้อยๆ พวกเขาก็จะบอกว่า ตามมา แล้วชี้ป้าย ก่อนที่จะเลี้ยวจากไป
เราเดินไปประมาณ 1 กม. เห็นมีคนยืนรออยู่ 1 คน ตรงนั้นมีโครงเหล็ก ลักษณะเป็นซุ้มสีเขียว มีแผ่นพลาสติกกว้างประมาณ 1 ฟุต อยู่ด้านหน้า เหมือนป้ายโฆษณา คนที่ยืนรออยู่โบกแท็กซี่แล้ว จากไป
มีสาวคนหนึ่งเดินมา ป้าเขียนคำว่า Bus 63 / 96 Centro ลุงเอารูปให้ดู เธอพยักหน้า บอกว่า Si ป้าถามว่า ค่ารถ เท่าไร เอาเงินให้ดู เธอทำนิ้ว 2 & 2 แล้วบอกว่า Dos ป้าจึง เอาเงินเหรียญ 1 Q 2 เหรียญ เหรียญ 25×2 & 50 กับ ใบละ 1 Q รวม 4 Q ให้เธอดู เธอบอก Si
รอรถนานมาก ได้เห็นความแล้งน้ำใจของคนขับรถ มีรถแท็กซี่จอดตามที่ผู้โดยสารโบก อยู่ตรงมุมถนน รถเก๋งแทนที่จะแซง ก็ไม่แซง แต่กดแตรดังลั่น หลายครั้ง
มีตายายพร้อมไม้เท้ารอข้ามถนน นานเป็น 10 นาที ไม่มีใครจอดให้เลย ทางม้าลายต้องข้ามไปใช้อีกด้านหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นมีใครชะลอความเร็ว ในที่สุด ตายายก็ตัดสินใจ วิ่งข้ามตอนที่เห็นว่า มีรถคันหนึ่งวิ่งมาในระยะ 100 เมตร
เรารอรถอยู่เกือบชั่วโมง เห็นรถสาย 70 กับรถนักเรียนผ่านไปหลายคัน ป้าได้ถ่ายรูปกับนักเรียนหญิงตัวน้อยที่เดินมารอรถพร้อมแม่ด้วย เธอทำหน้านิ่งมาก. ในที่สุดรถสาย 63 ก็มา ในเวลา 07.40 น. เราเห็นคนที่ขึ้นก่อนเรามีคนเดียวที่จ่ายเงิน คนขับแบมือ ป้าจ่ายเงินที่เตรียมไว้ให้ ลืมสังเกตว่า ตรงมุมข้างบันไดหน้ารถ มีทหารหนุ่มยืนถือปืนหน้านิ่ง อยู่ 1 นาย
รถแน่นทีเดียว แต่ 10 นาทีผ่านไปก็ได้นั่ง นั่งต่อไปอีก 5 นาที ก็ถึงที่ลง ป้ายอยู่ด้านข้างของโบสถ์ใหญ่ ขณะที่ลุงกำลังถ่ายรูปป้าอยู่ ก็มีตำรวจนายหนึ่ง เดินมาอาสาถ่ายภาพคู่ให้ ลุงคิดว่า เขาห้ามถ่าย เขาชื่อ Jose...Gratia
เขาแนะนำให้เราเดินไปทางขวา 4 บล็อค แล้วเลี้ยวซ้ายลงเขา พอดีเราเจอศูนย์วัฒนธรรมก่อน จึงเลี้ยวลงไป เปลี่ยนเส้นทางเดิน ถนนในเมืองเป็นหิน ตามเคย กัวเตมาลาซิตี้ มีทั้งความเก่าและความใหม่ อยู่ในพื้นที่เดียวกัน
เดินไปเรื่อยๆ ก็ไปทะลุจัตุรัสที่เป็นศูนย์รวม ของที่ทำการรัฐบาล อาคารสำคัญต่างๆ ของประเทศ ทั้งเก่าและใหม่อยู่ใกล้ๆ กัน
มีน้ำพุอยู่กลางจัตุรัส เหมือนเมืองแอนติ๊กั้ว
เราหาวิธีการไปเมืองทะเลสาบ และภูเขา Atitlan ถามตำรวจ เขาเขียนเบอร์รถ และสถานีขนส่ง พร้อมบอกทางไปขึ้นรถ เราจึงใช้ใบนั้นเป็นลายแทง. พอเดินไปถึงป้ายรถที่จะขึ้น ที่ทางเข้ามีนายท่า และมีเครื่องหยอดเหรียญ คนละ 1 Q ป้าส่งลายแทงให้เขาดู แล้วทำท่าว่าเราไม่มีเหรียญ ก่อนเดินไปหาห้องน้ำเข้า เพื่อหาเหรียญมาเป็นค่ารถ
ค่าเข้าห้องน้ำ 2 Q เขาทอนเป็นใบมา ป้าขอเป็นเหรียญ คนเฝ้าห้องน้ำหัวเราะ ในห้องน้ำ ชักโครกเสีย เขาเอาตะแกรงเหล็ก วางบนชักโครก แล้วเอาฟางมัดไว้ให้ดึง ชักโครก ผ้าจึงถ่ายรูปไว้ดู
หลังจากได้เหรียญแล้ว เราก็กินอาหารกัน ก่อนที่จะไปรอรถเมล์ ตอนที่เราเดินเข้าไปยืนเข้าแถวรอคิว นายท่าก็ฝากเรากับสาวร่างเล็กรายหนึ่ง ป้าเห็นเขาคุยกันแล้วชี้มาที่เรา พอเธอเดินมาถึง ป้าจึงเอาลายแทงให้ดู
เธออธิบายอะไรมากมาย แต่ป้ารู้แค่คำสำคัญ และท่าทาง พอรถสาย 1 มา ป้าไม่ขึ้น เธอดึงมือขึ้น แล้วพาลง พาขึ้น อีก 2 ท่า ท่าละ 2-3 ป้าย โดยจ่ายแค่ครั้งเดียว
ท่าสุดท้าย ขึ้นต่อไป แค่ป้ายเดียว เธอบอกว่า รถที่ท่านั้นจะพาเราไปถึงสถานีขนส่ง หลังจากเธอส่งเราขึ้นรถแล้ว เธอก็ยืนรอ ต่อรถที่จะไปตามทางของเธอ
ที่ท่าสุดท้ายที่เธอส่งเรา มีตลาดใหญ่มาก เราคิดว่า คงอีกไม่ไกล แต่ไปเท่าไรก็ไม่ถึงสักที มีท่าหนึ่งคนลงเยอะ มีคนสะพายกระเป๋าลงด้วย ลุงบอกว่า ถึงแล้ว แต่ป้าว่า ไม่ใช่ เพราะดูจากลักษณะป้าย มันไม่ใช่
คนขึ้นรถคนสุดท้าย กำลังจะก้าวขึ้น นายท่าเดินมา ป้าเอาลายแทงให้เขาดู เขาดันป้าขึ้นรถ ประตูปิด เขาพูดอะไรหลายอย่าง จับความได้ว่า เป็นจุดสุดท้าย พอรถวิ่งไปได้ 2 ป้าย เขาก็หากระดาษกับดินสอ ออกมา ป้าบอกลุงว่า เขาต้องกำลังหาวิธีการช่วยเราแน่ๆ
จนกระทั่ง เขาใกล้จะลง เขาเอากระดาษที่มีชื่อสถานีขนส่ง และป้ายหน้ารถมาส่งให้ป้า แล้วบอกว่า อีก 2 ท่า ค่อยลง
ก่อนเขาลง ป้ายกนิ้ว 1 นิ้ว เขาพยักหน้าว่า Si แล้วเขาก็ลงไป
มีคนสะกิดให้ลุงไปนั่ง แต่ลุงไม่ไป รถวิ่งไปอีกไกล เขาดึงให้ลุงไปนั่งจนได้ เขาอยากช่วยเรามาก จนกระทั่งรถจอดที่สถานีขนส่ง คนลงเกือบหมด เขาดึงลุงไว้ บอกว่า ไปลงตรงโน้น พอลงรถแล้ว ทางลงปิด ขนาดเขามุดเข้าไปแล้ว เขายังออกมารับเราอีก
พอดีป้าเห็น รถที่มีป้ายหน้ารถ Atitlan วิ่งอยู่ข้างล่าง จึงดึงลุงวิ่งตาม ได้แค่ตะโกน ขอบคุณ ดูท่าทางเขาผิดหวัง ที่ช่วยยังไม่ถึงที่สุด. พอถึงท่ารถ ลุงขอเข้าห้องน้ำ คนเฝ้าบอกให้หยอดตู้ 1 เหรียญ
ป้าเดินไปที่ป้ายห้องน้ำหญิง คนเฝ้ามาเปิดประตูพอดี เธอบอกว่า ต้องจ่ายเป็นเงินเหรียญหยอดตู้เท่านั้น 😣 สงสัยจะป้องกันการโกง....
รถไป Atitlan อยู่เกือบสุดสถานี มีป้ายชื่อเมืองอื่นๆ เรียงหมดไป 1 แผ่น เมือง Santiago Atitlan เป็นชื่อรองสุดท้าย ลุงหาชื่อไม่เจอ จนรถใกล้ออก ป้าบอกให้ก้มลง แล้วเงยหน้าขึ้น จึงเห็น
ป้าคิดว่า รถน่าจะออกเวลา 10.00 น. ถ้าใช้เวลาวิ่ง 4 ชม. ไม่มีพักกลางทาง คงแย่แน่ๆ จึงลงไปขอแลกเงินเหรียญจากไอ้หนุ่มกระเป๋า เขาบอกไม่มี คนขับควักให้ ป้าขอบคุณเขา แล้วเดินไปประมาณ 400 เมตร เพราะห้องน้ำที่อยู่ใกล้ไม่เปิด
เหลือเวลาอีก 10 นาที เท่านั้น ต้องวิ่งทั้งไปและกลับ
เรานั่งแถวแรก คนละเบาะ ป้านั่งกับแม่ 2 ลูกสาวเล็ก คนหนึ่งราว 7 ขวบ อีกคน ประมาณ 1 ขวบ ลุงนั่งกับส.ว.หญิง
ป้าจ่ายแบงค์ 100 Q แต่เขาไม่ทอนเงินให้ ป้าคิดว่า เขาคงรอเก็บครบทุกคน แล้วค่อยเอากลับมาทอน เหมือนรถเมล์ในเมืองไทย แต่เขาเก็บเงินและนับหลายครั้งแล้ว ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะทอน ป้าจึงสะกิดบอก เขาพยักหน้า แต่ยังคงเฉย
แล้วเขาก็คุยกับคนขับ ป้าได้ยินเขาคุยกันว่า 1Q จึงคิดว่า เราน่าจะหาทางคืนเงินเหรียญนั้นให้เขา เขาจึงจะทอนเงินให้
ถึงจุดหนึ่งรถติดกว่า ชม. มีของขึ้นมาขาย ป้าให้ลุงซื้อถั่วคั่ว ได้มาประมาณ 10 เมล็ด ราคา 1 Q เพื่อเอาเงินทอน พอได้เงินทอนมา ป้าส่งให้เขา ตอนที่กระเป๋ารูปหล่อ ลงไปดูสถานการณ์ข้างล่าง
พอเขาขึ้นมา เขาก็เฉยทั้งคู่ จนลุงทนไม่ได้ สะกิดทวง เขาทำมือว่า ป้าติดเขาอยู่ 1 เขาจึงไม่ทอน ทั้งๆ ที่เขาสามารถทอนเรา 19 Q แต่เขาไม่ทำ ปล่อยให้เวลาผ่านไปกว่า 2 ชม.
ลุงทำมือว่า ให้คืนแล้ว เขามองหน้าคนขับ คนขับพยักหน้า เราคิดว่า เราเจอฤทธิ์คนกัวเตฯ อีกอย่างหนึ่งแล้ว กว่าเขาจะควักให้ เราก็ลุ้นกันอยู่หลายนาที
เราไม่เคยชักดาบใคร เรายอมเสียเปรียบเล็กน้อยได้ ถ้าคนเอาเปรียบไม่ได้ตั้งใจ แต่เรายังไม่มีทางจะหาเงินเศษนั้นมาคืนให้ได้ และการใช้ภาษาพูดก็ไม่ได้ช่วย จะให้เราทำอย่างไร
แม่ลูกเล็กเห็นพฤติกรรมแบบนั้น เธอส่ายหน้า ป้ากับลุงคุยกันเป็นภาษาไทย ว่า เค็มน้องแขกนิดเดียวเอง มีโอกาสได้ ก็จะไม่รีรอ ที่ฟลอเรส เราขอแลกเงินก่อนจ่ายค่าโรงแรม นอกจากเขาจะกินส่วนต่างแล้ว เขายังหักค่าโรงแรมก่อน ให้เงินเราเป็นเงินทอน
คนขายทัวร์กินส่วนต่างค่าจ่ายเป็นดอลล่าร์ ถือโอกาสไม่ทอนเศษเงิน แล้วยังจะเก็บเงินค่าถ่ายรูปด้วย ก่อนจากมาพ่อค้าร้านมินิมาร์ท ถือโกาสทอนเงินผิด เพราะป้าไม่รู้ค่าของเงินเหรียญ
ที่ร้านขายอาหารหน้าเซมัค ชามเป แม่ค้าขายแป้งปิ้ง ให้แป้งปิ้ง ขาดไป 1 แผ่น
พอหลุดจากรถติดไปได้ ก็เป็นถนนปะ รถวิ่งกึงกังไปตลอด ผ่านเมืองสวยงามที่ชื่อ Solola และ Panajachel ถนนผ่ากลางเมืองเป็นทางขึ้นเขาปูด้วยหิน ทั้ง 2 เมือง
จากนั้นก็เป็นทางลาดยางที่มีสภาพเหมือนผิวดวงจันทร์ ไปอีกไม่น้อยกว่า 20 กม.
ลุงบอกว่า ป้าเอาคืน ที่ลุงพาไปอดอยาก โดยชวนไปผจญความวิบากของถนน เราลุ้นว่า พอไปถึงแล้วเราจะมีรถกลับหรือไม่ ถ้าเราไม่มีรถกลับเราจะต้องสูญเงินค่ารถและค่าโรงแรม 850 Q
ป้าถามว่า ถ้ากลัวแบบนี้ ตอนชวนมา มำไมไม่ค้าน...ลุงบอกว่า ล้อเล่น...ดีกว่า อยู่เปล่าๆ ตั้งเยอะ...แล้วลุงก็ชวนเล่นพนัน ว่า ใครจะเห็นภูเขาไฟก่อนกัน ป้าถามว่า คนชนะจะได้อะไร ลุงบอกว่า จะได้ 1 ...อะจึ๋ย!
(ยังมีต่อ)
[CR] ลุงกับป้าแบ็คแพ็ครอบโลก ตะลุยสหรัฐ เม็กฯ เมกากลาง เมกาใต้ อัฟริกา 26 ประเทศ 74 วัน ตอน18 Guatemala City and Atitlan Lake
(ตอนอยู่ตปท. ภาพนิ่งล้นไอโฟน จึงลบออกหลังโพสต์เพจแล้ว ส่วนพันทิปโหลดหน้ารีวิวไม่ได้ ต้องกลับมาทำใทย ตอนนี้ขอให้ชมยูทูปไปก่อน ถ้ารีบชมภาพนิ่ง ให้ไปที่เพจ ลุงกับป้าแบ็คแพ็ครอบโลก)
https://www.youtube.com/watch?v=Az6Fk37guAw&list=PLNNEpgjidh3oCKG68o2D1556PUm4cZ-IN&index=25
https://www.youtube.com/watch?v=-QNzoEbooeI&index=26&list=PLNNEpgjidh3oCKG68o2D1556PUm4cZ-IN
พุธที่ 29 มิ.ย. ออกจากที่พักเวลา 05.00 น. ไปท่ารถ ยังไม่ทันจะถึงท่ารถ ก็มีการเรียกผู้โดยสาร ลุงข้ามถนนไปก่อน ป้าถูกอุ้มขึ้นประตูหลัง คนอุ้มมือแข็งมาก ตัวพอๆ กับลุง แต่แข็งแรงมาก พอยกก้นขึ้นสุดตัว เขาก็ปิดประตูตามหลังทันที รถกระชากออกจากป้าย
ป้าหาดูลุง ตั้งแต่ท้ายรถ ถึงหน้ารถ ไม่เห็นมี ตกใจ เพราะลุงไม่มีตังค์ ทันใดนั้น คนที่อุ้มป้าขึ้นรถ ก็ส่งเสียงล้งเล้ง เอาแขนเกี่ยวเอวป้า จนถลาตามไปหน้ารถ คนขับเปิดประตู เขาปล่อยแขน ดันป้าลงรถ เดินเกือบกิโล เพราะลุงยังอยู่ที่ป้ายเดิม
ลุงล้งเล้งว่าป้าช้า เกือบพลัดกัน กว่ารถจะมาอีกคันก็ 20 นาที ถ้าเป็นไปตามที่คุณนายขายทัวร์บอก แต่รถมาภายในไม่ถึง 5 นาที รถคันนี้ด้านหน้าเต็มหมด มีที่ว่างคู่อยู่ด้านหลัง 2 ที่ รถกระชากออก ไซด์โค้งตามถนนที่อ้อมเขา ราวกับวิ่งแข่งความเร็ว ผู้โดยสารต้องเกาะราวเหล็กหลังเบาะหน้ากันกระดอนลงจากเบาะ
เราจับเวลา เริ่มที่ 05.35 น. พอวิ่งไปได้สักครู่ก็มีเสียงเพลง เหมือนกันทุกคัน แต่คันนี้จังหวะเร้าใจกว่าทุกคันที่ผ่านมา แต่ไม่โดนเท่าจังหวะในเท่าที่เม็กซิโก ที่ทำให้ลุงอดใจไม่ไหว
คุณนายขายทัวร์บอกเราว่า ค่ารถคนละ 20 Q ป้าเตรียมแบงค์ 50 ไว้จ่าย ตอนกระเป๋ามาเก็บตังค์ ลุงส่งภาพจัตุรัสกลางเมืองให้เขาดู ฟังเขาพูดจับใจความได้ว่า ต้องไปต่อรถ ป้าบอกว่า ถ้าถึงให้บอกด้วย เขาพยักหน้า แล้วทอนเงินให้ 40 Q แสดงว่า คนละ 5 Q
โหยยย..ยัยคุณนายขายทัวร์นี่ ทั้งๆ ที่เราเป็นลูกค้า ทั้งรถ ทั้งโรงแรม ยังโกหกเรา ขนาดนี้เลย...
รถวิ่งรับคนโดยสารไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางที่เรามาเมื่อวาน
มีคนมานั่งเบียดเราเป็นเบาะละ 3 คน เกือบตลอดทาง
ทุกคนล้วนเกร็งข้อมือยึดราวเหล็กกันร่วงลงไปกระแทกพื้น
เส้นทางสายนี้ มีภูเขา ป่าหญ้า และต้นไม้ แต่ไม่มีมุ้งสีขาวกว้าง × สูงประมาณ 1×1 เมตร ความยาวแล้วแต่ช่วงหน้าของไหล่เขา เป็นมุ้งมะเขือเทศที่ไม่ชอบน้ำฝน ก่อนเข้าสู่เขตกัวเตมาลา เหนือ
เวลา 06.35 น. เราลงสุดสายรถเมล์ กระเป๋าชี้ที่ต่อรถให้เรา มีคนวิ่งมารับ เขา คือ คนขับแท็กซี่ เราบอกว่า เราจะไปรถเมล์ เขาทำหน้า ไม่พอใจ
ป้าเอารูปขึ้นไปถาม คนขับรถเมล์ คันที่รอจะออก เขาชี้ไปที่ถนนที่เราเพิ่งเลี้ยวเข้ามา ป้าถามว่า ไปซ้าย หรือ ขวา เขาชี้ไปขวา เราจึงเดินข้ามถนนไปถามหนุ่มสาวที่เดินสวนมา
หนุ่มบอกว่า รถสาย 63 กับ 96 พอถามว่า ป้ายอยู่ตรงไหน เขาชี้ไปทางที่เราเพิ่งช้ามมา แล้วพวกเขาก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ไปทางเดียวกับที่เราจะไป เราเดินหาป้ายรถเมล์กันต่อ เดาเอาว่า น่าจะใช่ แต่มันไม่ใช่ ถ้าเป็นที่เกาหลี ญี่ปุ่น หรือ จีน อย่างน้อยๆ พวกเขาก็จะบอกว่า ตามมา แล้วชี้ป้าย ก่อนที่จะเลี้ยวจากไป
เราเดินไปประมาณ 1 กม. เห็นมีคนยืนรออยู่ 1 คน ตรงนั้นมีโครงเหล็ก ลักษณะเป็นซุ้มสีเขียว มีแผ่นพลาสติกกว้างประมาณ 1 ฟุต อยู่ด้านหน้า เหมือนป้ายโฆษณา คนที่ยืนรออยู่โบกแท็กซี่แล้ว จากไป
มีสาวคนหนึ่งเดินมา ป้าเขียนคำว่า Bus 63 / 96 Centro ลุงเอารูปให้ดู เธอพยักหน้า บอกว่า Si ป้าถามว่า ค่ารถ เท่าไร เอาเงินให้ดู เธอทำนิ้ว 2 & 2 แล้วบอกว่า Dos ป้าจึง เอาเงินเหรียญ 1 Q 2 เหรียญ เหรียญ 25×2 & 50 กับ ใบละ 1 Q รวม 4 Q ให้เธอดู เธอบอก Si
รอรถนานมาก ได้เห็นความแล้งน้ำใจของคนขับรถ มีรถแท็กซี่จอดตามที่ผู้โดยสารโบก อยู่ตรงมุมถนน รถเก๋งแทนที่จะแซง ก็ไม่แซง แต่กดแตรดังลั่น หลายครั้ง
มีตายายพร้อมไม้เท้ารอข้ามถนน นานเป็น 10 นาที ไม่มีใครจอดให้เลย ทางม้าลายต้องข้ามไปใช้อีกด้านหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นมีใครชะลอความเร็ว ในที่สุด ตายายก็ตัดสินใจ วิ่งข้ามตอนที่เห็นว่า มีรถคันหนึ่งวิ่งมาในระยะ 100 เมตร
เรารอรถอยู่เกือบชั่วโมง เห็นรถสาย 70 กับรถนักเรียนผ่านไปหลายคัน ป้าได้ถ่ายรูปกับนักเรียนหญิงตัวน้อยที่เดินมารอรถพร้อมแม่ด้วย เธอทำหน้านิ่งมาก. ในที่สุดรถสาย 63 ก็มา ในเวลา 07.40 น. เราเห็นคนที่ขึ้นก่อนเรามีคนเดียวที่จ่ายเงิน คนขับแบมือ ป้าจ่ายเงินที่เตรียมไว้ให้ ลืมสังเกตว่า ตรงมุมข้างบันไดหน้ารถ มีทหารหนุ่มยืนถือปืนหน้านิ่ง อยู่ 1 นาย
รถแน่นทีเดียว แต่ 10 นาทีผ่านไปก็ได้นั่ง นั่งต่อไปอีก 5 นาที ก็ถึงที่ลง ป้ายอยู่ด้านข้างของโบสถ์ใหญ่ ขณะที่ลุงกำลังถ่ายรูปป้าอยู่ ก็มีตำรวจนายหนึ่ง เดินมาอาสาถ่ายภาพคู่ให้ ลุงคิดว่า เขาห้ามถ่าย เขาชื่อ Jose...Gratia
เขาแนะนำให้เราเดินไปทางขวา 4 บล็อค แล้วเลี้ยวซ้ายลงเขา พอดีเราเจอศูนย์วัฒนธรรมก่อน จึงเลี้ยวลงไป เปลี่ยนเส้นทางเดิน ถนนในเมืองเป็นหิน ตามเคย กัวเตมาลาซิตี้ มีทั้งความเก่าและความใหม่ อยู่ในพื้นที่เดียวกัน
เดินไปเรื่อยๆ ก็ไปทะลุจัตุรัสที่เป็นศูนย์รวม ของที่ทำการรัฐบาล อาคารสำคัญต่างๆ ของประเทศ ทั้งเก่าและใหม่อยู่ใกล้ๆ กัน
มีน้ำพุอยู่กลางจัตุรัส เหมือนเมืองแอนติ๊กั้ว
เราหาวิธีการไปเมืองทะเลสาบ และภูเขา Atitlan ถามตำรวจ เขาเขียนเบอร์รถ และสถานีขนส่ง พร้อมบอกทางไปขึ้นรถ เราจึงใช้ใบนั้นเป็นลายแทง. พอเดินไปถึงป้ายรถที่จะขึ้น ที่ทางเข้ามีนายท่า และมีเครื่องหยอดเหรียญ คนละ 1 Q ป้าส่งลายแทงให้เขาดู แล้วทำท่าว่าเราไม่มีเหรียญ ก่อนเดินไปหาห้องน้ำเข้า เพื่อหาเหรียญมาเป็นค่ารถ
ค่าเข้าห้องน้ำ 2 Q เขาทอนเป็นใบมา ป้าขอเป็นเหรียญ คนเฝ้าห้องน้ำหัวเราะ ในห้องน้ำ ชักโครกเสีย เขาเอาตะแกรงเหล็ก วางบนชักโครก แล้วเอาฟางมัดไว้ให้ดึง ชักโครก ผ้าจึงถ่ายรูปไว้ดู
หลังจากได้เหรียญแล้ว เราก็กินอาหารกัน ก่อนที่จะไปรอรถเมล์ ตอนที่เราเดินเข้าไปยืนเข้าแถวรอคิว นายท่าก็ฝากเรากับสาวร่างเล็กรายหนึ่ง ป้าเห็นเขาคุยกันแล้วชี้มาที่เรา พอเธอเดินมาถึง ป้าจึงเอาลายแทงให้ดู
เธออธิบายอะไรมากมาย แต่ป้ารู้แค่คำสำคัญ และท่าทาง พอรถสาย 1 มา ป้าไม่ขึ้น เธอดึงมือขึ้น แล้วพาลง พาขึ้น อีก 2 ท่า ท่าละ 2-3 ป้าย โดยจ่ายแค่ครั้งเดียว
ท่าสุดท้าย ขึ้นต่อไป แค่ป้ายเดียว เธอบอกว่า รถที่ท่านั้นจะพาเราไปถึงสถานีขนส่ง หลังจากเธอส่งเราขึ้นรถแล้ว เธอก็ยืนรอ ต่อรถที่จะไปตามทางของเธอ
ที่ท่าสุดท้ายที่เธอส่งเรา มีตลาดใหญ่มาก เราคิดว่า คงอีกไม่ไกล แต่ไปเท่าไรก็ไม่ถึงสักที มีท่าหนึ่งคนลงเยอะ มีคนสะพายกระเป๋าลงด้วย ลุงบอกว่า ถึงแล้ว แต่ป้าว่า ไม่ใช่ เพราะดูจากลักษณะป้าย มันไม่ใช่
คนขึ้นรถคนสุดท้าย กำลังจะก้าวขึ้น นายท่าเดินมา ป้าเอาลายแทงให้เขาดู เขาดันป้าขึ้นรถ ประตูปิด เขาพูดอะไรหลายอย่าง จับความได้ว่า เป็นจุดสุดท้าย พอรถวิ่งไปได้ 2 ป้าย เขาก็หากระดาษกับดินสอ ออกมา ป้าบอกลุงว่า เขาต้องกำลังหาวิธีการช่วยเราแน่ๆ
จนกระทั่ง เขาใกล้จะลง เขาเอากระดาษที่มีชื่อสถานีขนส่ง และป้ายหน้ารถมาส่งให้ป้า แล้วบอกว่า อีก 2 ท่า ค่อยลง
ก่อนเขาลง ป้ายกนิ้ว 1 นิ้ว เขาพยักหน้าว่า Si แล้วเขาก็ลงไป
มีคนสะกิดให้ลุงไปนั่ง แต่ลุงไม่ไป รถวิ่งไปอีกไกล เขาดึงให้ลุงไปนั่งจนได้ เขาอยากช่วยเรามาก จนกระทั่งรถจอดที่สถานีขนส่ง คนลงเกือบหมด เขาดึงลุงไว้ บอกว่า ไปลงตรงโน้น พอลงรถแล้ว ทางลงปิด ขนาดเขามุดเข้าไปแล้ว เขายังออกมารับเราอีก
พอดีป้าเห็น รถที่มีป้ายหน้ารถ Atitlan วิ่งอยู่ข้างล่าง จึงดึงลุงวิ่งตาม ได้แค่ตะโกน ขอบคุณ ดูท่าทางเขาผิดหวัง ที่ช่วยยังไม่ถึงที่สุด. พอถึงท่ารถ ลุงขอเข้าห้องน้ำ คนเฝ้าบอกให้หยอดตู้ 1 เหรียญ
ป้าเดินไปที่ป้ายห้องน้ำหญิง คนเฝ้ามาเปิดประตูพอดี เธอบอกว่า ต้องจ่ายเป็นเงินเหรียญหยอดตู้เท่านั้น 😣 สงสัยจะป้องกันการโกง....
รถไป Atitlan อยู่เกือบสุดสถานี มีป้ายชื่อเมืองอื่นๆ เรียงหมดไป 1 แผ่น เมือง Santiago Atitlan เป็นชื่อรองสุดท้าย ลุงหาชื่อไม่เจอ จนรถใกล้ออก ป้าบอกให้ก้มลง แล้วเงยหน้าขึ้น จึงเห็น
ป้าคิดว่า รถน่าจะออกเวลา 10.00 น. ถ้าใช้เวลาวิ่ง 4 ชม. ไม่มีพักกลางทาง คงแย่แน่ๆ จึงลงไปขอแลกเงินเหรียญจากไอ้หนุ่มกระเป๋า เขาบอกไม่มี คนขับควักให้ ป้าขอบคุณเขา แล้วเดินไปประมาณ 400 เมตร เพราะห้องน้ำที่อยู่ใกล้ไม่เปิด
เหลือเวลาอีก 10 นาที เท่านั้น ต้องวิ่งทั้งไปและกลับ
เรานั่งแถวแรก คนละเบาะ ป้านั่งกับแม่ 2 ลูกสาวเล็ก คนหนึ่งราว 7 ขวบ อีกคน ประมาณ 1 ขวบ ลุงนั่งกับส.ว.หญิง
ป้าจ่ายแบงค์ 100 Q แต่เขาไม่ทอนเงินให้ ป้าคิดว่า เขาคงรอเก็บครบทุกคน แล้วค่อยเอากลับมาทอน เหมือนรถเมล์ในเมืองไทย แต่เขาเก็บเงินและนับหลายครั้งแล้ว ก็ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะทอน ป้าจึงสะกิดบอก เขาพยักหน้า แต่ยังคงเฉย
แล้วเขาก็คุยกับคนขับ ป้าได้ยินเขาคุยกันว่า 1Q จึงคิดว่า เราน่าจะหาทางคืนเงินเหรียญนั้นให้เขา เขาจึงจะทอนเงินให้
ถึงจุดหนึ่งรถติดกว่า ชม. มีของขึ้นมาขาย ป้าให้ลุงซื้อถั่วคั่ว ได้มาประมาณ 10 เมล็ด ราคา 1 Q เพื่อเอาเงินทอน พอได้เงินทอนมา ป้าส่งให้เขา ตอนที่กระเป๋ารูปหล่อ ลงไปดูสถานการณ์ข้างล่าง
พอเขาขึ้นมา เขาก็เฉยทั้งคู่ จนลุงทนไม่ได้ สะกิดทวง เขาทำมือว่า ป้าติดเขาอยู่ 1 เขาจึงไม่ทอน ทั้งๆ ที่เขาสามารถทอนเรา 19 Q แต่เขาไม่ทำ ปล่อยให้เวลาผ่านไปกว่า 2 ชม.
ลุงทำมือว่า ให้คืนแล้ว เขามองหน้าคนขับ คนขับพยักหน้า เราคิดว่า เราเจอฤทธิ์คนกัวเตฯ อีกอย่างหนึ่งแล้ว กว่าเขาจะควักให้ เราก็ลุ้นกันอยู่หลายนาที
เราไม่เคยชักดาบใคร เรายอมเสียเปรียบเล็กน้อยได้ ถ้าคนเอาเปรียบไม่ได้ตั้งใจ แต่เรายังไม่มีทางจะหาเงินเศษนั้นมาคืนให้ได้ และการใช้ภาษาพูดก็ไม่ได้ช่วย จะให้เราทำอย่างไร
แม่ลูกเล็กเห็นพฤติกรรมแบบนั้น เธอส่ายหน้า ป้ากับลุงคุยกันเป็นภาษาไทย ว่า เค็มน้องแขกนิดเดียวเอง มีโอกาสได้ ก็จะไม่รีรอ ที่ฟลอเรส เราขอแลกเงินก่อนจ่ายค่าโรงแรม นอกจากเขาจะกินส่วนต่างแล้ว เขายังหักค่าโรงแรมก่อน ให้เงินเราเป็นเงินทอน
คนขายทัวร์กินส่วนต่างค่าจ่ายเป็นดอลล่าร์ ถือโอกาสไม่ทอนเศษเงิน แล้วยังจะเก็บเงินค่าถ่ายรูปด้วย ก่อนจากมาพ่อค้าร้านมินิมาร์ท ถือโกาสทอนเงินผิด เพราะป้าไม่รู้ค่าของเงินเหรียญ
ที่ร้านขายอาหารหน้าเซมัค ชามเป แม่ค้าขายแป้งปิ้ง ให้แป้งปิ้ง ขาดไป 1 แผ่น
พอหลุดจากรถติดไปได้ ก็เป็นถนนปะ รถวิ่งกึงกังไปตลอด ผ่านเมืองสวยงามที่ชื่อ Solola และ Panajachel ถนนผ่ากลางเมืองเป็นทางขึ้นเขาปูด้วยหิน ทั้ง 2 เมือง
จากนั้นก็เป็นทางลาดยางที่มีสภาพเหมือนผิวดวงจันทร์ ไปอีกไม่น้อยกว่า 20 กม.
ลุงบอกว่า ป้าเอาคืน ที่ลุงพาไปอดอยาก โดยชวนไปผจญความวิบากของถนน เราลุ้นว่า พอไปถึงแล้วเราจะมีรถกลับหรือไม่ ถ้าเราไม่มีรถกลับเราจะต้องสูญเงินค่ารถและค่าโรงแรม 850 Q
ป้าถามว่า ถ้ากลัวแบบนี้ ตอนชวนมา มำไมไม่ค้าน...ลุงบอกว่า ล้อเล่น...ดีกว่า อยู่เปล่าๆ ตั้งเยอะ...แล้วลุงก็ชวนเล่นพนัน ว่า ใครจะเห็นภูเขาไฟก่อนกัน ป้าถามว่า คนชนะจะได้อะไร ลุงบอกว่า จะได้ 1 ...อะจึ๋ย!
(ยังมีต่อ)
ดูแผนที่ขนาดใหญ่ขึ้น