ทำไมถึงไม่หลงรักผู้ชายดีๆ?

ผู้ชายหลายคนที่ผ่านเข้ามาให้รู้จัก เป็นคนที่ใครๆเรียกได้ว่าเป็นคนดี นิสัยใช้ได้ หน้าที่การงานดี ครอบครัวก็ดี ไม่ติดอบายมุข คือถ้าคนภายนอกทั่วไปมองก็น่าจะเป็นคู่ครองที่ดี
เราเองก็เป็นผู้หญิง อายุไม่ใช่น้อย ถ้าอยากมีครอบครัวก็ควรตัดสินใจได้แล้ว เรียกได้ว่าโค้งสุดท้ายก่อนขึ้นคานเลยทีเดียว
แต่ทำไม ไม่ว่ากี่คนเราก็รู้สึกว่าไม่ใช่ ทั้งที่ไม่เคยตั้งสเป็คไว้ พยายามเปิดใจให้กับคนที่เข้ามา แต่คุยไปสักระยะก็รู้สึกอึดอัด ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ผิดร้ายแรงอะไร แต่มีข้อให้ขัดใจเราอยู่เรื่อยๆ จนไม่สามารถจะรู้สึกรักได้ (แต่ถ้าให้เป็นเพื่อนคอยช่วยเหลือกันยังโอเค)
ตอนนี้เราเบื่อมาก ไม่อยากเปิดใจให้ใครอีก ไม่อยากเริ่มใหม่ซ้ำๆ ไม่อยากทำลายน้ำใจใคร ทุกครั้งที่เริ่มเหมือนจะดี แต่สุดท้ายก็ต้องจบแบบกระอักกระอ่วใจ แอบคิดว่าชีวิตนี้อยู่เป็นโสดคงสบายใจที่สุด อยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีภาระ ถ้าตายก็ยกสมบัติทั้งหมดให้วัดน่าจะดี

ขอถาม 2 ข้อ
1. ถ้าต้องการมีคู่ครองจริงๆ จะดีไหมที่จะเลือกคบกับคนดีๆที่เราไม่มี Passion ให้ >>เคยมีใครตกลงปลงใจคบเพราะความดีและดูมีอนาคตบ้าง และชีวิตคู่มีอุปสรรคอย่างไรไหม
2. การทนอยู่ด้วยกันไปนานๆ สุดท้ายจะเกิดความรักขึ้นมาได้หรือเปล่า

ปล. เราไม่คิดจะเลือกคบกับผู้ชายเลวๆอยู่แล้ว และไม่ใช่เลสด้วย (เคยมีผู้หญิงมาจีบเหมือนกัน แต่รู้ตัวว่าไม่ใช่ทาง)