ไม่รู้ว่าตั้งกระทู้ถูกหมวดหรือเปล่า หากผิดหมวดก็ขออภัยด้วยนะครับ
ถ้าเป็นไปได้ช่วยอ่านให้จบ คำถามจะอยู่ด้านล่างสุดนะครับ
****
...คุณเคยไหม?
มองท้องฟ้า.............แล้วเหงา
มองทะเล................แล้วเหงา
มองพระอาทิตย์ตกดิน...ก็เหงา
หรืออีกหลายอย่างมากมายที่กำลังขับเคลื่อนอยู่รอบตัวเรา
ผมเป็นมนุษย์ประเภทนั้น
เป็นคนที่มองท้องฟ้าซึ่งไม่เคยเหมือนกันในแต่ละวัน มองโดยไม่ได้มีความรู้สึกว่าอยากจะมอง เพียงแต่ต้องมอง แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรก็ยังมอง ทะเลก็เช่นเดียวกัน... ขณะที่ยืนมองอยู่นั้น ในใจก็รู้สึกเศร้าเพราะอะไรบางอย่าง ผมเคยคิดว่าที่มองทะเลแล้วรู้สึกแบบนั้น คงจะเป็นเพราะทะเลอาจจะเป็นแหล่งรวมของความเศร้าที่ใคร ๆ หลายคนนำมาทิ้งเอาไว้ก็เป็นได้
แล้วถ้ามองแล้วเศร้า...จะมองทำไม?
คุณเคยสงสัยเหมือนกันไหม?
ผมนึกถึงประโยค "หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง" ขึ้นมาได้
หากถูกกระทำอย่างไรก็ต้องแก้ผลของการกระทำด้วยสิ่งเดียวกันนั้น
ที่ผมจะบอกก็คือ "การจะเยียวยาบาดแผลที่เกิดจากความเศร้าก็คงต้องใช้ความเศร้าเช่นเดียวกัน"
ผมเคยสังเกตผู้คนรอบตัว คำพูดในโซเชี่ยล ในสถานะที่ตั้ง ในภาพที่โพส ในคอมเม้นของสองอย่างนี้
พวกเขามักจะบอกอะไรคล้าย ๆ กัน ในเชิงที่ผมเห็นและสรุปออกมาว่า 'การได้จ้องมองทะเล ท้องฟ้า หรือภูเขา แม้จะเศร้า แต่มันก็ช่วยเยียวยาจิตใจเราได้'
คำตอบข้อนี้ผมไม่ได้หามาจากหนังสือเล่มไหน เพียงแต่คิดในมุมมองส่วนตัวของตัวผมเอง
มันจะถูกหรือผิด อย่างน้อยผมก็เชื่อว่าตัวผมเองเป็นแบบนั้น
และเชื่ออยู่ไม่น้อยว่ามันต้องมีบ้างล่ะ คนที่เป็นเหมือนผม
แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครอีกมั้ยที่จ้องมอง "จักรวาล" แล้วรู้สึกเหมือนกัน
จักรวาล...หมู่ดาว...ความสวยงามที่ไร้ขอบเขต
ทั้งจักรวาลจากในหนัง จักรวาลจากในหนังสือ จักรวาลผ่านสายตาเรา
ผมมองเห็นเความเศร้าบนนั้น มองเห็นความเหงาอันยิ่งใหญ่บนนั้น
สิ่งเหล่านั้นสะท้อนลงมาที่จิตใจของผม แต่ขณะเดียวกันก็ได้รับการเยียวยาความเศร้าบางอย่างไปด้วย
หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ความเศร้าต้องเยียวยาด้วยความเศร้า
ปฏิกิริยาแบบนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการไหม? จะด้วยชื่อทางวิทยาศาสตร์หรือจิตวิทยาใด ๆ ก็ตาม ใครรู้ช่วยให้คำตอบแก่ผมที
เพราะผมเชื่อว่ามีใครหลายคนที่รู้สึกแบบเดียวกัน
EDIT : พอดีกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครับ ถ้าใครรู้ว่ามันเป็นอาการที่มีชื่อเรียกทางจิตวิทยาหรืออะไรก็ตาม รบกวนช่วยบอกทีนะครับ
ความรู้สึกอันยิ่งใหญ่...แด่จักรวาลผืนนั้น
ถ้าเป็นไปได้ช่วยอ่านให้จบ คำถามจะอยู่ด้านล่างสุดนะครับ
****
...คุณเคยไหม?
มองท้องฟ้า.............แล้วเหงา
มองทะเล................แล้วเหงา
มองพระอาทิตย์ตกดิน...ก็เหงา
หรืออีกหลายอย่างมากมายที่กำลังขับเคลื่อนอยู่รอบตัวเรา
ผมเป็นมนุษย์ประเภทนั้น
เป็นคนที่มองท้องฟ้าซึ่งไม่เคยเหมือนกันในแต่ละวัน มองโดยไม่ได้มีความรู้สึกว่าอยากจะมอง เพียงแต่ต้องมอง แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรก็ยังมอง ทะเลก็เช่นเดียวกัน... ขณะที่ยืนมองอยู่นั้น ในใจก็รู้สึกเศร้าเพราะอะไรบางอย่าง ผมเคยคิดว่าที่มองทะเลแล้วรู้สึกแบบนั้น คงจะเป็นเพราะทะเลอาจจะเป็นแหล่งรวมของความเศร้าที่ใคร ๆ หลายคนนำมาทิ้งเอาไว้ก็เป็นได้
แล้วถ้ามองแล้วเศร้า...จะมองทำไม?
คุณเคยสงสัยเหมือนกันไหม?
ผมนึกถึงประโยค "หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง" ขึ้นมาได้
หากถูกกระทำอย่างไรก็ต้องแก้ผลของการกระทำด้วยสิ่งเดียวกันนั้น
ที่ผมจะบอกก็คือ "การจะเยียวยาบาดแผลที่เกิดจากความเศร้าก็คงต้องใช้ความเศร้าเช่นเดียวกัน"
ผมเคยสังเกตผู้คนรอบตัว คำพูดในโซเชี่ยล ในสถานะที่ตั้ง ในภาพที่โพส ในคอมเม้นของสองอย่างนี้
พวกเขามักจะบอกอะไรคล้าย ๆ กัน ในเชิงที่ผมเห็นและสรุปออกมาว่า 'การได้จ้องมองทะเล ท้องฟ้า หรือภูเขา แม้จะเศร้า แต่มันก็ช่วยเยียวยาจิตใจเราได้'
คำตอบข้อนี้ผมไม่ได้หามาจากหนังสือเล่มไหน เพียงแต่คิดในมุมมองส่วนตัวของตัวผมเอง
มันจะถูกหรือผิด อย่างน้อยผมก็เชื่อว่าตัวผมเองเป็นแบบนั้น
และเชื่ออยู่ไม่น้อยว่ามันต้องมีบ้างล่ะ คนที่เป็นเหมือนผม
แต่ไม่รู้ว่าจะมีใครอีกมั้ยที่จ้องมอง "จักรวาล" แล้วรู้สึกเหมือนกัน
จักรวาล...หมู่ดาว...ความสวยงามที่ไร้ขอบเขต
ทั้งจักรวาลจากในหนัง จักรวาลจากในหนังสือ จักรวาลผ่านสายตาเรา
ผมมองเห็นเความเศร้าบนนั้น มองเห็นความเหงาอันยิ่งใหญ่บนนั้น
สิ่งเหล่านั้นสะท้อนลงมาที่จิตใจของผม แต่ขณะเดียวกันก็ได้รับการเยียวยาความเศร้าบางอย่างไปด้วย
หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ความเศร้าต้องเยียวยาด้วยความเศร้า
ปฏิกิริยาแบบนี้มีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการไหม? จะด้วยชื่อทางวิทยาศาสตร์หรือจิตวิทยาใด ๆ ก็ตาม ใครรู้ช่วยให้คำตอบแก่ผมที
เพราะผมเชื่อว่ามีใครหลายคนที่รู้สึกแบบเดียวกัน
EDIT : พอดีกำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครับ ถ้าใครรู้ว่ามันเป็นอาการที่มีชื่อเรียกทางจิตวิทยาหรืออะไรก็ตาม รบกวนช่วยบอกทีนะครับ