[CR] สังขละบุรีหน้าฝน คนเดียว มันดีกับใจ

# รูปทุกรูปในทริปนี้ถ่ายด้วย Smartphone AIS Lava 870 และ แต่งรูปโดย Snapseed และสีของภาพจะคลุมโทนตามอารมณ์ ณ ขณะนั้น
11 สิงหาคม 2559
"ฮัลโหลๆ พรุ่งนี้ไปเที่ยวสังขละบุรีกันมั้ย?"  
"ไม่ว่าง" "ไม่ไป" "ขี้เกียจ"
นั่นคือคำตอบของคำถามตอนที่ชวนเพื่อนไป "สังขละบุรี"
หลังจากที่เสพรีวิวจากพันทิปจนข้อมูลแน่นแล้ว การรอคนอื่นก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
คืนวันที่ 11 เตรียมข้อมูล ศึกษาจากรีวิวต่างๆ และข้อมูลการเดินทางโดย "ละเอียด" (รึป่าว)
รวมถึงวางแผนและเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้คือเราจะใช้เวลาสำหรับทริปนี้เป็นเวลา 3วัน 28คืน "พักผ่อน"  พักจากเรื่องราว "บัดซบ" ที่พบเจอตลอด 2เดือนที่ผ่านมา และปล่อยเวลาให้ผ่านไปช้าๆ เสพทุกอย่างรอบกายให้มากที่สุด
ที่ไหนอยากไปก็ไป ที่ไหนขี้เกียจไปก็ไม่ต้องไป และตั้งใจว่าไม่จำเป็นต้องไปทุกจุดที่คนอื่นเค้าไปกัน
แต่ ครับ แต่!!!! ยังไม่มีที่พักเลย ทำไงดี โทรไปที่ไหนก็ "เต็มคะ" เต็มครับ" แต่ก็ "ไปครับ" ไปหาเอาดาบหน้าแล้วกัน เก็บกระเป๋าๆ ไม่ต้องรออะไรแล้วว

12 สิงหาคม ตื่นมาตี 5 (อย่าเรียกว่าตื่นเพราะยังไม่นอน) อาบน้ำแต่งตัวออกจากห้อง

สำหรับเราสิ่งที่จำเป็นต้องเอาไปเวลาเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดหรือต้องไปพักตามโรงแรม
คือปลั๊กไฟพ่วง และ ร่ม (เช็คสภาพอากาศก่อนเดินทางด้วยนะครับ) เช็คจากกรมอุตุฯแล้ว ฝนตกจ่ะ ตกทุกวัน ตกจริงจัง
เตรียมรองเท้าไปสองคู่ รองเท้าผ้าใบที่ใส่สบาย ชินเท้าที่สุด และต้องมั่นใจว่ามันจะไม่ทรยศด้วยการกัดเราระหว่างทริป
และรองเท้าแตะ ไว้สำหรับใส่ในวันที่ฝนตก  ออกมานั่งรอแท๊กซี่นานมาก กว่าจะถึงหมอชิตก็เกือบ 6 โมงเช้า

การเดินทางวันนี้ผมเลือกนั่งรถทัวร์ขนส่ง 999 หมอชิต-ด่านเจดีย์สามองค์ เพราะเป็นวิธีที่สะดวกที่สุด นั่งต่อเดียวถึงเพราะรถจะแวะจอดในตลาดสังขละบุรีเลยตั๋วเดินทางวันนี้ 219 บาทถ้วน ระหว่างนั่งรอเวลารถออกนึกขึ้นได้ว่าในรีวิวที่เคยอ่านเค้าบอกว่าระหว่างทางโค้งเยอะมากระวังจะเมารถ  
ด้วยความรอบคอบของเรา ไปเซเว่นจ่ะ "พี่ครับเอายาแก้เมารถครับ"  อ่านดูเขาบอกว่ากินแล้วจะง่วง เราก็ซัดไปก่อนรถออก 1 เม็ด รอจนถึง6 โมง15รถก็มา

รถที่เราโดยสารวันนี้ เป็นรถ กรุงเทพฯ-ยะลา-เบตง แหม่ะ!! รู้สึกเหมือนได้กลับบ้านขึ้นมาทันที (จขกท เป็นคนยะลา)
นั่งรถไปจนประมาณ 9 โมงกว่าๆ รถก็จอดให้กินข้าวที่ไหนซักที่ (ต้มเลือดหมูไม่อร่อยเลย) กินข้าวเสร็ก็คิดขึ้นมาได้ว่ากินยาไปแล้วทำไมไม่ง่วงล่ะ
เราต้องหลับสิจะได้ไม่เมารถ ก็เลยจัดการซัดไปอีก 1 เม็ด
หึหึหึ ไม่หลับก็ให้มันรู้ไปสิ ระหว่างนั้นก็เปิดเน็ตหาที่พักไปเรื่อยๆ จนได้ที่พักอยู่ที่หนึ่งคือ "บีโฮมสเตย์" โอเค หลับได้

หลังจากกินยาเม็ดที่ 2 ไปไม่นาน และวางใจเรื่องที่พักแล้วก็ "หลับ Zzzz" หลับแบบไม่รู้สึกอะไรอีกเลย ที่ใครๆเขาบอกว่า ปลายทางเป็นอย่างไรไม่สำคัญ ระหว่างทางต่างหากที่สำคัญและมีค่าที่สุด  จ่ะ!!! ตรูไม่รู้อะไรเลย ตรูไม่เห็นความสำคัญนั้นเลย ตื่นมาอีกที รถจอดที่ทองผาภูมิ หันไปดูป้ายข้างๆ โอ๊ะ ตั้งหลายกิโล หลับต่อ  ตื่นมาอีกทีเห็นป้าย บอกว่าอีก 30 กิโลถึงสังขละบุรี  อีกนิดแล้วกัน

จึ๊กๆๆ  "น้องๆๆ น้อง!!! ลงไหนเนี่ย"   "สังขละครับ"  "โอ๊ย นี่มันจะออกพม่าแล้ว ลงๆๆๆ แล้วเดินย้อนกลับไปนิดนึงเลี้ยวซ้ายตรงโรงบาลก็ถึงแล้ว"
เชี้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! "ครับๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณครับ" พร้อมโกยทุกอย่างวิ่งลงจากรถ อุทานกับตัวเอง "ดีออกกกกกกกกก"
สะบัดหัวนิดหน่อยเรียกสติกลับมา โทรหาที่พัก เขาบอกให้เดินเข้ามาซอยข้างโรงพยาบาล โฮมสเตย์อยู่หน้าโรงพัก  เอ้อออดี ปลอดภัยไปอีก


อีก

ขออภัยลืมถ่ายรูปภายในห้องไว้  ห้องที่ได้เป็นห้องเล้กๆประมาณ 3*4 เมตร (โดยประมาณ) ห้องน้ำในตัว คือมันดีอยู่น๊าาาา ราคาก็ถูกด้วย 350 บาท
พักแปปนึงคุณลุงเจ้าของโฮมสเตย์ก็โทรติดต่อร้านเช่ามอร์ไซค์ให้ เลยเดินไปขึ้นวินหน้าเซเว่น "พี่ๆ ไปบ้านป้าคำใส ซอยหน้าวัดครับ"

ราคาค่าวินมอไซค์ 20 บาท (คนที่นี่เรียกกันว่า "เมล์เครื่อง")

นี่เลย ฟีโนคู่ใจ "พวกเราฟีโน่...ยังไงก็ฟีโน่" (ในทีวีมันว่างั้น)
ค่าเสียหายวันละ 200บาทถ้วน หลังจากได้มอไซค์แล้วที่หมายแรกคือ "สะพานไม้" โดยผมเลือกที่จะขับไปฝั่งมอญเลยดีกว่า  
(สารภาพจริงๆคือไม่รู้ทาง ขับไปขับมาก็โผล่ฝั่งมอญแล้ว) #โคตรโง่
ขับมาถึงหัวสะพานฝั่งมอญหาที่จอดแล้วเดินเล่นดูนั่นนี่ไปเรื่อย ตั้งแต่กินต้มเลือดหมู(ที่ไม่ค่อยอร่อย)ไปตั้งแต่เช้าก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย
หิวแล้ววววววววววว หาไรกินหน่อย เลยเดินหาขนมจีนน้ำยาหยวกกล้วยที่ใครๆก็บอกว่ามันอร่อยยย จัดไป

รสชาตก็... โอเคนะ ก็ขนมจีนแหละเนอะ จานนี้สนนราคา 30บาท  อ๊าววว!!!!!! แล้วไหนใครบอกว่า 10บาทว่ะ (ได้แต่คิดในใจแล้วก็จ่ายไป)
ฝั่งมอญเป็นหมู่บ้านเล็กๆที่แสนจะมีสเน่ห์เหลือเกิน บ้านหลังเล็กๆ ปลูกติดๆกัน รั้วชิดกัน ชาวบ้านที่นั่นดูใช้ชีวิตกันแบบเรียบง่าย
ถ้าไม่มีนักท่องเที่ยวที่ครึกครื้น ผมว่าที่นี่น่าจะเป็นหมู่บ้านที่สงบ และน่าอยู่มากที่เดียว มันน่ารักจริงๆนะ

ส่วนตัวชอบบ้านหลังนี้ หลังเล็กๆ ดูเก่าๆ ถึงแม้จะได้รั้วชมพูพิงค์จากบ้านข้างๆมา แต่ก็ยังคงความคลาสสิคอยู่
มองเข้าไปในบ้าน ทำให้นึกถึงบ้านในหนังเรื่อง The Letter จดหมายรัก (แอน-หนุ่ม) #หนังบอกอายุ
เดินไปไม่นาน ฝนเทลงมา เทลงมา เทลงมา (เพลงสมัยครูสอนอนุบาลสอนให้ร้อง)


หลบฝนใต้สะพานก่อนดีกว่า ว่าไปมุมนี้ก็สวยเหมือนกันนะ ทางเดินเลียบใต้สะพานก็จะมีร้านค้าเล็กๆติดๆกันที่ขายสินค้าคล้ายๆกัน
ในราคาที่เท่ากัน (แต่ลดไม่เท่ากันนะจ๊ะ) แอบกระซิบบอกให้ต่อดีๆ เดินหลายๆร้าน ต่อหลายๆร้านแล้วค่อยตัดสินใจซื้อของบางอย่างก็ราคาถูกอย่างเหลือเชื่อเลยล่ะ  

อย่างกระเป๋าใบนี้ราคา 150 บาท เป็นผ้าอะไรซักอย่าง ใบใหญ่ ตัดเย็บดี (แม่ค้าบอกว่าเป็นฝีมือคนแก่ในหมู่บ้าน) เลยซื้อมาฝากน้องซะเลย
ตลอดเวลาที่เดินอยู่ที่นี่ เสียงที่คุ้นหูที่ได้ยินแทบจะตลอดเวลาคือ "ทาแป้งมั้ยจ๊าาา แล้วแต่จะให้จ้าา"
ใช่ครับ! แป้งพม่า หรือทานาคานั่นเอง ก็เลยให้เค้าทาไป ให้ไป10บาท หลังจากที่หน้าเรามีแป้งแล้ว เสียงเหล่านั้นก็จะหายไป เพราะเค้าคงเห็นว่าเรากลายเป็นพม่าไปแล้ว
รอจนฝนหยุดตกก็ขับมอไซค์กลับที่พัก ของีบซักหน่อย (ยังจะนอนอีกหรอ? นอนบนรถยังไม่พอหรอ) เออ ยังไม่พอ
กลับไปหลับไปประมาณ 5 ชม (งีบ?)  ตื่นมาประมาณ 5ทุ่มกว่า หิว!!! ทำไงอ่ะ ป่านนี้ชาวบ้านคงปิดร้านนอนแล้วมั้ง ไปเซเว่นแล้วกัน
แต่โชคยังเข้าข้างเรา เช่นเดียวกับที่ไม่หลับไปโผล่พม่าเมื่อบ่าย 555  มีร้านเปิดอยู่  หมูจุ่มพม่าไม้ละบาทในตำนาน

ตอนอ่านกระทู้รีวิว ก็จินตนาการไปว่า ไม้นึงคงมีหลายชิ้น แต่ไม่ครับ!! ไม้ละชิ้นเท่านั้น แต่ก็นั่นแหละครับคุณผู้โชมมม ไม้ละบาท
แต่ขอบอกว่ารสชาตดีมากนะ คล้ายหมูพะโล้แต่ก็ไม่เชิง น้ำจิ้มรสเด็ด และ 45 ไม้ที่ฟาดไปนั้น ก็คงการันตีความอร่อยได้จริงๆ
กินเสร็จก็กลับที่พัก คุณลุงเจ้าของโฮมสเตย์ยังแซว "คนกรุงเทพนี่เค้ากินข้าวดึกเหมือนกันเนอะ"

ในวันแรกก็มีแค่นี้ ขอตัวไปนอนก่อน (นอนอีกแล้ว?)  สำหรับวันนี้ นอนหลับฝันดี ราตรีสวัสดิ์ครับคุณผู้ชม  (พูดด้วยเสียงวู้ดดี้)

#เจอกันวันที่สอง ข้างล่างนะ