สวัสดีค่ะ นามสมมุติของเราคือ A เรากำลังทะเลาะกับเพื่อนค่ะ....
ที่จริงก็ไม่ใช่ทะเลาะซะทีเดียว เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเป็นคนชอบฟังเพลงซ้ำๆ ถ้าเพลงไหนที่เราชอบเราก็สามารถฟังมันติดกันนานเป็นเดือนๆโดยไม่เปลี่ยนเพลงอื่นเลย เพื่อนที่สนิทกันเขาก็เอือมๆกันหมด เพราะเวลามาหาเราทีก็ต้องทนนั่งฟังเพลงเดิมๆ นั่นแหละค่ะจุกเริ่มต้นล่ะ
เพื่อนเราคนหนึ่ง นามสมมุติ B (คนที่กำลังโกรธกันอยู่) เราคบกันมาก็นานเกือบปีแล้ว ไม่ได้สนิทกันมากเท่าไหร่ในช่วงแรกแต่พอช่วงเปิดเทอมปีสองมาเราก็อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นจนสนิทกันในช่วงหนึ่ง ปกติเราเป็นคนขี้อ้อนค่ะจะเป็นเหมือนน้องในกลุ่ม เลยติดนิสัยชอบกอดคนโน้นอ้อนคนนี้ นิสัยคล้ายเด็กๆไปบ้างค่ะ ส่วน B เป็นคนตรงๆพูดจาโผงผาง เป็นคนที่ตรงไปตรงมาค่ะคิดอะไรก็พูดออกไปเลยไม่เก็บเงียบเหมือนเรา
ในวันเสาร์วันหนึ่งเราสองคนไปนั่งเล่นคอมที่ห้องสมุดกันค่ะ พอตกค่ำหน่อย B ก็ชวนไปเจาะหูซึ่งต้องขับรถออกไป เราตอนนั้นที่เป็นคนขับก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่เพราะเป็นประจำเดือนและฝนก็จะตกแล้วด้วย พอคิดแบบนั้นเราก็เลยบอกกับเพื่อนไปว่า "ถ้างั้น B ขับนะเค้าจะซ้อน เค้าปวดท้องอ่ะไม่อยากขับรถไกล" พอเราบอกเสร็จ B ก็บอกว่า "A พูดเหมือนเค้าไม่เคยขับรถในเมืองงั้นอ่ะ" ในตอนนั้น B คิดว่าเราไม่อยากจะไปก็เลยพูดเหมือนดูถูก ประมาณว่าถ้า B อยากไปก็ขับรถเข้าในเมืองเองอะไรประมาณนั้น แต่มันไม่ใช่ เราก็เลยแกล้งงง "ทำไมอ่ะ?" B หงุดหงิดก็กล่าวต่อ "A พูดเหมือนเค้าไม่เคยขับรถเข้าเมืองงั้นแหละ!" เราก็ยังคงแกล้งไม่เข้าใจต่อไปค่ะ ตอนนั้นคิดว่าอธิบายไปก็ไม่ได้อะไร รังแต่จะยาวเสียเปล่าๆ
จบจากจุดแรกค่ะ กลุ่มเรามีทั้งหมด 7 คนค่ะพอถึงเวลาเย็นๆก็จะชวนกันเอาเสื่อมาปูหน้าห้องกินข้าวร่วมกัน ในวันนั้นสมาชิกเรามาไม่ครบค่ะ มีแค่เรา B และเพื่อนอีกคนหนึ่งนามสมมติว่า C เย็นนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ C ก็ชวนเราและ B ช่วยเลือกเพลงให้น้องรหัสเต้น (ประเพณีพี่น้องรหัสค่ะ ปีหนึ่งต้องทำทุกรุ่น ตอนนี้เราอยู่ปีสอง) เราในตอนนั้นกำลังอยู่ในโหมดแต่งนิยายค่ะ ส่วนทั้งสองคนก็เลือกเพลงกันไปซึ่งเสียงมันค่อนข้างจะดัง เราที่กำลังต้องการสมาธิเลยหงุดหงิดนิดหน่อยค่ะ แต่เราก็ไม่ได้บอกอะไร พอทั้งสองคนเลือกได้ก็ไม่ยอมปิดเพลง แต่เปิดเพลงนั้นฟังต่อซ้ำๆซึ่งมันเป็นเพลง (เด้า!) เราต้องการสมาธิก็เลยบอกเพื่อนไปว่า "เปลี่ยนเพลงเถอะนะ เค้าไม่อยากฟังอ่ะ" B ฟังแบบนั้นก็เลยตอบว่า "ที่เพลง A เค้าฟังเป็นเดือนเค้ายังไม่ว่าอะไรเลย!" เราก็เงียบไปค่ะ ไม่อยากพูดอะไรต่อ กลัวมันจะเกินเลย ก็เลยบอกไปเล่นๆว่า "งั้นก็อย่าเปลี่ยนเพลงนะ เปลี่ยนเมื่อไหร่เถอะ! หึๆ" เราทิ้งท้ายแค่นั้น ผ่านไปเกือบชั่วโมงได้ B ก็เปลี่ยนเพลงค่ะ เราก็เลยแซวไป "แหน่ะๆ เปลี่ยนทำไม ฟังต่อดิๆ" B เงยหน้าขึ้นมาบอกเราเลยค่ะ "ก็ C มันอยากฟังไหมA เอาความจริงอ่ะต่อให้ฟังเพลงนั้นทั้งเดือนเค้าก็ฟังได้มะ?" น้ำเสียง B ออกหงุดหงิดหน่อยๆเราก็เลยเงียบไป คราวนี้เรารู้ตัวแล้วค่ะว่าเราจะแกล้งโง่เหมือนเดิมไม่ได้เพราะ B ถ้าจะหงุดหงิดจริง (ตอนนั้นเหลือสองคน C ไม่อยู่)
ด้วยความที่เราเป็นคนง้อคนไม่เก่งค่ะ ก็เลยไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรืออะไรบัลดาลพอเราจะลุกเอาโน๊ตบุคไปเก็บหัวเราก็โขกโดนเสา เราร้องโอ้ยออกมาเสียงค่อข้างดังแล้วก็บ่นเจ็บๆๆๆ (ประมาณเรียกร้องความสนใจ) แต่แล้ว B ก็เงียบค่ะเค้าไม่สนใจอะไรนอกจากโน๊ตบุคบนตัก มันเหมือนกับ...เราถูกปฏิเสธ คนเราไม่ว่าใครเมื่อรวบรวมความกล้าจะทำสิ่งใดแล้วถูกปฏิเสธมันก็รู้สึกแย่กันทั้งนั้น
เรารีบเก็บของเข้าห้องเราทันทีแล้วไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำ เราค่อนข้างจะเป็นคนอ่อนไหวค่ะ แต่ว่าจะเก็บเงียบและไม่เคยแสดงออกให้เพื่อนเห็น พอร้องไห้ได้ที่และร้องจนพอแล้ว เราก็ตัดสินใจไม่คุยกับ B อีกเลย เวลาเจอหน้าก็จะหลบไปทางอื่น เวลาเพื่อนกินข้าวถ้า B อยู่เราก็จะบอกว่ากินแล้วเสมอ เราหนีปัญหา...แต่เราก็ไม่กล้าจะเผชิญค่ะ
ตอนนี้เราไม่คุยกันมาเกือบสัปดาห์แล้ว เพื่อนในกลุ่มก็มาคั้นเอากับเราบอกว่าเมื่อไหร่จะคืนดีกันสักที เพื่อนไม่รู้ถึงความรู้สึกของเราเวลาโดนปฏิเสธเราก็เลยได้แต่บอกว่าไม่อย่างเดียว ในเมื่อความกล้าของเราส่งไปแล้วถูกปฏิเสธเราควรจะหนีต่อไปหรือว่าเผชิญหน้าดีคะ ถ้าเราหนีเพื่อนก็ไม่สบายใจ(แต่เราไม่เป็นไร เพราะเราอยู่ตัวคนเดียวมาจนชิน) แต่ถ้าเราหันหน้าเข้าหาก็เหมือนเราเป็นคนผิด ที่จริงมันก็ผิดคนละครึ่งแต่ต้องเป็นเราเหรอคะที่ต้องขอโทษก่อน
ช่วยบอกทีเถอะค่ะ ว่าเราควรเดินทางหนต่อไป
เมื่อเราและเพื่อนงอนกันเราควรจะง้อดีไหมคะ?
ที่จริงก็ไม่ใช่ทะเลาะซะทีเดียว เรื่องมันมีอยู่ว่า เราเป็นคนชอบฟังเพลงซ้ำๆ ถ้าเพลงไหนที่เราชอบเราก็สามารถฟังมันติดกันนานเป็นเดือนๆโดยไม่เปลี่ยนเพลงอื่นเลย เพื่อนที่สนิทกันเขาก็เอือมๆกันหมด เพราะเวลามาหาเราทีก็ต้องทนนั่งฟังเพลงเดิมๆ นั่นแหละค่ะจุกเริ่มต้นล่ะ
เพื่อนเราคนหนึ่ง นามสมมุติ B (คนที่กำลังโกรธกันอยู่) เราคบกันมาก็นานเกือบปีแล้ว ไม่ได้สนิทกันมากเท่าไหร่ในช่วงแรกแต่พอช่วงเปิดเทอมปีสองมาเราก็อยู่ด้วยกันบ่อยขึ้นจนสนิทกันในช่วงหนึ่ง ปกติเราเป็นคนขี้อ้อนค่ะจะเป็นเหมือนน้องในกลุ่ม เลยติดนิสัยชอบกอดคนโน้นอ้อนคนนี้ นิสัยคล้ายเด็กๆไปบ้างค่ะ ส่วน B เป็นคนตรงๆพูดจาโผงผาง เป็นคนที่ตรงไปตรงมาค่ะคิดอะไรก็พูดออกไปเลยไม่เก็บเงียบเหมือนเรา
ในวันเสาร์วันหนึ่งเราสองคนไปนั่งเล่นคอมที่ห้องสมุดกันค่ะ พอตกค่ำหน่อย B ก็ชวนไปเจาะหูซึ่งต้องขับรถออกไป เราตอนนั้นที่เป็นคนขับก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่เพราะเป็นประจำเดือนและฝนก็จะตกแล้วด้วย พอคิดแบบนั้นเราก็เลยบอกกับเพื่อนไปว่า "ถ้างั้น B ขับนะเค้าจะซ้อน เค้าปวดท้องอ่ะไม่อยากขับรถไกล" พอเราบอกเสร็จ B ก็บอกว่า "A พูดเหมือนเค้าไม่เคยขับรถในเมืองงั้นอ่ะ" ในตอนนั้น B คิดว่าเราไม่อยากจะไปก็เลยพูดเหมือนดูถูก ประมาณว่าถ้า B อยากไปก็ขับรถเข้าในเมืองเองอะไรประมาณนั้น แต่มันไม่ใช่ เราก็เลยแกล้งงง "ทำไมอ่ะ?" B หงุดหงิดก็กล่าวต่อ "A พูดเหมือนเค้าไม่เคยขับรถเข้าเมืองงั้นแหละ!" เราก็ยังคงแกล้งไม่เข้าใจต่อไปค่ะ ตอนนั้นคิดว่าอธิบายไปก็ไม่ได้อะไร รังแต่จะยาวเสียเปล่าๆ
จบจากจุดแรกค่ะ กลุ่มเรามีทั้งหมด 7 คนค่ะพอถึงเวลาเย็นๆก็จะชวนกันเอาเสื่อมาปูหน้าห้องกินข้าวร่วมกัน ในวันนั้นสมาชิกเรามาไม่ครบค่ะ มีแค่เรา B และเพื่อนอีกคนหนึ่งนามสมมติว่า C เย็นนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ C ก็ชวนเราและ B ช่วยเลือกเพลงให้น้องรหัสเต้น (ประเพณีพี่น้องรหัสค่ะ ปีหนึ่งต้องทำทุกรุ่น ตอนนี้เราอยู่ปีสอง) เราในตอนนั้นกำลังอยู่ในโหมดแต่งนิยายค่ะ ส่วนทั้งสองคนก็เลือกเพลงกันไปซึ่งเสียงมันค่อนข้างจะดัง เราที่กำลังต้องการสมาธิเลยหงุดหงิดนิดหน่อยค่ะ แต่เราก็ไม่ได้บอกอะไร พอทั้งสองคนเลือกได้ก็ไม่ยอมปิดเพลง แต่เปิดเพลงนั้นฟังต่อซ้ำๆซึ่งมันเป็นเพลง (เด้า!) เราต้องการสมาธิก็เลยบอกเพื่อนไปว่า "เปลี่ยนเพลงเถอะนะ เค้าไม่อยากฟังอ่ะ" B ฟังแบบนั้นก็เลยตอบว่า "ที่เพลง A เค้าฟังเป็นเดือนเค้ายังไม่ว่าอะไรเลย!" เราก็เงียบไปค่ะ ไม่อยากพูดอะไรต่อ กลัวมันจะเกินเลย ก็เลยบอกไปเล่นๆว่า "งั้นก็อย่าเปลี่ยนเพลงนะ เปลี่ยนเมื่อไหร่เถอะ! หึๆ" เราทิ้งท้ายแค่นั้น ผ่านไปเกือบชั่วโมงได้ B ก็เปลี่ยนเพลงค่ะ เราก็เลยแซวไป "แหน่ะๆ เปลี่ยนทำไม ฟังต่อดิๆ" B เงยหน้าขึ้นมาบอกเราเลยค่ะ "ก็ C มันอยากฟังไหมA เอาความจริงอ่ะต่อให้ฟังเพลงนั้นทั้งเดือนเค้าก็ฟังได้มะ?" น้ำเสียง B ออกหงุดหงิดหน่อยๆเราก็เลยเงียบไป คราวนี้เรารู้ตัวแล้วค่ะว่าเราจะแกล้งโง่เหมือนเดิมไม่ได้เพราะ B ถ้าจะหงุดหงิดจริง (ตอนนั้นเหลือสองคน C ไม่อยู่)
ด้วยความที่เราเป็นคนง้อคนไม่เก่งค่ะ ก็เลยไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้ว่าโชคช่วยหรืออะไรบัลดาลพอเราจะลุกเอาโน๊ตบุคไปเก็บหัวเราก็โขกโดนเสา เราร้องโอ้ยออกมาเสียงค่อข้างดังแล้วก็บ่นเจ็บๆๆๆ (ประมาณเรียกร้องความสนใจ) แต่แล้ว B ก็เงียบค่ะเค้าไม่สนใจอะไรนอกจากโน๊ตบุคบนตัก มันเหมือนกับ...เราถูกปฏิเสธ คนเราไม่ว่าใครเมื่อรวบรวมความกล้าจะทำสิ่งใดแล้วถูกปฏิเสธมันก็รู้สึกแย่กันทั้งนั้น
เรารีบเก็บของเข้าห้องเราทันทีแล้วไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำ เราค่อนข้างจะเป็นคนอ่อนไหวค่ะ แต่ว่าจะเก็บเงียบและไม่เคยแสดงออกให้เพื่อนเห็น พอร้องไห้ได้ที่และร้องจนพอแล้ว เราก็ตัดสินใจไม่คุยกับ B อีกเลย เวลาเจอหน้าก็จะหลบไปทางอื่น เวลาเพื่อนกินข้าวถ้า B อยู่เราก็จะบอกว่ากินแล้วเสมอ เราหนีปัญหา...แต่เราก็ไม่กล้าจะเผชิญค่ะ
ตอนนี้เราไม่คุยกันมาเกือบสัปดาห์แล้ว เพื่อนในกลุ่มก็มาคั้นเอากับเราบอกว่าเมื่อไหร่จะคืนดีกันสักที เพื่อนไม่รู้ถึงความรู้สึกของเราเวลาโดนปฏิเสธเราก็เลยได้แต่บอกว่าไม่อย่างเดียว ในเมื่อความกล้าของเราส่งไปแล้วถูกปฏิเสธเราควรจะหนีต่อไปหรือว่าเผชิญหน้าดีคะ ถ้าเราหนีเพื่อนก็ไม่สบายใจ(แต่เราไม่เป็นไร เพราะเราอยู่ตัวคนเดียวมาจนชิน) แต่ถ้าเราหันหน้าเข้าหาก็เหมือนเราเป็นคนผิด ที่จริงมันก็ผิดคนละครึ่งแต่ต้องเป็นเราเหรอคะที่ต้องขอโทษก่อน
ช่วยบอกทีเถอะค่ะ ว่าเราควรเดินทางหนต่อไป