ตามหัวข้อเลยนะคะ มันคือประเด็นสำคัญเลย คือตอนนี้ต้องการงานทำมาก ไม่เกี่ยงว่างานอะไรค่ะ แม้กระทั่งการกลางคืนที่ไม่ขายค่ะ แบบพยายามเลือกเด็กเสิร์ฟเท่านั้น เราจะเล่าเรื่องราวของเราให้ฟังนะ มันอาจจะทำให้ใครหลายๆคนสงสารหรืออาจทำให้ปัญหาของใครหลายๆคนที่อ่านกระทู้นี้ดูเล็กไปเลย
คือเราเป็นเด็กม.ปลายธรรมดา พ่อแม่แยกทาง อยู่กับพ่อตั้งแต่เด็ก ชีวิตคือดีมากจนกระทั่งขึ้นม.4 เทอม2 ตอนนั้นเริ่มสังเกตถึงความเปลี่ยนไปของพ่อ พ่อออกไปข้างนอกตอนกลางคืนบ่อยขึ้น กลับมาทีก็ห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตีหนึ่ง ตีสอง กลับมาเกือบแปดโมงยังมี และเรื่องมันก็เกิดขึ้น...
ก่อนหน้าที่พ่อเราจะแย่จนเสียคนไป พ่อเราเป็นคนดีมากที่ไปไหนมาไหน(คนรู้จัก)ก็ชื่นชม พ่อรักเราเป็นห่วงเรามากเลย แล้วทีนี้ที่เราอยู่เป็นบ้านพักคนงาน เจ้านายพ่อใจดีมาก ช่วยเหลือทุกอย่าง แล้วมีคนงานคนนึงใช้ย่อว่า อ. อีกคนใช้ว่า ป. คืนนั้น อ. คุยอะไรสักอย่างกับพ่อแต่เราอยู่ในห้อง พวกเขาอยู่ข้างนอกกัน พอเราออกไปข้างนอก(จำไม่ค่อยได้ว่าเราชวนพ่อไปตลาดหรือนัดกันไปตลาดนี่แหละ)เห็นพ่อร้องไห้ โทรคุยกับเจ้านาย ดูเหมือนพ่อรักเรามากเลย เรื่องมันประมาณว่า คนงาน ป. จะข่มเหงเรา พอผ่านคืนนั้นมาได้ พ่อก็ไม่ค่อยออกไปไหน
คืนเกิดเหตุเราหลับไปแล้ว เราเป็นคนนอนเร็วมาก หกโมงเกือบทุ่ม ไม่ก็ทุ่มเกือบสองทุ่มก็นอนแล้ว ทีนี้เราตื่นมาอีกทีประมาณเกือบๆเที่ยงคืน ไม่รู้อะไรดลใจให้ตื่นทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นนะ แล้วเราก็ได้ยินเสียงดังข้างรอก เล่าย่อๆนะว่า อ. ขว้างข้าวของกระจุยกระจาย ชิงช้าไม้เอนจะล้ม เศษขวดแก้วขวดเหล้าแตก ตอนนั้นเราอยู่ในห้อง อ. เรียกชื่อเราลงท้ายด้วยจ๋า เรารู้สึกรังเกียจมาก มันเคาะประตูหน้าประตูหลัง เราทำเป็นหลับไม่ได้ยิน ขณะนั้นเราก็แอบโทรหาพ่อ พ่อบอกจะรีบมา
เราก็โทรไปเป็นระยะๆแต่ไม่พูดให้พ่อได้ยินเสียงมัน(ตอนนั้นมันเมาด้วย) แล้วทีนี้เราตกใจมาก ปกติเราจะล็อคประตูหน้าหลังตลอดแต่วันนี้เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ทำไมประตูหลังเราไม่ได้ล็อค อ.เปิดเข้ามา เราก็แกล้งทำเป็นว่าเพิ่งตื่น เราหรี่ตามองอ. (เราสายตาสั้นห้าร้อย ไม่มีแว่น ใส่แต่คอนแทคสายตา) อ.ก็ถามก็บอกว่า หลับลึกจัง ไม่ได้ยินเสียงมันหรอ เราบอกเข้ามาทำไม มันบอก"ก็เธอไม่เปิดประตูให้พี่ พี่ไม่ทำอะไรหรอก ถ้าทำคงทำไปนานแล้ว"แถมยังยื่นแขนมาให้ดูบอกว่าเจ็บ ให้ทำแผลให้หน่อย เราบอกทำไม่เป็น มันบอกเจ็บมาก (แล้วคือก่อนหน้านี้เราแชทกับเพื่อนด้วยบอกว่าเรากลัวแล้วเล่าสถานการณ์ย่อๆไป เพื่อนบอกจะมาหา)
พอมันออกไปเราก็เปิดประตูหน้าแล้วน้องหมาของเราก็วิ่งมาหา ใช้ชื่อแทนว่าเจ้าขาวนะ มันดูกลัวมาก เรานี่แทบร้องไห้เพราะมันยังเล็กอยู่เลย แล้วเราก็จัดการล็อคประตูหน้าหลัง เรานั่งกอดเจ้าขาวห่มผ้าอยู่บนเตียง(ลืมบอกว่าตอนนั่นเราอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงสเต) แล้วพ่อก็มาพ่อจะให้เราเปอดประตูเราไม่เปิด แล้วทีนี้เพื่อนก็มาเราถึงเปิดประตู เราร้องไห้กับเพื่อน(เพื่อนผญ.เรียนมวยอยู่)พอเพื่อนกลับไป เราก็แทบใจสลาย(เราบอกให้มันกลับเองแหละ เกรงใจอยู่ตอนนั้นสักเที่ยงคืนเพื่อนยังอุตส่าห์มา)
เสริม+นอกเรื่องนิดนึง พอเพื่อนไปก็ยังแชทกันอยู่ มีประโยคนึงติดใจเรามากคือเพื่อนบอกว่า "อย่างน้อยก็ยังมียายอยู่เป็นเพื่อน" คือในนั่นมีเราคนเดียวทีาเป็นผู้หญิง ไม่มีทางมีคุณยายแน่นอน เราบอกว่าไม่มี เพื่อนบอกว่าตอนออกไปเห็นคุณชายใส่เสื้อคอกระเช้า นั่งอยู่ใกล้ๆที่ อ.สร้างเรื่องเอาไว้ ณ ตอนนั้นเราไม่กลัวผีสางผีบ้านผีเรียนอะไรเลย เราขอให้เขาปรากฏตัวให้เห็น ขอให้มาอยู่เป็นเพื่อนด้วยซ้ำ เพราะเรากลัวมาก แต่พอมานึกย้อน อื้ิหือ! ตอนนั้นเรากลัวคนมากกว่าผีสินะ
พอพ้นคืนนั้นเราไม่ออกนอกห้องเลยนอกจากไปรร. เราทำเหมือนคนหยิ่งคนตาต่ำคือไม่เชิดหน้ามองตรง ก็ก้มหน้ามองพื้นตลอด ไม่มองใครเลยแม้แต่พ่อ คือเข้าห้องได้เป็นร้องไห้ทุกครั้ง และเหมือนกับว่าอ.จะดักเจอเราตอนเช้าด้วย แต่ไม่เข้ามาทักนะ มีคาั้งนึงซึ่งตอนนั่นอเราไม่รู้และสบตากับมันจังๆเลย เจ้านายพ่อใจดีก็เข้ามาคุยเข้ามาถาม และก็ผ่านมาได้ อ.เหมือนกับลาออกหรือโดนให้ออกไม่รู้ ทั้งๆที่คนที่ควรออกจริงๆเป็นป.ที่บอกว่าจะข่มเหงเรา เราไม่ชอบทั้งสองแหละแต่คือถ้าให้ออกคนใดคนหนึ่ง ป. ควรออกมาทีาสุด
และก็เหมือนพ่อไปเที่ยวน้อยลงแต่ก็เป็นแค่สองสามวัน แล้วทีนี้พ่อเราเป็นหนักแล้ว งานไม่ค่อยทำ ขโมยเหล็กไปขาย พอเงินอออกก็หายไปเป็นวันๆกลับมาเราขอเงิน(คือทั้งวันนั้นไม่มีเงินติดตัวเลย ข้าวก็ไม่ได้กิน)พ่อบอกไม่มีทั้งๆที่เงินเพิ่งออก เงินเจ็ดแปดพันหายไปเพียงขั่วข้ามคืน ตอนนั้นเราร้องไห้เสียใจมากที่พ่อเป็นแบบนี้(เราเริ่มรู้แล้วว่สะ่อติดหญิง) วันลอยกระทงหายไปทั้งคืน ไปทำอะไรกันเรารู้แต่ไม่พูด และไม่นาน...
เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตเราครั้งที่หนึ่งก็มา คือโทรศัพท์เราไม่ค่อยดีสัญญาณขาดๆหายๆ(มันเป็นที่เครื่องไม่ใช่ซิม)แน่นอนว่าไม่มีเงินซื้อใหม่หรอก อ้อ! แต่พ่อซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้วนะ เฮอะ! นั่นแหละๆวันนั่นพ่อไปรับเราช้ามาก เราเคยเจอคือะพ่อมารับหกโมงเกือบทุ่มแต่ตอนนั้นโทรศัพท์ติดต่อได้ไง พ่อก็โทรบอกเราก็โทรไปอยู่ แต่รอบนี้ โทรไปปิดเครื่ิง รอสักพักก็โทรไม่ติด โทรไม่รับ เราไม่อยากรอไง การบ้านก็เยอะ(เด็กวิทย์-คณิต)เราเลยตัดสอนใจเดินกลับ (รร.เราอบู่กลางทุ่งนา ไม่ใช่รร.บ้านนอกนะ แต่มันดันไปอยู่กลางทุ่งนา คือคุณตาคุณยายให้พื้นที่สร้างรน.เมื่อนานมาแล้ว)
แล้วทีนี้...เราถูกฉุด!! มันแย่มากแต่ตอนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นเราไม่ร้องไห้เลยนะ มันมาล็อคคอเราและลากเรา เราขืน แต่สู้ไม่ไหวเราทุบอกมัน มันก็ส่งเสียงจู่ เรากรี๊ดมันก็ปิดปากเรา และพยายามต่อยท้องเราโชคดีที่กระเป๋านักเรียนกันไว้อยู่ มันกดเราลงและคร่อมเรา เราพยายามต่อลองบอกว่าขอแค่จับ แค่จับได้มั้ย จับอย่างเดียว เราขืนสุดๆ และมันก็ตกลง มันให้เราจับของมัน เราตื่นกลัวมากและให้สำเร็จความใคร่ให้มัน มันขอใช้ปากกับหน้าอกเรา เราบอกไม่ แต่มันล้วงหน้าอกเรา พอเสร็จมันก็ฉุดเราลุกขึ้นและปัดฝุ่นให้ อ้อ! ก่อนหน้านั้นมันเอาผ้าเช็ดหน้าของเราไปเช็ดคราบ...ของมันด้วย และมันก็ส่งกระเป๋าให้ มันบอกให้เราเดินไปห้ามร้อง แล้วเราก็เห็นรถรับส่งนักเรียนของรร.เรา เราว่าเขาต้องเห็นไม่มากก็น้อย เราไม่กล้าร้อง เพราะมันบอกว่ส ถ้าร้องถ้าแจ้งตำรวจจะไม่ปล่อยไว้แน่
เราเดินไปตามทาง แถวนั้นมีบ้านเพื่อนเราอยู่เราไปหาเพื่อน หน้าเราคือธรรมดามากแค่รองเท้าเปลื้อนโคลนชุดเปลื้อนฝุ่น ตอนนั้นอยู่ในชุดพละด้วย ถือว่าโชคดีเพราะถ้าเป็นกระโปรงมันคงล้วง(ขนาดเป็นกางเกงมันยังจะจับแต่เราไม่ให้จับ) พอเจอหน้าเพื่อน(พ่อแม่น้องของเพื่อนก็อยู่)เราร้องไห้และเข้าหามันเลย และเล่าไปว่าเราโดนฉุดพ่อแม่เพื่อนใจดีมาก พวกเราไปแจ้งตำรวจเพราะติดต่อพ่อไม่ได้ ตำรวจก็สืบสวนสอบสวนตามระบบแล้วพ่อก็โทรมาเราก็บอก ไม่นานมากพ่อก็มาและกอดเราเราพยายามผลักออกเพราะไม่ชอบแต่ก็ไม่เป็นผล ณ ตอนนั้นเราขยะแขยงมาก ทุกคนทุกอย่างเลย เรื่องเกี่ยวกับคดีขอผ่านไปนะ
แล้วทีนี้เชื่อมั้ยพ่อยังไปเที่ยวเหมือนเดิม ตอนนั้นเรามีเรื่องกับเพื่อนในกลุ่มด้วย คืออยู่รร.ก็อยากกลับบ้าน อยู่บ้านก็อยากออกไปข้างนอก คือถึงบ้านทีไรเก็บตัวเงียบร้องไห้ตลอด เกือบสองอาทิตย์ (หลังจากเหตุการณ์นั่นเราไม่หวาดระแวงนะ) พอจบม.4 เราก็ย้ายรร.
รร.ใหม่ก็ดี ดีมากเลย แถมเรียนฟรี(ไม่ได้เอ่ยชื่อสถาบันนะคะ ไม่ขอเอ่ยด้วย แต่หลายคนอาจรู้แล้วก็ได้) ครั่งนี้ปัญหาเกิดอีกแล้ว พ่อโดนไล่ออกจากงานที่เจ้านายแสนใจดี เพราะคงทนพ่อไม่ไหว เจ้านายมาจะคุยกับพ่อ พ่อก็หนี เขามาประตูหน้าพ่อก็หนีประตูหลัง เขามาดักรอตั้งแต่เช้า(พ่อออกไปตั้งแต่เมื่อวาน)ถึงมืดต่ำพ่อก็ยังไม่กลับ
คนใจดีคงถึงขีดสุดความอดทนจริงๆ ขนาดเราที่เป็นลูกเรายังทนพ่อไม่ไหว ถึงขนาดมีเงินไปเที่ยวแต่ไม่มีเงินให้ลูกไปรร. เราเคยอดข้าวเกือบอาทิตย์คิดดูสิ ไปรร.เราไม่มีเงินติดตัวสักบาทแต่เพื่อนก็แสนใจดีจ่ายค่าข้าว เลี้ยงขนม เพื่อนเราที่สนิทมีสองคนเพราะย้ายตอนม.5 เหมือนกัน ทั้งาองือให้เราตลอด จนตอนนี้รวมๆแล้วเราติดเงินเพื่อนสักห้าร้อยได้ แต่เพื่อนไม่เอาคืนนะ แต่เราคิดคืนอยู่ดี สักวันนึงเราจะคืนเพื่อนจริงๆ
เข้าสู่ปัจจุบัน... คือเรื่องราวข้างต้นนั่นเราเล่สย่อมากแล้วถึงมันจะดูยาวก็เถอะ ฮะๆ ตอนนี้พ่อมีงานทำแต่ก็ไม่ดีหรอกเพราะยังทำตัวเหมือนเดิม เรารู้นะว่าพ่อมีอะไร ไม่มีอะไร ทำอะไรแต่เราไม่พูด ไม่ใช่ว่าเราสืบนะ เราอยู่เฉยๆของเรานี่แหละ แต่ดันรู้เองซะงั้น
ก่อนหน้านี้เกือบได้ย้ายไปบ้านเกิดเราไม่อยากไปเลย แต่เราก็ตัดสินใจไป พ่อเป็นคนคุยกับผู้ใหญ่ทางนั่นให้ และเขาบอกให้เราดรอปเรียน คือเราไม่อยากดรอปเลย เราไม่ใช่คนเรียนดีนะ เรียนพอใกล้ เกรดรายวิชาไม่เคยต่ำกว่าสอง เกรดเฉลี่ยสามทุกเทอม เราอยากเรียนเกี่ยวกับบันเทิงแต่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะหน้าตารูปร่างรวามสามาระ เรารํ้ตัวเราดี เราจึงเลือกเรียนสายที่ไปได้หลายทางเพราะไม่รู้จะเป็นอะไร คงจะเพราะเราต้องการเงินล่ะมั้ง บางงานดีแต่เงินน้อยเราก็ลังเล บางงานเช่นหมอ เงินถือว่าเยอะสำหรับเรานะแต่เราไม่ชอบรพ.เราก็ลังเลอีก นอกเรื่องๆแล้วๆ กลับเข้าเรื่องๆ ฮ่าๆ
นั่นแหละแล้วทีนี้รร.เราก็หยุดเยอะเพราะเตรียมตัวกลับต่างจ. แต่เรายืนยันไม่ไปถ้าไม่ได้เรียน เะราะไปก็ไม่ได้เรียน อยู่ก็ไม่ได้เรียน เราขออยู่ดีกว่า เพราะที่นี่อย่างน้อย เราดรอปเรียนหางานทำจะง่ายกว่า ที่บ้านเกิดเข้าเขตบ้านนอกเลยล่ะ ทุ่งหน้า ถนนลูกรัง เคยไปเยี่ยมเมื่อตอนปิดเทอมม.4 ตอนนี้ม.5 ไม่นานนี้เองไง คงไม่พัฒนาเร็วหรอก เราคิดว่าหางานที่นี่ง่ายกว่าที่นั่นแน่ๆ เอาจริงๆเราไม่อยากดรอปจริงๆ แต่เราคงต้องดรอปเพราะเราถามพ่อว่า พรุ่งนี้เราไปรร.มั้ย ประมาณว่าให่หนูไปรร.มั้ย พ่อบอกว่าไปรร.จะเอาเงินที่ไหนไป...จบเลยล่ะคราวนี้
ตอนนี้เราพยายามหางาน ต้องการงานมากถึงมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ในชีวิตนี้แล้ว ขนาดงานกลางคืนเรายังหา งานกลางวันค่าตอบแทนน้อย แต่เราก็เอานะ แต่ไม่รับเด็ก 17 ปีนี่สิ งานกลางคืนก็ไม่ระบุอายุ แต่ส่วนมากก็ 18+ แหละ เราเคยหางานตาม KFC MK ร้านเสื้อผ้า ร้านอาหาร แต่เขาไม่รับเลย บอกว่าคนเต็ม คือเราอยากได้พาร์ทไทใ์ขอให้มีเงินก่อนสักอาทิตย์แล้วค่อยทำประจำ ไม่รํ้จะไปหาที่ไหนแล้ว
ตอนนี้ขอแค่มีงานทำแถวบ้านหรือใกล้เคียงก็ได้ คือเราต้องการเงินมากจริงๆ เราอยู่จ.ปทุมธานี ต.บางพูน สถานที่ใหญ่ๆที่ที่ส่วนมากคนรู้จักกันก็ ฟิวเตอร์ เมเจอร์ โลตัส 200ปี ตลาดพูนทรัพย์ รร.สยามเซนคารอส ประมาณนี้ คือแถวๆบ้านเราเอง
ใครที่รู้จักงานดีๆทำกลางวันหรือกลางคืนก็ได้ ไม่ใกล้ไม่ไกล ประจำ อิสระหรือพาร์ทไทม์ก็ได้ ติดต่อเรา E-mail : Pinkninggeneration@gmail.com มีเฟสมีเบอร์นะคะ จะให้ในเม้น ถ้าใครสามารถแนะนำงานให้เราได้จริงๆติดต่อเราด่วนเลยนะขอร้อง
ขอบคุณที่อ่านกันมาจนจบ อาจมีงงบ้าง ไม่เข้าใจบ้างก็ขอโทษด้วย นี่เป็นโพสต์แรกของเราในพันทิปเลยล่ะ ส่วนมากจะโพสต์ขอความช่วยเหลือในเด็กดี แต่เด็กดีก็เด็กดีนะ ไม่ค่อยจะมีผู้ใหญ่เล่น ส่วนมากก็เด็กและความคิดเห็นก็ไม่กว้าง ยังไงก็ฝากด้วยนะ
ไม่รู้แท็กถูกมั้ย เราแท็กที่คิดว่าตรงกับเนื้อหาของเรา ไม่ถูกก็ขอโทษนะ
มีงานอะไรที่เด็กอายุ 17 ปี ทำได้บ้างคะ บวกกับปัญหาที่รุมเร้าทำให้คิดหนักในหลายๆเรื่อง
คือเราเป็นเด็กม.ปลายธรรมดา พ่อแม่แยกทาง อยู่กับพ่อตั้งแต่เด็ก ชีวิตคือดีมากจนกระทั่งขึ้นม.4 เทอม2 ตอนนั้นเริ่มสังเกตถึงความเปลี่ยนไปของพ่อ พ่อออกไปข้างนอกตอนกลางคืนบ่อยขึ้น กลับมาทีก็ห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตีหนึ่ง ตีสอง กลับมาเกือบแปดโมงยังมี และเรื่องมันก็เกิดขึ้น...
ก่อนหน้าที่พ่อเราจะแย่จนเสียคนไป พ่อเราเป็นคนดีมากที่ไปไหนมาไหน(คนรู้จัก)ก็ชื่นชม พ่อรักเราเป็นห่วงเรามากเลย แล้วทีนี้ที่เราอยู่เป็นบ้านพักคนงาน เจ้านายพ่อใจดีมาก ช่วยเหลือทุกอย่าง แล้วมีคนงานคนนึงใช้ย่อว่า อ. อีกคนใช้ว่า ป. คืนนั้น อ. คุยอะไรสักอย่างกับพ่อแต่เราอยู่ในห้อง พวกเขาอยู่ข้างนอกกัน พอเราออกไปข้างนอก(จำไม่ค่อยได้ว่าเราชวนพ่อไปตลาดหรือนัดกันไปตลาดนี่แหละ)เห็นพ่อร้องไห้ โทรคุยกับเจ้านาย ดูเหมือนพ่อรักเรามากเลย เรื่องมันประมาณว่า คนงาน ป. จะข่มเหงเรา พอผ่านคืนนั้นมาได้ พ่อก็ไม่ค่อยออกไปไหน
คืนเกิดเหตุเราหลับไปแล้ว เราเป็นคนนอนเร็วมาก หกโมงเกือบทุ่ม ไม่ก็ทุ่มเกือบสองทุ่มก็นอนแล้ว ทีนี้เราตื่นมาอีกทีประมาณเกือบๆเที่ยงคืน ไม่รู้อะไรดลใจให้ตื่นทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เป็นนะ แล้วเราก็ได้ยินเสียงดังข้างรอก เล่าย่อๆนะว่า อ. ขว้างข้าวของกระจุยกระจาย ชิงช้าไม้เอนจะล้ม เศษขวดแก้วขวดเหล้าแตก ตอนนั้นเราอยู่ในห้อง อ. เรียกชื่อเราลงท้ายด้วยจ๋า เรารู้สึกรังเกียจมาก มันเคาะประตูหน้าประตูหลัง เราทำเป็นหลับไม่ได้ยิน ขณะนั้นเราก็แอบโทรหาพ่อ พ่อบอกจะรีบมา
เราก็โทรไปเป็นระยะๆแต่ไม่พูดให้พ่อได้ยินเสียงมัน(ตอนนั้นมันเมาด้วย) แล้วทีนี้เราตกใจมาก ปกติเราจะล็อคประตูหน้าหลังตลอดแต่วันนี้เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ทำไมประตูหลังเราไม่ได้ล็อค อ.เปิดเข้ามา เราก็แกล้งทำเป็นว่าเพิ่งตื่น เราหรี่ตามองอ. (เราสายตาสั้นห้าร้อย ไม่มีแว่น ใส่แต่คอนแทคสายตา) อ.ก็ถามก็บอกว่า หลับลึกจัง ไม่ได้ยินเสียงมันหรอ เราบอกเข้ามาทำไม มันบอก"ก็เธอไม่เปิดประตูให้พี่ พี่ไม่ทำอะไรหรอก ถ้าทำคงทำไปนานแล้ว"แถมยังยื่นแขนมาให้ดูบอกว่าเจ็บ ให้ทำแผลให้หน่อย เราบอกทำไม่เป็น มันบอกเจ็บมาก (แล้วคือก่อนหน้านี้เราแชทกับเพื่อนด้วยบอกว่าเรากลัวแล้วเล่าสถานการณ์ย่อๆไป เพื่อนบอกจะมาหา)
พอมันออกไปเราก็เปิดประตูหน้าแล้วน้องหมาของเราก็วิ่งมาหา ใช้ชื่อแทนว่าเจ้าขาวนะ มันดูกลัวมาก เรานี่แทบร้องไห้เพราะมันยังเล็กอยู่เลย แล้วเราก็จัดการล็อคประตูหน้าหลัง เรานั่งกอดเจ้าขาวห่มผ้าอยู่บนเตียง(ลืมบอกว่าตอนนั่นเราอยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงสเต) แล้วพ่อก็มาพ่อจะให้เราเปอดประตูเราไม่เปิด แล้วทีนี้เพื่อนก็มาเราถึงเปิดประตู เราร้องไห้กับเพื่อน(เพื่อนผญ.เรียนมวยอยู่)พอเพื่อนกลับไป เราก็แทบใจสลาย(เราบอกให้มันกลับเองแหละ เกรงใจอยู่ตอนนั้นสักเที่ยงคืนเพื่อนยังอุตส่าห์มา)
เสริม+นอกเรื่องนิดนึง พอเพื่อนไปก็ยังแชทกันอยู่ มีประโยคนึงติดใจเรามากคือเพื่อนบอกว่า "อย่างน้อยก็ยังมียายอยู่เป็นเพื่อน" คือในนั่นมีเราคนเดียวทีาเป็นผู้หญิง ไม่มีทางมีคุณยายแน่นอน เราบอกว่าไม่มี เพื่อนบอกว่าตอนออกไปเห็นคุณชายใส่เสื้อคอกระเช้า นั่งอยู่ใกล้ๆที่ อ.สร้างเรื่องเอาไว้ ณ ตอนนั้นเราไม่กลัวผีสางผีบ้านผีเรียนอะไรเลย เราขอให้เขาปรากฏตัวให้เห็น ขอให้มาอยู่เป็นเพื่อนด้วยซ้ำ เพราะเรากลัวมาก แต่พอมานึกย้อน อื้ิหือ! ตอนนั้นเรากลัวคนมากกว่าผีสินะ
พอพ้นคืนนั้นเราไม่ออกนอกห้องเลยนอกจากไปรร. เราทำเหมือนคนหยิ่งคนตาต่ำคือไม่เชิดหน้ามองตรง ก็ก้มหน้ามองพื้นตลอด ไม่มองใครเลยแม้แต่พ่อ คือเข้าห้องได้เป็นร้องไห้ทุกครั้ง และเหมือนกับว่าอ.จะดักเจอเราตอนเช้าด้วย แต่ไม่เข้ามาทักนะ มีคาั้งนึงซึ่งตอนนั่นอเราไม่รู้และสบตากับมันจังๆเลย เจ้านายพ่อใจดีก็เข้ามาคุยเข้ามาถาม และก็ผ่านมาได้ อ.เหมือนกับลาออกหรือโดนให้ออกไม่รู้ ทั้งๆที่คนที่ควรออกจริงๆเป็นป.ที่บอกว่าจะข่มเหงเรา เราไม่ชอบทั้งสองแหละแต่คือถ้าให้ออกคนใดคนหนึ่ง ป. ควรออกมาทีาสุด
และก็เหมือนพ่อไปเที่ยวน้อยลงแต่ก็เป็นแค่สองสามวัน แล้วทีนี้พ่อเราเป็นหนักแล้ว งานไม่ค่อยทำ ขโมยเหล็กไปขาย พอเงินอออกก็หายไปเป็นวันๆกลับมาเราขอเงิน(คือทั้งวันนั้นไม่มีเงินติดตัวเลย ข้าวก็ไม่ได้กิน)พ่อบอกไม่มีทั้งๆที่เงินเพิ่งออก เงินเจ็ดแปดพันหายไปเพียงขั่วข้ามคืน ตอนนั้นเราร้องไห้เสียใจมากที่พ่อเป็นแบบนี้(เราเริ่มรู้แล้วว่สะ่อติดหญิง) วันลอยกระทงหายไปทั้งคืน ไปทำอะไรกันเรารู้แต่ไม่พูด และไม่นาน...
เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตเราครั้งที่หนึ่งก็มา คือโทรศัพท์เราไม่ค่อยดีสัญญาณขาดๆหายๆ(มันเป็นที่เครื่องไม่ใช่ซิม)แน่นอนว่าไม่มีเงินซื้อใหม่หรอก อ้อ! แต่พ่อซื้อโทรศัพท์ใหม่แล้วนะ เฮอะ! นั่นแหละๆวันนั่นพ่อไปรับเราช้ามาก เราเคยเจอคือะพ่อมารับหกโมงเกือบทุ่มแต่ตอนนั้นโทรศัพท์ติดต่อได้ไง พ่อก็โทรบอกเราก็โทรไปอยู่ แต่รอบนี้ โทรไปปิดเครื่ิง รอสักพักก็โทรไม่ติด โทรไม่รับ เราไม่อยากรอไง การบ้านก็เยอะ(เด็กวิทย์-คณิต)เราเลยตัดสอนใจเดินกลับ (รร.เราอบู่กลางทุ่งนา ไม่ใช่รร.บ้านนอกนะ แต่มันดันไปอยู่กลางทุ่งนา คือคุณตาคุณยายให้พื้นที่สร้างรน.เมื่อนานมาแล้ว)
แล้วทีนี้...เราถูกฉุด!! มันแย่มากแต่ตอนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นเราไม่ร้องไห้เลยนะ มันมาล็อคคอเราและลากเรา เราขืน แต่สู้ไม่ไหวเราทุบอกมัน มันก็ส่งเสียงจู่ เรากรี๊ดมันก็ปิดปากเรา และพยายามต่อยท้องเราโชคดีที่กระเป๋านักเรียนกันไว้อยู่ มันกดเราลงและคร่อมเรา เราพยายามต่อลองบอกว่าขอแค่จับ แค่จับได้มั้ย จับอย่างเดียว เราขืนสุดๆ และมันก็ตกลง มันให้เราจับของมัน เราตื่นกลัวมากและให้สำเร็จความใคร่ให้มัน มันขอใช้ปากกับหน้าอกเรา เราบอกไม่ แต่มันล้วงหน้าอกเรา พอเสร็จมันก็ฉุดเราลุกขึ้นและปัดฝุ่นให้ อ้อ! ก่อนหน้านั้นมันเอาผ้าเช็ดหน้าของเราไปเช็ดคราบ...ของมันด้วย และมันก็ส่งกระเป๋าให้ มันบอกให้เราเดินไปห้ามร้อง แล้วเราก็เห็นรถรับส่งนักเรียนของรร.เรา เราว่าเขาต้องเห็นไม่มากก็น้อย เราไม่กล้าร้อง เพราะมันบอกว่ส ถ้าร้องถ้าแจ้งตำรวจจะไม่ปล่อยไว้แน่
เราเดินไปตามทาง แถวนั้นมีบ้านเพื่อนเราอยู่เราไปหาเพื่อน หน้าเราคือธรรมดามากแค่รองเท้าเปลื้อนโคลนชุดเปลื้อนฝุ่น ตอนนั้นอยู่ในชุดพละด้วย ถือว่าโชคดีเพราะถ้าเป็นกระโปรงมันคงล้วง(ขนาดเป็นกางเกงมันยังจะจับแต่เราไม่ให้จับ) พอเจอหน้าเพื่อน(พ่อแม่น้องของเพื่อนก็อยู่)เราร้องไห้และเข้าหามันเลย และเล่าไปว่าเราโดนฉุดพ่อแม่เพื่อนใจดีมาก พวกเราไปแจ้งตำรวจเพราะติดต่อพ่อไม่ได้ ตำรวจก็สืบสวนสอบสวนตามระบบแล้วพ่อก็โทรมาเราก็บอก ไม่นานมากพ่อก็มาและกอดเราเราพยายามผลักออกเพราะไม่ชอบแต่ก็ไม่เป็นผล ณ ตอนนั้นเราขยะแขยงมาก ทุกคนทุกอย่างเลย เรื่องเกี่ยวกับคดีขอผ่านไปนะ
แล้วทีนี้เชื่อมั้ยพ่อยังไปเที่ยวเหมือนเดิม ตอนนั้นเรามีเรื่องกับเพื่อนในกลุ่มด้วย คืออยู่รร.ก็อยากกลับบ้าน อยู่บ้านก็อยากออกไปข้างนอก คือถึงบ้านทีไรเก็บตัวเงียบร้องไห้ตลอด เกือบสองอาทิตย์ (หลังจากเหตุการณ์นั่นเราไม่หวาดระแวงนะ) พอจบม.4 เราก็ย้ายรร.
รร.ใหม่ก็ดี ดีมากเลย แถมเรียนฟรี(ไม่ได้เอ่ยชื่อสถาบันนะคะ ไม่ขอเอ่ยด้วย แต่หลายคนอาจรู้แล้วก็ได้) ครั่งนี้ปัญหาเกิดอีกแล้ว พ่อโดนไล่ออกจากงานที่เจ้านายแสนใจดี เพราะคงทนพ่อไม่ไหว เจ้านายมาจะคุยกับพ่อ พ่อก็หนี เขามาประตูหน้าพ่อก็หนีประตูหลัง เขามาดักรอตั้งแต่เช้า(พ่อออกไปตั้งแต่เมื่อวาน)ถึงมืดต่ำพ่อก็ยังไม่กลับ
คนใจดีคงถึงขีดสุดความอดทนจริงๆ ขนาดเราที่เป็นลูกเรายังทนพ่อไม่ไหว ถึงขนาดมีเงินไปเที่ยวแต่ไม่มีเงินให้ลูกไปรร. เราเคยอดข้าวเกือบอาทิตย์คิดดูสิ ไปรร.เราไม่มีเงินติดตัวสักบาทแต่เพื่อนก็แสนใจดีจ่ายค่าข้าว เลี้ยงขนม เพื่อนเราที่สนิทมีสองคนเพราะย้ายตอนม.5 เหมือนกัน ทั้งาองือให้เราตลอด จนตอนนี้รวมๆแล้วเราติดเงินเพื่อนสักห้าร้อยได้ แต่เพื่อนไม่เอาคืนนะ แต่เราคิดคืนอยู่ดี สักวันนึงเราจะคืนเพื่อนจริงๆ
เข้าสู่ปัจจุบัน... คือเรื่องราวข้างต้นนั่นเราเล่สย่อมากแล้วถึงมันจะดูยาวก็เถอะ ฮะๆ ตอนนี้พ่อมีงานทำแต่ก็ไม่ดีหรอกเพราะยังทำตัวเหมือนเดิม เรารู้นะว่าพ่อมีอะไร ไม่มีอะไร ทำอะไรแต่เราไม่พูด ไม่ใช่ว่าเราสืบนะ เราอยู่เฉยๆของเรานี่แหละ แต่ดันรู้เองซะงั้น
ก่อนหน้านี้เกือบได้ย้ายไปบ้านเกิดเราไม่อยากไปเลย แต่เราก็ตัดสินใจไป พ่อเป็นคนคุยกับผู้ใหญ่ทางนั่นให้ และเขาบอกให้เราดรอปเรียน คือเราไม่อยากดรอปเลย เราไม่ใช่คนเรียนดีนะ เรียนพอใกล้ เกรดรายวิชาไม่เคยต่ำกว่าสอง เกรดเฉลี่ยสามทุกเทอม เราอยากเรียนเกี่ยวกับบันเทิงแต่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะหน้าตารูปร่างรวามสามาระ เรารํ้ตัวเราดี เราจึงเลือกเรียนสายที่ไปได้หลายทางเพราะไม่รู้จะเป็นอะไร คงจะเพราะเราต้องการเงินล่ะมั้ง บางงานดีแต่เงินน้อยเราก็ลังเล บางงานเช่นหมอ เงินถือว่าเยอะสำหรับเรานะแต่เราไม่ชอบรพ.เราก็ลังเลอีก นอกเรื่องๆแล้วๆ กลับเข้าเรื่องๆ ฮ่าๆ
นั่นแหละแล้วทีนี้รร.เราก็หยุดเยอะเพราะเตรียมตัวกลับต่างจ. แต่เรายืนยันไม่ไปถ้าไม่ได้เรียน เะราะไปก็ไม่ได้เรียน อยู่ก็ไม่ได้เรียน เราขออยู่ดีกว่า เพราะที่นี่อย่างน้อย เราดรอปเรียนหางานทำจะง่ายกว่า ที่บ้านเกิดเข้าเขตบ้านนอกเลยล่ะ ทุ่งหน้า ถนนลูกรัง เคยไปเยี่ยมเมื่อตอนปิดเทอมม.4 ตอนนี้ม.5 ไม่นานนี้เองไง คงไม่พัฒนาเร็วหรอก เราคิดว่าหางานที่นี่ง่ายกว่าที่นั่นแน่ๆ เอาจริงๆเราไม่อยากดรอปจริงๆ แต่เราคงต้องดรอปเพราะเราถามพ่อว่า พรุ่งนี้เราไปรร.มั้ย ประมาณว่าให่หนูไปรร.มั้ย พ่อบอกว่าไปรร.จะเอาเงินที่ไหนไป...จบเลยล่ะคราวนี้
ตอนนี้เราพยายามหางาน ต้องการงานมากถึงมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ในชีวิตนี้แล้ว ขนาดงานกลางคืนเรายังหา งานกลางวันค่าตอบแทนน้อย แต่เราก็เอานะ แต่ไม่รับเด็ก 17 ปีนี่สิ งานกลางคืนก็ไม่ระบุอายุ แต่ส่วนมากก็ 18+ แหละ เราเคยหางานตาม KFC MK ร้านเสื้อผ้า ร้านอาหาร แต่เขาไม่รับเลย บอกว่าคนเต็ม คือเราอยากได้พาร์ทไทใ์ขอให้มีเงินก่อนสักอาทิตย์แล้วค่อยทำประจำ ไม่รํ้จะไปหาที่ไหนแล้ว
ตอนนี้ขอแค่มีงานทำแถวบ้านหรือใกล้เคียงก็ได้ คือเราต้องการเงินมากจริงๆ เราอยู่จ.ปทุมธานี ต.บางพูน สถานที่ใหญ่ๆที่ที่ส่วนมากคนรู้จักกันก็ ฟิวเตอร์ เมเจอร์ โลตัส 200ปี ตลาดพูนทรัพย์ รร.สยามเซนคารอส ประมาณนี้ คือแถวๆบ้านเราเอง
ใครที่รู้จักงานดีๆทำกลางวันหรือกลางคืนก็ได้ ไม่ใกล้ไม่ไกล ประจำ อิสระหรือพาร์ทไทม์ก็ได้ ติดต่อเรา E-mail : Pinkninggeneration@gmail.com มีเฟสมีเบอร์นะคะ จะให้ในเม้น ถ้าใครสามารถแนะนำงานให้เราได้จริงๆติดต่อเราด่วนเลยนะขอร้อง
ขอบคุณที่อ่านกันมาจนจบ อาจมีงงบ้าง ไม่เข้าใจบ้างก็ขอโทษด้วย นี่เป็นโพสต์แรกของเราในพันทิปเลยล่ะ ส่วนมากจะโพสต์ขอความช่วยเหลือในเด็กดี แต่เด็กดีก็เด็กดีนะ ไม่ค่อยจะมีผู้ใหญ่เล่น ส่วนมากก็เด็กและความคิดเห็นก็ไม่กว้าง ยังไงก็ฝากด้วยนะ
ไม่รู้แท็กถูกมั้ย เราแท็กที่คิดว่าตรงกับเนื้อหาของเรา ไม่ถูกก็ขอโทษนะ