อยากเป็นคนถูกเรียกว่าแฟน

o เดียวดายโดดเดี่ยวเปลี่ยวอ้างว้าง ท่ามกลางมืดมิดจิตสับสน หวิวหวั่นสั่นไหวอ่อนใจตน ปลอบกมลเพียงหมอนนอนข้างกาย o ดึกดื่นคืนเหงากราวเสียงฝน วกวนครุ่นคะนึงรำพึงหมาย แปลงคำพร่ำกานท์เขียนบรรยาย เรียงร่ายใ

ใจสลาย พังทลาย อยู่ซ้ำเล่าเมื่อเห็นเขา เข้ามา หาจอมขวัญเจอกันบ้าง ห้องข้างข้าง สบตากันสายตานั้น เหมือนสัญญา แต่ปางก่อน ทาสหัวใจ รอรับใช้ เจ้านายนี้เปรี่ยมฤดี สุขใจ ได้กอดหมอนสายตาเหงา สองแก้มเจ้า สีอ่

ความรักเอ๋ยอยู่ที่ไหนใจอ้างว้าง แสนเคว้งคว้างปั่นป่วนรันจวญหา คืนวันเก่าลืมหรือไรใจร้างลา เหลือความเหงาเคล้าน้ำตาล้าระทม ห่างเหินกันนานนักรักยิ่งห่าง ใจอ้างว้างเดียวดายในรักขม ความเฉยชาชอกช้ำย้

เอ่ยจากใจ บทกลอน ไว้สอนรัก ให้รู้จัก ว่ารัก มักแปรผัน ว่าใจคน เปลี่ยนได้ ทุกวี่วัน อาทิตย์จันทร์ ผลันเปลี่ยน เวียน วก วน. ใจคนเปลี่ยน เวียนวน บนทางเหน็บ ใจจึงเจ็บ จวนเจียน เวียนอีกหน ทางรักสุด จุดจบ

สายลมไกวพัดวนปนสายฝน ละอองพรมพริ้วไหวใจเหน็บหนาว น้ำตารื้นปนน้ำฝนหล่นพร่างพราว สะท้านร้าวเหงาลึก ผนึกจม... เจ็บในทรวงตรมไหม้ใจอ้างว้าง แฝงเจือจางน้ำตาร่วงทรวงขื่นขม เหงายิ่งนัก เศร้าโศก วิโยคตร