ใครมีความรู้สึกอยากหลบไปซ่อนตัวจากปัญหาบ้างคะ แล้วจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง

เราทำงาน 7วัน เราคิดว่าคุ้มค่ากับที่ทางบ.จ่ายให้เราค่ะ
เพราะที่บ้านจำเป็นต้องใช้เงินในการรักษาคุณแม่ค่ะ
พอคุณแม่เริ่มดีขึ้น ท่านออกจาก รพ มาอยู่บ้าน
เราก็จ้างคนจากศูนย์ดูแลคนป่วย มาอยู่กับแม่ 24 ชั่วโมง เพราะเราต้องทำงาน
พอท่านมาอยู่บ้าน ท่านก็รู้ว่าเราทำงานหนักมาก
ออกจากบ้านตีห้า กลับบ้าน สามสี่ทุ่มทุกวัน
จนวันนี้ ท่านถามเราว่า "เหนื่อยไหมลูก"
เราเหนื่อยค่ะ แต่ไม่กล้าบอกแม่
ปกติเราจะให้รางวัลตัวเองเป็นทุกไตรมาส จะไปพักผ่อนเงียบๆคนเดียวสักสัปดาห์
แม่ก็ถามขึ้นมาอีก "อยากไปเที่ยวบ้างไหมลูก"
ที่จริงเราอยากหลบไปเงียบๆ คนเดียวไม่ต้องห่วงใครสักสองสามวัน
แต่ก็ไม่กล้าทิ้งแม่ไปไหน ทั้งๆที่ท่านมีคนดูแลตลอดเวลา แต่เขาไม่ใช่ลูก
ใจลึกๆของเราอยากอยู่บ้านค่ะ อย่างน้อยวันเสาร์-อาทิตย์ เราก็ทานข้าวกับแม่
แต่เราก็ตัดกิเลสที่อยากหลบไปเงียบๆ คนเดียวไม่ได้สักที
มันเลยทำให้เรายิ่งเหนื่อย เปิดดูเว็บตั๋วเครื่องบินทุกวัน
และยังต้องเชคกล้องวงจรปิดที่บ้านไปด้วย
ไม่รู้จะจัดการตัวเองยังไงดีค่ะ
ตัดไม่ได้สักอย่างเลยค่ะ
ตอนนี้เราก็อู้งานมาเล่นพันทิป และเปิด airbnb ไปด้วยค่ะ
เฮ้ออออออ