สวัสดีครับ เพื่อนๆ ในห้องบลูแพลนเน็ตทุกท่าน
ช่วงก่อนพรรษาหนึ่งสัปดาห์เศษ มีเหตุต้องเดินทางไปขึ้นบ้านใหม่น้องสาวคนสนิท ที่จังหวัดศรีสะเกษแบบกระทันหัน
ไหนๆ ต้องเดินทางไปถึงศรีสะเกษแล้ว ก็ขอถือโอกาสเตลิดขึ้นไปเที่ยว แถวริมฝั่งโขงจังหวัดอุบลฯ ด้วยซักหน่อยจะเป็นไร อะห๊ะ
ผมเลยเริ่ม plan การเดินทางไว้คร่าวๆ ประมาณนี้ เนื่องจากมีวันหยุดสามวัน วันแรกกะไว้ว่าจะเดินทางไปถ่ายภาพวัดแถวๆ ช่องเม็กก่อน
แล้วชมพระอาทิตย์ตกที่วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว ก่อนจะขับรถย้อนกลับขึ้นมาเข้าพักแถวๆ อำเภอโขงเจียม แล้วเช้าวันถัดไป
จึงค่อยเดินทางเข้าไปพักในตัวเมืองอุบลฯ เพื่อรอชมประเพณีแห่เทียนพรรษาอุบลฯ ที่ถือเป็นไฮไลท์ของทริปนี้
แต่... ด้วยความไม่รู้ในครั้งแรกก่อน plan ทริปเดินทางนี้
ว่าช่วงที่เดินทางไปนั้น ถือว่าเป็นช่วง hi season ของจังหวัดอุบลฯ (นั่นคือช่วงวันหยุดยาวเข้าพรรษานั่นเอง) เลยพบปัญหา
เรื่องของการติดต่อจองที่พักเลยเป็นอะไรที่สาหัสมาก นั้งลิสหาเป็นสิบๆ ที่ก็เต็มแทบจะทุกที่ แต่สุดท้ายก็หาจนได้ที่พักครับ T T
ผมขอไม่รีวิวเรื่องที่พักนะครับ เพราะขอแค่มีที่พักปลอดภัยๆ มีที่จอดรถเป็นพอ
การขับรถในตัวจังหวัดใหญ่ๆ แบบจังหวัดอุบลฯ เนี่ย ผมอาศัยขับไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ไปกันแบบรถขายโอ่ง
แวะจอดพักชมบ้านเมืองอุบลฯ ไปเรื่อย อาศัยว่าระหว่างทางมีอะไรน่าสนใจ ก็แวะรถจอดพักชมตลอดทาง ฮ่าๆ
ไม่นานนักก็มาถึงตัววัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือวัดเรืองแสงครับ
ช่วงที่ผมไปคนเยอะมากๆ มีทั้งรถตู้และรถทัวร์พานักท่องเที่ยวมาลงมากมาย การท่องเที่ยวในช่วงเทศกาลวันหยุด
ก็มักเป็นแบบนี้เสมอครับ แต่ก็สนุกไปอีกแบบนึงสำหรับผม ได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตาดี (จริงหร๊าาา)
มาชมภาพพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า... ณ วัดสิรินธรวรารามภูพร้าวด้วยกันครับ
(ขอโทษล่วงหน้าครับ ภาพเยอะหน่อยนะครับ )
วันที่เดินทางไปโชคดีที่ไม่มีฝน แต่ท้องฟ้าก็ไม่เปิดพอที่จะมองเห็นดวงดาวครับ
.
.
.
จากตรงนี้เอง... มีเหตุการณ์นึงที่ผมเองเห็นแล้วก็ไม่สบายใจ
ชมภาพองค์พระกันก่อน เดียวกลับมาเล่าให้ฟังครับ
เหตุการณ์ที่ผมอยากจะแชร์ให้เพื่อนๆ ฟังก็คือ ในวันดังกล่าวเป็นวันเทศกาลครับ
แน่นอนละครับว่า ทุกๆ คนอยากจะเก็บภาพต้นโพธิ์เรืองแสงกันทั้งนั้น
จึงมีนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ๆ ยืนถ่ายภาพใช้ flash ทั้งจากมือถือเองและกล้อง compack ตัวเล็กๆ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ครับ เรื่องของ "ใจเขา ใจเรา" ฝั่งนึงมีช่างภาพมากมายหลายสิบคน ที่กางขาตั้งกล้องกัน
ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกเพื่อรอเก็บภาพต้นโพธิ์ ที่ถือว่าเป็นไฮไลท์
และอีกทางฝั่งนึง ผมเห็นครอบครัวนักท่องเที่ยวที่ไม่ได้ตั้งใจมาเก็บภาพ และใช้เวลานาน
ที่มีทั้งนั้งกันแถวบันได และยืนออขวางกันอยู่บริเวญหน้าต้นโพธิ์เรืองแสง กันหลายร้อยคนเห็นจะได้
ตอนนั้นผมนั้งตบยุงอยู่ใต้ต้นไม้ และกำลังสงสัยว่าทำไมต้นโพธ์ถึงเรืองแสงได้ อะห๊ะ อะห๊ะ ??
ซึ่งไม่นานนัก กลุ่มช่างภาพที่ตั้งขาตั้งกล้องรออยู่ก่อนหน้าเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ
เริ่มมีเสียงตะโกนว่า... อย่าใช้ flash คร๊าบบ เป็นระยะๆ คือมันก็น่าเห็นใจอยู่ในมุมของช่างภาพ เพราะพวกเค้า
ก็มายืนขาแข็งรออยู่ตั้งนาน แต่ยังไม่เก็บภาพไม่ได้ บางคนเริ่มไม่พอใจมากขึ้น ขนาดยิงไฟสปอร์ตไลท์แบบพกพา
ใส่กลุ่มนักท่องเที่ยวหน้าต้นโพธิ์บ้าง ลักษณะผู้คนที่มากันในเวลานั้น... ก็มากมายตามภาพนี้เลยครับ
เดียวผมมาเล่าต่อ ไปซื้อข้าวกินก่อนครับผม
ลัดเลาะริมฝั่งโขง [CR] ชมประเพณีแห่เทียนพรรษาอุบลราชธานี
ช่วงก่อนพรรษาหนึ่งสัปดาห์เศษ มีเหตุต้องเดินทางไปขึ้นบ้านใหม่น้องสาวคนสนิท ที่จังหวัดศรีสะเกษแบบกระทันหัน
ไหนๆ ต้องเดินทางไปถึงศรีสะเกษแล้ว ก็ขอถือโอกาสเตลิดขึ้นไปเที่ยว แถวริมฝั่งโขงจังหวัดอุบลฯ ด้วยซักหน่อยจะเป็นไร อะห๊ะ
ผมเลยเริ่ม plan การเดินทางไว้คร่าวๆ ประมาณนี้ เนื่องจากมีวันหยุดสามวัน วันแรกกะไว้ว่าจะเดินทางไปถ่ายภาพวัดแถวๆ ช่องเม็กก่อน
แล้วชมพระอาทิตย์ตกที่วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว ก่อนจะขับรถย้อนกลับขึ้นมาเข้าพักแถวๆ อำเภอโขงเจียม แล้วเช้าวันถัดไป
จึงค่อยเดินทางเข้าไปพักในตัวเมืองอุบลฯ เพื่อรอชมประเพณีแห่เทียนพรรษาอุบลฯ ที่ถือเป็นไฮไลท์ของทริปนี้
แต่... ด้วยความไม่รู้ในครั้งแรกก่อน plan ทริปเดินทางนี้
ว่าช่วงที่เดินทางไปนั้น ถือว่าเป็นช่วง hi season ของจังหวัดอุบลฯ (นั่นคือช่วงวันหยุดยาวเข้าพรรษานั่นเอง) เลยพบปัญหา
เรื่องของการติดต่อจองที่พักเลยเป็นอะไรที่สาหัสมาก นั้งลิสหาเป็นสิบๆ ที่ก็เต็มแทบจะทุกที่ แต่สุดท้ายก็หาจนได้ที่พักครับ T T
ผมขอไม่รีวิวเรื่องที่พักนะครับ เพราะขอแค่มีที่พักปลอดภัยๆ มีที่จอดรถเป็นพอ
การขับรถในตัวจังหวัดใหญ่ๆ แบบจังหวัดอุบลฯ เนี่ย ผมอาศัยขับไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ไปกันแบบรถขายโอ่ง
แวะจอดพักชมบ้านเมืองอุบลฯ ไปเรื่อย อาศัยว่าระหว่างทางมีอะไรน่าสนใจ ก็แวะรถจอดพักชมตลอดทาง ฮ่าๆ
ไม่นานนักก็มาถึงตัววัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือวัดเรืองแสงครับ
ช่วงที่ผมไปคนเยอะมากๆ มีทั้งรถตู้และรถทัวร์พานักท่องเที่ยวมาลงมากมาย การท่องเที่ยวในช่วงเทศกาลวันหยุด
ก็มักเป็นแบบนี้เสมอครับ แต่ก็สนุกไปอีกแบบนึงสำหรับผม ได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตาดี (จริงหร๊าาา)
มาชมภาพพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า... ณ วัดสิรินธรวรารามภูพร้าวด้วยกันครับ
(ขอโทษล่วงหน้าครับ ภาพเยอะหน่อยนะครับ )
วันที่เดินทางไปโชคดีที่ไม่มีฝน แต่ท้องฟ้าก็ไม่เปิดพอที่จะมองเห็นดวงดาวครับ
.
.
.
จากตรงนี้เอง... มีเหตุการณ์นึงที่ผมเองเห็นแล้วก็ไม่สบายใจ
ชมภาพองค์พระกันก่อน เดียวกลับมาเล่าให้ฟังครับ
เหตุการณ์ที่ผมอยากจะแชร์ให้เพื่อนๆ ฟังก็คือ ในวันดังกล่าวเป็นวันเทศกาลครับ
แน่นอนละครับว่า ทุกๆ คนอยากจะเก็บภาพต้นโพธิ์เรืองแสงกันทั้งนั้น
จึงมีนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ๆ ยืนถ่ายภาพใช้ flash ทั้งจากมือถือเองและกล้อง compack ตัวเล็กๆ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ครับ เรื่องของ "ใจเขา ใจเรา" ฝั่งนึงมีช่างภาพมากมายหลายสิบคน ที่กางขาตั้งกล้องกัน
ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกเพื่อรอเก็บภาพต้นโพธิ์ ที่ถือว่าเป็นไฮไลท์
และอีกทางฝั่งนึง ผมเห็นครอบครัวนักท่องเที่ยวที่ไม่ได้ตั้งใจมาเก็บภาพ และใช้เวลานาน
ที่มีทั้งนั้งกันแถวบันได และยืนออขวางกันอยู่บริเวญหน้าต้นโพธิ์เรืองแสง กันหลายร้อยคนเห็นจะได้
ตอนนั้นผมนั้งตบยุงอยู่ใต้ต้นไม้ และกำลังสงสัยว่าทำไมต้นโพธ์ถึงเรืองแสงได้ อะห๊ะ อะห๊ะ ??
ซึ่งไม่นานนัก กลุ่มช่างภาพที่ตั้งขาตั้งกล้องรออยู่ก่อนหน้าเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ
เริ่มมีเสียงตะโกนว่า... อย่าใช้ flash คร๊าบบ เป็นระยะๆ คือมันก็น่าเห็นใจอยู่ในมุมของช่างภาพ เพราะพวกเค้า
ก็มายืนขาแข็งรออยู่ตั้งนาน แต่ยังไม่เก็บภาพไม่ได้ บางคนเริ่มไม่พอใจมากขึ้น ขนาดยิงไฟสปอร์ตไลท์แบบพกพา
ใส่กลุ่มนักท่องเที่ยวหน้าต้นโพธิ์บ้าง ลักษณะผู้คนที่มากันในเวลานั้น... ก็มากมายตามภาพนี้เลยครับ
เดียวผมมาเล่าต่อ ไปซื้อข้าวกินก่อนครับผม