ครับ คือผมมีเรื่องของตัวเอง กำลังจะเล่าต่อไปนี้
ออกตัวก่อนว่า ผมเป็นโสด ไม่มีลูก ไม่มีเมีย ไม่เคยแต่งงานมาก่อน แต่ตอนนี้ ผมตกอยู่ในสภาพ"ผัวน้อย"ครับ
เรื่องของผมเล่าให้ฟังคร่าวๆละกันนะครับ คงละเอียดมากไม่ได้ เพราะเดี๋ยวถ้าเผื่อกระทู้นี้ มีคนแชร์ต่อๆไป ผมอาจจะซวยเอาได้
คือเมื่อสองปีก่อนผมไปนั่งกินของกินซักอย่างที่ร้านแห่งหนึ่งเป็นประจำครับ ซึ่งก็ตอนแรกไปกินเพราะแค่อยากกินเฉยๆ แล้วก็ไปกินเป็นประจำครับเพราะอร่อย
แต่เจ้าของร้าน(แม่ค้า) สวยมากกกน่ารักมากกกก อายุน้อยกว่าผมนิดหน่อย ผมก็มองๆแรกๆไม่ได้คิดอะไรมากกว่า "ผู้หญิงคนนี้สวยมากน่ารักดี"
แต่ไปๆมาๆ ผมไปกินบ่อยๆ ผมก็อารมณ์ประมาณว่าไม่มีอะไรให้มองใช่มั้ย ไอ้เราก็โสด ผมก็มองๆเค้า ตามประสาผู้ชายโสด ชอบมองผู้หญิงสวยน่ารัก(ซึ่งออกตัวก่อนว่า ผมไม่รู้ประวัติเธอเลยนะครับ ไม่รู้ว่า แต่งงานรึยังหรือมีสามีรึยัง ไม่รู้เลย)
ก็มองๆไปมองๆมา ไปกินประจำอยู่ราวๆหลายเดือน ก็มองๆแบบนี้ทุกวันอ่ะครับ ซึ่งเธอรู้ก็ยิ้มให้ แต่ผมก็ไม่ได้สำคัญตัวเองเพราะผมเห็นเธอก็ยิ้มให้กับลูกค้าทุกคนนั้นละ ผมก็คงไม่ต่าง แต่พอเห็นหน้ากันบ่อยๆไปกินประจำ ก็เริ่มแซวๆครับ เธอเป็นคนแซวผมก่อนนะแรกๆว่า "มากินคนเดียวประจำ ไม่มีใครมาด้วยเหรอ ไม่เหงาเหรอ?" "วันนี้วันเกิดนะ ผมกินนี่แล้วไปกินไหนต่อมั้ย เดี๋ยวชวนผมไปกินด้วย" ไอ้ผมก็ได้แต่ยิ้มๆทุกที มีพูดๆกวนๆเล็กๆกลับไปบ้าง เพราะไม่รู้ว่าเค้าพูดเล่นหรือพูดจริง? ผมก็ไม่กล้าออกตัวแรงมาก
หลังๆเค้าชักแซวหนัก จนมาถึง วันที่สาวเจ้าเค้าออกปากแซวผมประมาณว่า"เนี่ยแซวทุกวันคุยลำบากอ่ะ มีเบอร์มั้ย?พรุ่งนี้อย่าลืมเขียนเบอร์ให้นะ"
ผมก็กลับมาคิด คือผมชอบเค้าอยู่แล้วละ แต่ขอคิดก่อนเพราะวัยผมถ้าจะคุยก็ต้องจริงจังแล้วน่ะ ไม่ใช่เด็กๆแล้ว แต่นั้นละครับ ไปอีกวัน ผมตั้งใจไปกินแล้วเขียนเบอร์ลงในกระดาษไปให้เลย สรุปเค้ารับไปแล้ว ก็โทรมาจริงๆ หลังจากนั้นก็คุยๆกัน จีบกันนั้นละครับ
แต่! เรื่องมันไม่เป็นอย่างคิดตรงเค้ามีลูกมีแฟนอยู่แล้วครับ!!(คือเค้าอยู่กับผู้ชายมีลูกแต่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ก็นั้นละก็เหมือนเค้ามีสามีอยู่แล้ว)
ซึ่งเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ผมถามเค้าตรงๆ เค้าก็ยอมรับ แล้วเค้าก็ถามผมว่า "แล้วผมจะคุยกับเค้าต่อมั้ย? ถ้าเค้าพูดความจริง เค้ากลัวผมจะไม่คุยกับเค้าตอนแรกเค้าบอกเค้ากลัวผมจะรับไม่ได้ หรือไม่อยากไปสานสัมพันธ์กับเค้าต่อ" ตอนแรก ผมก็รู้ๆ ก็กลับมาคิดนะแล้วก็บอกว่า อย่าเลย อย่าคุยกันต่อเลย เดี๋ยวกลัวเค้าจะมีปัญหากับครอบครัว ผมบอกเค้าว่า ผมไม่อยากไปเปลี่ยนวิถีชีวิตของเค้า ชีวิตเค้าก็ดีอยู่แล้ว ผมไม่อยากไปเป็นตัวปัญหา
แต่ผมก็ไม่รู้จะบอกยังไงดี คือผมก็ชอบเค้า ผมก็รักเค้านะ แล้วเค้าก็พยายามคุยกับผมต่อ ผมก็รู้สึกนะว่าผมเห็นแก่ตัว ก็เพราะผมโสดไง ว่าง ไม่มีใคร แล้วชีวิตความรักผมก่อนหน้านี้ ก็แย่ ก็ไม่ดีมามากแล้ว(ใครอยากรู้ก่อนหน้านี้เป็นไง มันแย่ขนาดไหน ไปตามที่กระทู้เก่าผมเองละกัน)
คือผมไม่มีผู้หญิงน่ารักๆหรือสวยๆแบบนี้ที่ผมจะชอบเค้าแล้วเค้าจะชอบผมเข้ามาบ่อยๆหรอก คือ ถ้าจะว่ากันตรงๆ มันเป็นโอกาสของผมที่จะมีใครบ้างในชีวิต ผมก็รู้สึกว่า ดีกว่าอยู่ไปวันๆ คือชีวิตผมผมรู้สึกอยู่คนเดียวมาโครตนานละ ผมจึงตัดสินใจคบกับเธอต่อไปครับ ก็นั้นละ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ผมรู้นะว่า ความสัมพันธ์มันอาจไม่ไปไกลกว่านี้ เพราะเธอก็มีลูกแล้ว มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่ด้วยกันแล้ว ผมรู้นะว่ามันไม่ดีสำหรับเค้าและครอบครัวเค้า แต่มันดีสำหรับผมไง ซึ่งผมก็เตือนเค้าไปแล้ว แต่เค้าก็ยังคุยแล้วก็มาหาผมต่อจนทุกวันนี้ละครับ
ผมอยากรู้ว่ามีใคร มีผู้ชายคนไหนต้องตกอยู่ในสภาพนี้บ้าง คือ ตัวคุณโสดแล้วมีผู้หญิงที่มีครอบครัว(หมายถึงยังมีสามีเป็นตัวเป็นตนอยู่ยังไม่ได้แยกกันอยู่อะไรแบบนี้)
มีผู้หญิงที่มีแฟนแล้วแบบที่เป็นครอบครัวเลยนะ มามีความสัมพันธ์ด้วย คุณทำยังไงกันครับ?
ผมอยากแชร์เรื่องนี้ กับ ถามๆหน่อยว่า คุณรู้สึกยังไง มีความคิดเห็นยังไง
ผมเองอึดอัดเหมือนกันนะ และไม่รู้จะเรียกไอ้ฐานะนี้ว่ายังไง ขอเรียกว่า "ผัวน้อย"ละกัน(แต่เค้าเรียกผมว่าแฟนแล้วนะ ถึงผมจะรู้สึกแปลกๆก็ตาม เพราะผมไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้ไง ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงที่มีครอบครัวแล้วมาก่อน)
ผมอยากถามคนที่อยู่ในสภาพผมหรือเคยเป็นในสภาพผมว่ารู้สึกยังไง คุณทำยังไง หรือใครจะมาแชร์ประสบการณ์ที่เคยเป็นผัวน้อยมา ผมก็ยินดีรับฟังนะอยากเห็นมุมมองอื่น
เพราะผมบอกตรงๆ ผมก็คิดว่า คงจะยากที่จะไปกันรอด ซักวันความสัมพันธ์แบบนี้ของเค้ากับผมจะจบลงแบบไหน เค้าคงไม่มีทาง ทิ้งครอบครัว ทิ้งสามีหรือลูกมาอยู่กับผมหรอก
บอกตรงๆผมก็ไม่ได้ภูมิใจหรือรู้สึกดีที่ไปคบกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วนะครับเพียงแต่ สถานการณ์มันพาไป ผมก็เห็นแก่ตัวด้วยละยอมรับ
ยังไงมาแชร์ หรือจะด่าผมก็แล้วแต่ครับ เพราะผมมาพิมพ์เรื่องนี้ก็เตรียมใจมาแล้วว่า คงต้องมีคนด่าผมแน่ๆ
แต่ผมคิดว่าในสังคมนี้ ต้องมีคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบผมเยอะแน่ๆ แต่อาจไม่ค่อยมีใครมาเล่า หรือมาแชร์ประสบการณ์ให้ฟัง ผมก็เป็นกระบอกเสียงของลูกผู้ชายที่ตกอยู่ในภาวะนี้ละกัน เผื่อจะได้เอาไปคิดต่อ เอาไปตัดสินใจ ที่จะใช้ชีวิตกันต่อไปครับ ขอบคุณครับ
(ผมพึ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องตกอยู่ภาวะนี้ ทำตัวไม่ค่อยถูกจริงๆครับ)
อยากถามและอยากแชร์ประสบการณ์คนที่ตกอยู่ในสภาพ"ผัวน้อย" ครับ
ออกตัวก่อนว่า ผมเป็นโสด ไม่มีลูก ไม่มีเมีย ไม่เคยแต่งงานมาก่อน แต่ตอนนี้ ผมตกอยู่ในสภาพ"ผัวน้อย"ครับ
เรื่องของผมเล่าให้ฟังคร่าวๆละกันนะครับ คงละเอียดมากไม่ได้ เพราะเดี๋ยวถ้าเผื่อกระทู้นี้ มีคนแชร์ต่อๆไป ผมอาจจะซวยเอาได้
คือเมื่อสองปีก่อนผมไปนั่งกินของกินซักอย่างที่ร้านแห่งหนึ่งเป็นประจำครับ ซึ่งก็ตอนแรกไปกินเพราะแค่อยากกินเฉยๆ แล้วก็ไปกินเป็นประจำครับเพราะอร่อย
แต่เจ้าของร้าน(แม่ค้า) สวยมากกกน่ารักมากกกก อายุน้อยกว่าผมนิดหน่อย ผมก็มองๆแรกๆไม่ได้คิดอะไรมากกว่า "ผู้หญิงคนนี้สวยมากน่ารักดี"
แต่ไปๆมาๆ ผมไปกินบ่อยๆ ผมก็อารมณ์ประมาณว่าไม่มีอะไรให้มองใช่มั้ย ไอ้เราก็โสด ผมก็มองๆเค้า ตามประสาผู้ชายโสด ชอบมองผู้หญิงสวยน่ารัก(ซึ่งออกตัวก่อนว่า ผมไม่รู้ประวัติเธอเลยนะครับ ไม่รู้ว่า แต่งงานรึยังหรือมีสามีรึยัง ไม่รู้เลย)
ก็มองๆไปมองๆมา ไปกินประจำอยู่ราวๆหลายเดือน ก็มองๆแบบนี้ทุกวันอ่ะครับ ซึ่งเธอรู้ก็ยิ้มให้ แต่ผมก็ไม่ได้สำคัญตัวเองเพราะผมเห็นเธอก็ยิ้มให้กับลูกค้าทุกคนนั้นละ ผมก็คงไม่ต่าง แต่พอเห็นหน้ากันบ่อยๆไปกินประจำ ก็เริ่มแซวๆครับ เธอเป็นคนแซวผมก่อนนะแรกๆว่า "มากินคนเดียวประจำ ไม่มีใครมาด้วยเหรอ ไม่เหงาเหรอ?" "วันนี้วันเกิดนะ ผมกินนี่แล้วไปกินไหนต่อมั้ย เดี๋ยวชวนผมไปกินด้วย" ไอ้ผมก็ได้แต่ยิ้มๆทุกที มีพูดๆกวนๆเล็กๆกลับไปบ้าง เพราะไม่รู้ว่าเค้าพูดเล่นหรือพูดจริง? ผมก็ไม่กล้าออกตัวแรงมาก
หลังๆเค้าชักแซวหนัก จนมาถึง วันที่สาวเจ้าเค้าออกปากแซวผมประมาณว่า"เนี่ยแซวทุกวันคุยลำบากอ่ะ มีเบอร์มั้ย?พรุ่งนี้อย่าลืมเขียนเบอร์ให้นะ"
ผมก็กลับมาคิด คือผมชอบเค้าอยู่แล้วละ แต่ขอคิดก่อนเพราะวัยผมถ้าจะคุยก็ต้องจริงจังแล้วน่ะ ไม่ใช่เด็กๆแล้ว แต่นั้นละครับ ไปอีกวัน ผมตั้งใจไปกินแล้วเขียนเบอร์ลงในกระดาษไปให้เลย สรุปเค้ารับไปแล้ว ก็โทรมาจริงๆ หลังจากนั้นก็คุยๆกัน จีบกันนั้นละครับ
แต่! เรื่องมันไม่เป็นอย่างคิดตรงเค้ามีลูกมีแฟนอยู่แล้วครับ!!(คือเค้าอยู่กับผู้ชายมีลูกแต่ยังไม่ได้แต่งงาน แต่ก็นั้นละก็เหมือนเค้ามีสามีอยู่แล้ว)
ซึ่งเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่ผมถามเค้าตรงๆ เค้าก็ยอมรับ แล้วเค้าก็ถามผมว่า "แล้วผมจะคุยกับเค้าต่อมั้ย? ถ้าเค้าพูดความจริง เค้ากลัวผมจะไม่คุยกับเค้าตอนแรกเค้าบอกเค้ากลัวผมจะรับไม่ได้ หรือไม่อยากไปสานสัมพันธ์กับเค้าต่อ" ตอนแรก ผมก็รู้ๆ ก็กลับมาคิดนะแล้วก็บอกว่า อย่าเลย อย่าคุยกันต่อเลย เดี๋ยวกลัวเค้าจะมีปัญหากับครอบครัว ผมบอกเค้าว่า ผมไม่อยากไปเปลี่ยนวิถีชีวิตของเค้า ชีวิตเค้าก็ดีอยู่แล้ว ผมไม่อยากไปเป็นตัวปัญหา
แต่ผมก็ไม่รู้จะบอกยังไงดี คือผมก็ชอบเค้า ผมก็รักเค้านะ แล้วเค้าก็พยายามคุยกับผมต่อ ผมก็รู้สึกนะว่าผมเห็นแก่ตัว ก็เพราะผมโสดไง ว่าง ไม่มีใคร แล้วชีวิตความรักผมก่อนหน้านี้ ก็แย่ ก็ไม่ดีมามากแล้ว(ใครอยากรู้ก่อนหน้านี้เป็นไง มันแย่ขนาดไหน ไปตามที่กระทู้เก่าผมเองละกัน)
คือผมไม่มีผู้หญิงน่ารักๆหรือสวยๆแบบนี้ที่ผมจะชอบเค้าแล้วเค้าจะชอบผมเข้ามาบ่อยๆหรอก คือ ถ้าจะว่ากันตรงๆ มันเป็นโอกาสของผมที่จะมีใครบ้างในชีวิต ผมก็รู้สึกว่า ดีกว่าอยู่ไปวันๆ คือชีวิตผมผมรู้สึกอยู่คนเดียวมาโครตนานละ ผมจึงตัดสินใจคบกับเธอต่อไปครับ ก็นั้นละ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่ผมรู้นะว่า ความสัมพันธ์มันอาจไม่ไปไกลกว่านี้ เพราะเธอก็มีลูกแล้ว มีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่ด้วยกันแล้ว ผมรู้นะว่ามันไม่ดีสำหรับเค้าและครอบครัวเค้า แต่มันดีสำหรับผมไง ซึ่งผมก็เตือนเค้าไปแล้ว แต่เค้าก็ยังคุยแล้วก็มาหาผมต่อจนทุกวันนี้ละครับ
ผมอยากรู้ว่ามีใคร มีผู้ชายคนไหนต้องตกอยู่ในสภาพนี้บ้าง คือ ตัวคุณโสดแล้วมีผู้หญิงที่มีครอบครัว(หมายถึงยังมีสามีเป็นตัวเป็นตนอยู่ยังไม่ได้แยกกันอยู่อะไรแบบนี้)
มีผู้หญิงที่มีแฟนแล้วแบบที่เป็นครอบครัวเลยนะ มามีความสัมพันธ์ด้วย คุณทำยังไงกันครับ?
ผมอยากแชร์เรื่องนี้ กับ ถามๆหน่อยว่า คุณรู้สึกยังไง มีความคิดเห็นยังไง
ผมเองอึดอัดเหมือนกันนะ และไม่รู้จะเรียกไอ้ฐานะนี้ว่ายังไง ขอเรียกว่า "ผัวน้อย"ละกัน(แต่เค้าเรียกผมว่าแฟนแล้วนะ ถึงผมจะรู้สึกแปลกๆก็ตาม เพราะผมไม่เคยตกอยู่ในสภาพนี้ไง ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงที่มีครอบครัวแล้วมาก่อน)
ผมอยากถามคนที่อยู่ในสภาพผมหรือเคยเป็นในสภาพผมว่ารู้สึกยังไง คุณทำยังไง หรือใครจะมาแชร์ประสบการณ์ที่เคยเป็นผัวน้อยมา ผมก็ยินดีรับฟังนะอยากเห็นมุมมองอื่น
เพราะผมบอกตรงๆ ผมก็คิดว่า คงจะยากที่จะไปกันรอด ซักวันความสัมพันธ์แบบนี้ของเค้ากับผมจะจบลงแบบไหน เค้าคงไม่มีทาง ทิ้งครอบครัว ทิ้งสามีหรือลูกมาอยู่กับผมหรอก
บอกตรงๆผมก็ไม่ได้ภูมิใจหรือรู้สึกดีที่ไปคบกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วนะครับเพียงแต่ สถานการณ์มันพาไป ผมก็เห็นแก่ตัวด้วยละยอมรับ
ยังไงมาแชร์ หรือจะด่าผมก็แล้วแต่ครับ เพราะผมมาพิมพ์เรื่องนี้ก็เตรียมใจมาแล้วว่า คงต้องมีคนด่าผมแน่ๆ
แต่ผมคิดว่าในสังคมนี้ ต้องมีคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบผมเยอะแน่ๆ แต่อาจไม่ค่อยมีใครมาเล่า หรือมาแชร์ประสบการณ์ให้ฟัง ผมก็เป็นกระบอกเสียงของลูกผู้ชายที่ตกอยู่ในภาวะนี้ละกัน เผื่อจะได้เอาไปคิดต่อ เอาไปตัดสินใจ ที่จะใช้ชีวิตกันต่อไปครับ ขอบคุณครับ
(ผมพึ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องตกอยู่ภาวะนี้ ทำตัวไม่ค่อยถูกจริงๆครับ)