ก่อนอื่นเลยขอแนะนำประวัติคร่าวๆก่อนค่ะ
เรากับผู้ชายคนนี้เคยรู้จักในฐานะ เพื่อนของอาเรา อาเราเคยฝากงานให้เราทำกับเค้า(อายุห่าง 19ปี) เค้าก็ดูแลเทคแคร์เราทุกอย่างในฐานะหลาน ตอนแรกก็ไม่ได้สนิทไรกันมากหรอก พอหลังจากได้เรียนรู้งานกับเค้ามากขึ้นก็เริ่มได้คุยไลน์กัน เอาของกินมาห้อยหน้ารถให้ทุกเช้า ตกเย็นก็มีข้าวมาห้อยไว้ที่หน้าห้อง ตอนแรกก็คิดแค่ว่าเค้าทำหน้าที่ในฐานะอาเพื่อดูแลหลานเพื่อน บางครั้งก็ชวนไปกินข้าวร้านอาหารหรูๆ บรรยากาศดีๆ ตอนแรกก็สงสัยว่าเค้าแอบชอบเรารึเปล่า คิดไปคิดมาไม่น่าจะใช่เพราะเค้าก็มีครอบครัวแล้วแถมรักครอบครัวมาก ยิ่งอยู่ใกล้กันยิ่งสนิทกันเค้าเคยมาส่งเราที่บ้าน เคยพาเราไปเที่ยว จนถึงวันนั้นเค้าได้ตัดสินใจบอกเราว่าเค้าชอบเราทั้งๆที่เค้ารู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เค้าบอกว่าแอบชอบตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกไม่เคยรู้สึกดีกับใครขนาดนี้เลยทั้งๆที่เค้าก็รู้ว่ามันผิด แถมเค้าเป็นหัวหน้าเราด้วย เค้าโทรมาหาเราทุกคืนคุยกันทุกวันจนเราเริ่มรู้สึกดีกับเค้า ทั้งๆที่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยความใกล้ชิดและผูกพันเราก็ได้เริ่มคบกันจากหัวหน้ากับลูกน้องก็กลายเป็นแฟนกัน เค้ามีเวลาอยู่กับเราอาทิตย์ล่ะ 3 วัน ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆแต่เค้าก็พิสูจน์ความจริงใจที่เค้ามีให้ ทำทุกอย่างทั้งเรื่องการกิน การอยู่แม้กระทั่งเวลาก่อนนอน เค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากไม่กินเหล้าสูบบุหรี่ แต่เสียอย่างเดียวบ้างาน พอวันสุดท้ายของสัปดาห์เค้าก็ต้องกลับบ้านไปหาครอบครัวทุกๆอาทิตย์บางครั้งเราก็น้อยใจที่เค้ากลับไปแต่ทำไงได้ก็มันเป็นหน้าที่ เพราะเราก็ต้องกลับบ้านไปหาแฟน เราทำแบบนี้อยู่ประมาณปีกว่าๆ เรารักเค้ามากขึ้น มากจนเดินหันหลังให้กับเค้าไม่ได้เพราะเราอยากอยู่ดูแลเค้า อยากอยู่กับเค้าทุกๆเวลา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เวลาไปไหนมาไหนแต่ละครั้งก็ต้องหลบๆซ่อนๆเพราะเรากลัวคนที่ทำงานเห็น เพราะเราทั้ง 2 คนกลัวจะไม่มีที่ยืนในสังคม จนวันนึงเราตัดสินใจบอกเลิกเค้าทั้งๆที่รู้ว่ามันเจ็บ แต่เราก็เจอหน้ากันในที่ทำงานคุยงานกันปกติ สรุปแล้วเราใจอ่อนเลิกกับเค้าไม่ได้ทั้งๆที่เค้าก็ไม่รุ้สึกอะไร เลิกก็คือเลิกจนเราต้องง้อเค้าร้องไห้เสียน้ำตาให้ไม่รุ้กี่ครั้ง เค้าเคยบอกเราว่าเค้ารักเรามาก อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย อยากแต่งงานกับเรา อยากมีลูกกับเรา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ บางครั้งเค้าก็บอกกับเราว่าไม่อยากเสียเราไปถ้าหากเราทรยศหรือมีคนใหม่เค้าจะมาทำร้ายเรา(ยกเว้นแฟนเราเพราะเค้ามาก่อน) ตอนนี้เราอยากเลิกกับเค้ามากๆไม่อยากใช้ชีวิตที่หลบๆซ่อนๆอีก ไม่อยากตกเป็นเมียน้อยเค้า เพราะว่าถ้าสักวันนึงคนใกล้ตัว เพื่อนร่วมงาน รวมถึงแฟนเราด้วยรู้ความจิงเราจะทำยังไง แล้วเราจะเลิกกับเค้ายังไงเพราะเรารักเค้ามาก เจอหน้ากันทุกวัน ยิ่งอยู่กับเค้ายิ่งมีความสุขทั้งเรื่องนอกบ้านและเรื่องบนเตียง และทุกๆครั้งเป็นวันหยุดเค้าต้องกลับบ้านไปหาครอบครัว ทำไมเราถึงรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้ง ***ขอความเห็นและข้อแนะนำของทุกคนหน่อยค่ะว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้จะทำไงดี***
รักคนมีครอบครัวไปแล้ว
เรากับผู้ชายคนนี้เคยรู้จักในฐานะ เพื่อนของอาเรา อาเราเคยฝากงานให้เราทำกับเค้า(อายุห่าง 19ปี) เค้าก็ดูแลเทคแคร์เราทุกอย่างในฐานะหลาน ตอนแรกก็ไม่ได้สนิทไรกันมากหรอก พอหลังจากได้เรียนรู้งานกับเค้ามากขึ้นก็เริ่มได้คุยไลน์กัน เอาของกินมาห้อยหน้ารถให้ทุกเช้า ตกเย็นก็มีข้าวมาห้อยไว้ที่หน้าห้อง ตอนแรกก็คิดแค่ว่าเค้าทำหน้าที่ในฐานะอาเพื่อดูแลหลานเพื่อน บางครั้งก็ชวนไปกินข้าวร้านอาหารหรูๆ บรรยากาศดีๆ ตอนแรกก็สงสัยว่าเค้าแอบชอบเรารึเปล่า คิดไปคิดมาไม่น่าจะใช่เพราะเค้าก็มีครอบครัวแล้วแถมรักครอบครัวมาก ยิ่งอยู่ใกล้กันยิ่งสนิทกันเค้าเคยมาส่งเราที่บ้าน เคยพาเราไปเที่ยว จนถึงวันนั้นเค้าได้ตัดสินใจบอกเราว่าเค้าชอบเราทั้งๆที่เค้ารู้ว่าเรามีแฟนแล้ว เค้าบอกว่าแอบชอบตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรกไม่เคยรู้สึกดีกับใครขนาดนี้เลยทั้งๆที่เค้าก็รู้ว่ามันผิด แถมเค้าเป็นหัวหน้าเราด้วย เค้าโทรมาหาเราทุกคืนคุยกันทุกวันจนเราเริ่มรู้สึกดีกับเค้า ทั้งๆที่คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ด้วยความใกล้ชิดและผูกพันเราก็ได้เริ่มคบกันจากหัวหน้ากับลูกน้องก็กลายเป็นแฟนกัน เค้ามีเวลาอยู่กับเราอาทิตย์ล่ะ 3 วัน ถึงแม้จะเป็นเวลาสั้นๆแต่เค้าก็พิสูจน์ความจริงใจที่เค้ามีให้ ทำทุกอย่างทั้งเรื่องการกิน การอยู่แม้กระทั่งเวลาก่อนนอน เค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากไม่กินเหล้าสูบบุหรี่ แต่เสียอย่างเดียวบ้างาน พอวันสุดท้ายของสัปดาห์เค้าก็ต้องกลับบ้านไปหาครอบครัวทุกๆอาทิตย์บางครั้งเราก็น้อยใจที่เค้ากลับไปแต่ทำไงได้ก็มันเป็นหน้าที่ เพราะเราก็ต้องกลับบ้านไปหาแฟน เราทำแบบนี้อยู่ประมาณปีกว่าๆ เรารักเค้ามากขึ้น มากจนเดินหันหลังให้กับเค้าไม่ได้เพราะเราอยากอยู่ดูแลเค้า อยากอยู่กับเค้าทุกๆเวลา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เวลาไปไหนมาไหนแต่ละครั้งก็ต้องหลบๆซ่อนๆเพราะเรากลัวคนที่ทำงานเห็น เพราะเราทั้ง 2 คนกลัวจะไม่มีที่ยืนในสังคม จนวันนึงเราตัดสินใจบอกเลิกเค้าทั้งๆที่รู้ว่ามันเจ็บ แต่เราก็เจอหน้ากันในที่ทำงานคุยงานกันปกติ สรุปแล้วเราใจอ่อนเลิกกับเค้าไม่ได้ทั้งๆที่เค้าก็ไม่รุ้สึกอะไร เลิกก็คือเลิกจนเราต้องง้อเค้าร้องไห้เสียน้ำตาให้ไม่รุ้กี่ครั้ง เค้าเคยบอกเราว่าเค้ารักเรามาก อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย อยากแต่งงานกับเรา อยากมีลูกกับเรา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ บางครั้งเค้าก็บอกกับเราว่าไม่อยากเสียเราไปถ้าหากเราทรยศหรือมีคนใหม่เค้าจะมาทำร้ายเรา(ยกเว้นแฟนเราเพราะเค้ามาก่อน) ตอนนี้เราอยากเลิกกับเค้ามากๆไม่อยากใช้ชีวิตที่หลบๆซ่อนๆอีก ไม่อยากตกเป็นเมียน้อยเค้า เพราะว่าถ้าสักวันนึงคนใกล้ตัว เพื่อนร่วมงาน รวมถึงแฟนเราด้วยรู้ความจิงเราจะทำยังไง แล้วเราจะเลิกกับเค้ายังไงเพราะเรารักเค้ามาก เจอหน้ากันทุกวัน ยิ่งอยู่กับเค้ายิ่งมีความสุขทั้งเรื่องนอกบ้านและเรื่องบนเตียง และทุกๆครั้งเป็นวันหยุดเค้าต้องกลับบ้านไปหาครอบครัว ทำไมเราถึงรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้ง ***ขอความเห็นและข้อแนะนำของทุกคนหน่อยค่ะว่าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้จะทำไงดี***