ชวนน้องดาวน์ซินโดรมไปเดินเล่น #บนถนนกับคนพิเศษ

กระทู้นี้ ผมอยากจะนำเสนอมุมน่ารักๆ อีกมุมหนึ่งของน้องชายของผมที่เป็นดาวน์ซินโดรม ก่อนหน้านี้ ผมกล้าบอกเลยว่า ทัศนคติของผมที่มีต่อเด็กพิเศษนั้น ออกจะไปทางแนวลบสะมากกว่า เพราะผมคิดเสมอว่า น้องๆเด็กพิเศษ คงจะทำอะไรไม่ได้มาก และก็คงเป็นภาระของครอบครัวที่มีลูกมีหลานอยู่ในภาวะเป็นเด็กพิเศษหรือว่าดาวน์ซินโดรมแบบนี้
.
แต่ในความจริงแล้ว มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิดเลย เพราะเมื่อผมได้เข้ามาใกล้ชิดกับน้องๆเด็กพิเศษ มันทำให้ทัศนคติของผมเปิดกว้างมากขึ้น น้องๆเด็กพิเศษ ไม่เคยเป็นภาระของครอบครัว แต่กลับยิ่งเป็นแก้วตาดวงใจของคนในครอบครัวสะด้วยซ้ำ
.
คุณเคยเห็นเด็กออทิสติกส์เล่นไวโอลีนได้ไหม,คุณเคยเห็นเด็กดาวน์ซินโดรม ขี่จักยาน,ว่ายน้ำ ดำน้ำลงไปงมเหรียญที่ก้นสระได้ไหม,หรือแม้แต่เด็กพิเศษที่พูดไม่เป็นคำเลย แต่กลับร้องเพลง ที่แม่ร้องกล่อมเวลาเขาร้องไห้ได้ตอนเป็นเด็กได้อย่างชัดเจน
.
จริงๆก็คงมีความสามารถอื่นๆอีกมากมายของน้องๆเด็กพิเศษ ที่ผมไม่เคยรู้ แต่เท่าที่รู้ตอนนี้ ผมก็พอรู้แล้วแหละว่า พวกคุณ "พิเศษจริงๆ"
.
เอาล่ะครับ ได้เวลา พาน้องไปเดินเล่นกันแล้วครับ ไปกันเลยยยยยยย^^



























































*
*
*
ขอขอบคุณน้องนายด์น้องชายที่น่ารักที่ไปเดินเล่นด้วยกัน และขอขอบคุณพี่สุชาติ(คุณพ่อ)และพี่หมวย(คุณแม่) ที่ร่วมเดินทางไปด้วยกันในครั้งนี้ครับผม^^ และขอบคุณหมีอ้วนที่ไปไหนไปกัน
*
*
ถ้าชื่นชอบผลงานก็สามารถแวะเข้าไปเยี่ยมชมได้ที่ www.facebook.com/mirrorman2015 ขอบคุณสำหรับการติดตามรับชมครับผม^^