เราเป็นทอม .... เราเป็นคนค่อนข้างจิงจังกะชีวิต ไม่ว่าจะเรื่องอะไร เรามักจะบวกเหตุผลเข้าไปในการใช้ชีวิตเสมอ ... เรื่องความรักก็เหมือนกัน อยู่มาจนอายุ 30+ แต่เราก็ไม่เคยเหลวไหล อาจมีบ้างตามประสาแต่ไม่ได้ถึงกับเลวร้าย เพราะเราจะนึกถึงคนที่บ้านเสมอ เอาตรง ๆ คือเขาไม่เคยรับได้กับสิ่งที่เราเป็น เราไม่เคยเอาเรื่อง ผญ เข้าไปให้เขาลำบากใจ ... ความรักของเราที่ผ่านมาจึงเป็นแบบไม่ค่อยเปิดเผยเท่าไหร่นัก
.... จนมาวันหนึ่ง เราได้เข้าไปโพสรูปในห้องปิดของกลุ่มทอมดี้ ก็โพสลอย ๆ ไปงั้น แต่ดันไปเจอโพสของน้องเขาเข้า น้องเป็นคนสวย ... สวยมาก ๆ ระดับพริตตี้ได้ ... แต่เราไม่เคยชอบคนสวยเลย เคยคบแล้วมันเหนื่อย แต่ดันไปถูกใจสเตตัสซะงั้น จากนั้นเราเริ่มคุยกัน เราคุยกันถูกคอ น้องเขาโทรเฟสหาเราก่อน คอลหาเราก่อน มันเหมือนฝันนะ หน้าตากาก ๆ อย่างเรา เขาจะมาชอบได้ไง แต่เราก็คุยกันเรื่อย ๆ มา .... แต่มาวันนึงเราดันบังเอิญไปเจอว่าเขามีแฟนเป็น ผช ด้วย ใจเราหล่นตุบ #ทำไมต้องมาหลอกกัน คำถามนี้มันผุดขึ้นมา แต่เขาก็มีเหตุผลมาให้เราทำให้เราเข้าใจว่ามันคือความจำเป็น หลังจากนั้นน้องก็มาหา ต่างภาคต่างจังหวัด กับเด็กอายุ 25ปี ที่ยอมนั่งรถไกล ๆ มาหา เรายอมใจเลย แต่ตลอดเวลาในใจมีแต่คำถาม หลาย ๆ อย่างที่ยังทำให้เราไม่เทใจ บางทีก็ดูรักเราจัง แต่บางครั้งแอบเห็น แอบได้ยินที่เขาคุยกับแฟน ผช ก็เจ็บเหลือเกิน เรารู้ว่าเขามีแฟน ผช ... ผช ก็รู้ว่าน้องเขามีเราเช่นกัน
... รุ้ ว่าสุดท้ายเขาก็ต้องกลับไปแต่งงานมีครอบครัว มีลูก ความสุขมันช่างผ่านไปไว จะบอกว่าสุขทั้งหมดก็ไม่ได้ สุขปนทุกข์ ปนเศร้า ปนเหงา ปนเจ็บ ยิ้มแต่ข้างในน้ำตาตก อยากหยุด แต่ก็ทำใจไม่ได้ คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงอ้อมกอด ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ใช่ของเรา .... กลับมานึกย้อนถึงตัวเองคนเดิม มันหายไปไหน คนที่เคยเข้มแข็ง คนที่เคยอยู่คนเดียวได้ คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี คนที่ไม่แคร์ใคร มันหายไปแค่เวลาไม่กี่เดือนที่ได้รู้จักกับคน ๆ นี้
ความรัก ... มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจ ทุกวันนี้เหมือนเดินวนเป็นวงกลม เดินในที่มืด ๆ มองอะไรไม่ค่อยเห็น ไม่รู้จะทำยังไง เป็นชู้โดยไม่ทันตั้งตัว มันมีคำตอบให้กับเรื่องนี้ในใจอยู่แล้ว แต่เรายังทำใจรับมันไม่ได้.... เพราะเรารักเขามากจริง ๆ
แฟนฉัน และ แฟนเขา ....
.... จนมาวันหนึ่ง เราได้เข้าไปโพสรูปในห้องปิดของกลุ่มทอมดี้ ก็โพสลอย ๆ ไปงั้น แต่ดันไปเจอโพสของน้องเขาเข้า น้องเป็นคนสวย ... สวยมาก ๆ ระดับพริตตี้ได้ ... แต่เราไม่เคยชอบคนสวยเลย เคยคบแล้วมันเหนื่อย แต่ดันไปถูกใจสเตตัสซะงั้น จากนั้นเราเริ่มคุยกัน เราคุยกันถูกคอ น้องเขาโทรเฟสหาเราก่อน คอลหาเราก่อน มันเหมือนฝันนะ หน้าตากาก ๆ อย่างเรา เขาจะมาชอบได้ไง แต่เราก็คุยกันเรื่อย ๆ มา .... แต่มาวันนึงเราดันบังเอิญไปเจอว่าเขามีแฟนเป็น ผช ด้วย ใจเราหล่นตุบ #ทำไมต้องมาหลอกกัน คำถามนี้มันผุดขึ้นมา แต่เขาก็มีเหตุผลมาให้เราทำให้เราเข้าใจว่ามันคือความจำเป็น หลังจากนั้นน้องก็มาหา ต่างภาคต่างจังหวัด กับเด็กอายุ 25ปี ที่ยอมนั่งรถไกล ๆ มาหา เรายอมใจเลย แต่ตลอดเวลาในใจมีแต่คำถาม หลาย ๆ อย่างที่ยังทำให้เราไม่เทใจ บางทีก็ดูรักเราจัง แต่บางครั้งแอบเห็น แอบได้ยินที่เขาคุยกับแฟน ผช ก็เจ็บเหลือเกิน เรารู้ว่าเขามีแฟน ผช ... ผช ก็รู้ว่าน้องเขามีเราเช่นกัน
... รุ้ ว่าสุดท้ายเขาก็ต้องกลับไปแต่งงานมีครอบครัว มีลูก ความสุขมันช่างผ่านไปไว จะบอกว่าสุขทั้งหมดก็ไม่ได้ สุขปนทุกข์ ปนเศร้า ปนเหงา ปนเจ็บ ยิ้มแต่ข้างในน้ำตาตก อยากหยุด แต่ก็ทำใจไม่ได้ คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงอ้อมกอด ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ใช่ของเรา .... กลับมานึกย้อนถึงตัวเองคนเดิม มันหายไปไหน คนที่เคยเข้มแข็ง คนที่เคยอยู่คนเดียวได้ คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรี คนที่ไม่แคร์ใคร มันหายไปแค่เวลาไม่กี่เดือนที่ได้รู้จักกับคน ๆ นี้
ความรัก ... มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจ ทุกวันนี้เหมือนเดินวนเป็นวงกลม เดินในที่มืด ๆ มองอะไรไม่ค่อยเห็น ไม่รู้จะทำยังไง เป็นชู้โดยไม่ทันตั้งตัว มันมีคำตอบให้กับเรื่องนี้ในใจอยู่แล้ว แต่เรายังทำใจรับมันไม่ได้.... เพราะเรารักเขามากจริง ๆ