ในยามวิกฤตของชีวิต จะหาทางออกอย่างไรได้บ้าง (น่าคิด)
ถ้าเลือกได้ หลายคนก็อยากจะมีชีวิตที่ดี แต่ในความเป็นจริงนั้น มันเลือกไม่ได้ไง ก็เลยเกิดปัญหา
ซึ่งความทุกข์ของมนุษย์อย่างนึง ที่ทุกๆคนจะต้องเจอ นั่นก็คือ การดิ้นรน เพื่อที่จะให้ตนเองนั้นมีชีวิตรอด อาจจะขายของหาเช้ากินค่ำ อาจจะเป็นพนักงานกินเงินเดือน หรือ ไม่ก็ถ้าโชคดีหน่อย ก็อาจจะเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ แต่ก็อีกนั่นแหล่ะชีวิต มันไม่มีอะไรแน่นอน อยู่ๆวันดีคืนดี อาจจะขายของไม่ได้ ถูกไล่ที่ ไม่ก็อาจจะถูกกดดัน ให้ต้องออกจากการเป็นมนุษย์กินเงินเดือน หรือ ธุรกิจ อาจจะเจ๊งขึ้นมาก ไอครั้นจะพูดถึงทฤษฎีโโลกสวย หรือ คำพูดของพวกโค้ชต่างๆ ที่มักจะบอกว่า ทุกอย่างอยู่ที่ใจ เดี๋ยวก็จะสำเร็จ กลับมารวย ชีวิตดีอย่างเดิมได้เอง ซึ่งถ้าว่ากันจริงๆ มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ อย่างการเป็นพนักงาน หาถูกให้ออก ตอนอายุเยอะๆ แม้จะมีประสบการณ์ แต่บริษัท มักจะมองว่า สู้ไปจ้า คนอายุน้อยๆดีกว่า จะได้ลดต้นทุน ไปๆมาๆเลยยิ่งหางาน ก็ยิ่งหาไม่ได้ เพราะติดอายุเยอะะ ซึ่งบางคนก็สนใจ คิดออกว่า จะต้องเป็นพนักงานในบริษัทไง เพราะไม่รู้จะไปทำอะไร ขณะที่พวกที่เป็นเจ้าของธุรกิจ แต่เจ๊ง การกลับมาให้เหมือนเดิมตอนอายุมากๆ กับ หนี้หลายร้อยล้านนั้น คงจะยากเต็มที ยังไงก็ขอความกรุณา อย่าไปยกพวกตัวอย่างที่ แบ่งที่ดินเล็กๆที่บ้านมาขายล้างหนี้ให้ทีบ้านนะ อันนั้นเขารวยอยู่แล้ว
แล้วทีนี้จะหาทางออกอยางไรหล่ะ เพราะคนต้องกินใช้ บ้างก็ว่าไปเป็นพนักงานล้างจาน ล้างห้องน้ำ เก็บขยะ เก็บขวดขาย หรือ พนักงานจัดสินค้า งั้นหรอ เอาเข้าจริง ไปสมัคร เขาก็ไม่รับอีก เพราะอาจจะเห็นว่า อายุเยอะ ไม่ก็คิดว่า ไม่น่าจะทำได้ สุดท้ายก็อดต่อไป บ้างก็ว่า ไปขอข้าววัด ซึ่งบางที วัดอาจจะไม่ให้ข้าวมาเลยก็ได้ เพราะวัดเอง ก็ยังไม่ค่อยมีข้าวมากมายอะไรขนาดนั้น บ้างก็ว่า ไปบวชเลย แต่หากทำงี้ เดี๋ยวคนก็ว่าอีก บวชเพื่อกินนี่หว่า ไม่ก็บอกบวชเพื่อหนีปัญหา ครั้งจะขายของก็ไม่รุ้จะทำยังไงอีก
แล้วอย่างนี้ จะออกจากวิกฤตกันได้ยังไง
แต่ตรงนี้นี่เอง ที่จะทำให้เห็นความจริง ทีว่า ยามมีปัญหา ใครบ้างที่จะนึกถึงตัวเรา ใครบ้างที่จะดีกับเราจริงๆ เพราะเห็นหลายคนเลย หลายครอบครัว แรกๆก็รักกันดี แต่พอตกอับ ไม่มีรายได้ปุ๊บ เท่านั้นแหล่ะ ครอบครัวแตกแยก ไม่ก็กินยาตายอีก แบบว่าโลกโหดร้ายเกินไม่อยากจะลำบากด้วย หรือ ไม่อยากจะอยู่แล้ว
เอาเป็นว่า อย่าสนใจสังคมมาก เพราะไม่งั้น มันจะทำให้เรายิ่งไม่มีทางรอดของชีวิต หากขอความช่วยเหลือใครบ้าง ก็ขอ หากชีวิตดีขึ้นก็กลับไปตอบเเทนเขาหน่อย แต่หากไม่มี เราก็ต้องช่วยเหลือตัวเราเอง อย่าสนใจปากคน เช่น ไอนี่เคยรวย ตอนนี้แม่งกระจอกหว่ะ จะยิ่งทำให้เราไม่มีกำลังใจต่อสู้ปัญหาชีวิต
แต่ถ้าหากเกิดเจอแบบ กรณีอยู่ๆป่วยหนัก ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แถมทีบ้านก็ใจร้าย เอาแต่ด่าบ่น มองไร้ค่า รกโลก บางที ก็อาจจะพิจารณา ยอมที่จะอดข้าวน้ำ เพื่อให้ค่อยๆตายจากโลกไป อย่างมีศักดิ์ศรี เพือ่ไม่ให้ใครดูแคลน เพราะไม่รู้จะอยู่ต่อไป ให้คนพวกนี้เหยียบย่ำทำไม ทรมาณกายใจเปล่าๆ เพราะยังไง ก็ต้องตายอยู่แล้ว ยังไงอย่าลืมนะว่า ไม่มีใครจะโชคดีที่จะมีคนคอยเช็คขี้เหยี่ยว ป้อนน้ำอาหาร ให้คนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ทุกวัน
สำหรับใครที่สนใจ อ่านข้อคิด หรือ พูดคุยเกี่ยวกับปัญหา
หรือ ทำความเข้าใจ ความจริงต่างๆในชีวิต ก็เข้ามาได้ที่นี่
ถ้าไม่สนใจ ไม่อยากคุย ก็ขอให้ผ่านๆ ลืมๆไป
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้https://www.facebook.com/Zhunzehel-804479232989244/
ในยามวิกฤตของชีวิต จะหาทางออกอย่างไรได้บ้าง
ถ้าเลือกได้ หลายคนก็อยากจะมีชีวิตที่ดี แต่ในความเป็นจริงนั้น มันเลือกไม่ได้ไง ก็เลยเกิดปัญหา
ซึ่งความทุกข์ของมนุษย์อย่างนึง ที่ทุกๆคนจะต้องเจอ นั่นก็คือ การดิ้นรน เพื่อที่จะให้ตนเองนั้นมีชีวิตรอด อาจจะขายของหาเช้ากินค่ำ อาจจะเป็นพนักงานกินเงินเดือน หรือ ไม่ก็ถ้าโชคดีหน่อย ก็อาจจะเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ แต่ก็อีกนั่นแหล่ะชีวิต มันไม่มีอะไรแน่นอน อยู่ๆวันดีคืนดี อาจจะขายของไม่ได้ ถูกไล่ที่ ไม่ก็อาจจะถูกกดดัน ให้ต้องออกจากการเป็นมนุษย์กินเงินเดือน หรือ ธุรกิจ อาจจะเจ๊งขึ้นมาก ไอครั้นจะพูดถึงทฤษฎีโโลกสวย หรือ คำพูดของพวกโค้ชต่างๆ ที่มักจะบอกว่า ทุกอย่างอยู่ที่ใจ เดี๋ยวก็จะสำเร็จ กลับมารวย ชีวิตดีอย่างเดิมได้เอง ซึ่งถ้าว่ากันจริงๆ มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ อย่างการเป็นพนักงาน หาถูกให้ออก ตอนอายุเยอะๆ แม้จะมีประสบการณ์ แต่บริษัท มักจะมองว่า สู้ไปจ้า คนอายุน้อยๆดีกว่า จะได้ลดต้นทุน ไปๆมาๆเลยยิ่งหางาน ก็ยิ่งหาไม่ได้ เพราะติดอายุเยอะะ ซึ่งบางคนก็สนใจ คิดออกว่า จะต้องเป็นพนักงานในบริษัทไง เพราะไม่รู้จะไปทำอะไร ขณะที่พวกที่เป็นเจ้าของธุรกิจ แต่เจ๊ง การกลับมาให้เหมือนเดิมตอนอายุมากๆ กับ หนี้หลายร้อยล้านนั้น คงจะยากเต็มที ยังไงก็ขอความกรุณา อย่าไปยกพวกตัวอย่างที่ แบ่งที่ดินเล็กๆที่บ้านมาขายล้างหนี้ให้ทีบ้านนะ อันนั้นเขารวยอยู่แล้ว
แล้วทีนี้จะหาทางออกอยางไรหล่ะ เพราะคนต้องกินใช้ บ้างก็ว่าไปเป็นพนักงานล้างจาน ล้างห้องน้ำ เก็บขยะ เก็บขวดขาย หรือ พนักงานจัดสินค้า งั้นหรอ เอาเข้าจริง ไปสมัคร เขาก็ไม่รับอีก เพราะอาจจะเห็นว่า อายุเยอะ ไม่ก็คิดว่า ไม่น่าจะทำได้ สุดท้ายก็อดต่อไป บ้างก็ว่า ไปขอข้าววัด ซึ่งบางที วัดอาจจะไม่ให้ข้าวมาเลยก็ได้ เพราะวัดเอง ก็ยังไม่ค่อยมีข้าวมากมายอะไรขนาดนั้น บ้างก็ว่า ไปบวชเลย แต่หากทำงี้ เดี๋ยวคนก็ว่าอีก บวชเพื่อกินนี่หว่า ไม่ก็บอกบวชเพื่อหนีปัญหา ครั้งจะขายของก็ไม่รุ้จะทำยังไงอีก
แล้วอย่างนี้ จะออกจากวิกฤตกันได้ยังไง
แต่ตรงนี้นี่เอง ที่จะทำให้เห็นความจริง ทีว่า ยามมีปัญหา ใครบ้างที่จะนึกถึงตัวเรา ใครบ้างที่จะดีกับเราจริงๆ เพราะเห็นหลายคนเลย หลายครอบครัว แรกๆก็รักกันดี แต่พอตกอับ ไม่มีรายได้ปุ๊บ เท่านั้นแหล่ะ ครอบครัวแตกแยก ไม่ก็กินยาตายอีก แบบว่าโลกโหดร้ายเกินไม่อยากจะลำบากด้วย หรือ ไม่อยากจะอยู่แล้ว
เอาเป็นว่า อย่าสนใจสังคมมาก เพราะไม่งั้น มันจะทำให้เรายิ่งไม่มีทางรอดของชีวิต หากขอความช่วยเหลือใครบ้าง ก็ขอ หากชีวิตดีขึ้นก็กลับไปตอบเเทนเขาหน่อย แต่หากไม่มี เราก็ต้องช่วยเหลือตัวเราเอง อย่าสนใจปากคน เช่น ไอนี่เคยรวย ตอนนี้แม่งกระจอกหว่ะ จะยิ่งทำให้เราไม่มีกำลังใจต่อสู้ปัญหาชีวิต
แต่ถ้าหากเกิดเจอแบบ กรณีอยู่ๆป่วยหนัก ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แถมทีบ้านก็ใจร้าย เอาแต่ด่าบ่น มองไร้ค่า รกโลก บางที ก็อาจจะพิจารณา ยอมที่จะอดข้าวน้ำ เพื่อให้ค่อยๆตายจากโลกไป อย่างมีศักดิ์ศรี เพือ่ไม่ให้ใครดูแคลน เพราะไม่รู้จะอยู่ต่อไป ให้คนพวกนี้เหยียบย่ำทำไม ทรมาณกายใจเปล่าๆ เพราะยังไง ก็ต้องตายอยู่แล้ว ยังไงอย่าลืมนะว่า ไม่มีใครจะโชคดีที่จะมีคนคอยเช็คขี้เหยี่ยว ป้อนน้ำอาหาร ให้คนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ทุกวัน
สำหรับใครที่สนใจ อ่านข้อคิด หรือ พูดคุยเกี่ยวกับปัญหา
หรือ ทำความเข้าใจ ความจริงต่างๆในชีวิต ก็เข้ามาได้ที่นี่
ถ้าไม่สนใจ ไม่อยากคุย ก็ขอให้ผ่านๆ ลืมๆไป
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้