เมื่อวันที่ 23 มิ.ย. ผู้ใช้เฟซบุ๊ก ชื่อ Roman Khromov โพสต์ข้อความเป็นจดหมายภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ระบุขอให้เพื่อนเฟซบุ๊กชาวไทยตามหาหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเจอขณะนั่งรถบัสสวนกัน ระหว่างไปเที่ยววัดพระแก้วเมื่อ 4 ปีก่อน พร้อมหวังว่าปาฏิหาริย์จะเป็นจริง
โดยข้อความดังกล่าวระบุว่า ผมมีเรื่องมาขอรบกวนเพื่อนๆในเฟสบุคครับ ผมกำลังตามหาใครคนหนึ่งซึ่งผมได้พบเจอเธอเมื่อ 4 ปีก่อนที่กรุงเทพ มันสำคัญมากสำหรับผม ขอให้ทุกท่านที่ผ่านมาอ่านโพสต์นี้ ได้อ่านในสิ่งที่ผมบอกเล่าและช่วยผมตามหาด้วยครับ
ปาฏิหาริย์
ทุกสิ่งที่ทุกท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ เป็นข้อความที่ผมได้กลั่นออกมาจากจิตวิญญาณของผม ผมหวังว่าพวกคุณจะรู้สึกได้ ..........
เมื่อ 4 ปีก่อน ผมได้ตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล ด้วยเป้เดินทางเพียงหนึ่งใบพร้อมที่จะท่องโลกที่ผมรู้จักมันจากการบอกเล่าของคนอื่น ผมไม่มีประสบการณ์เลย และโลกนี้ช่างกว้างใหญ่นักเมื่อเทียบกับตัวของผม นั่นทำให้ผมรู้สึกกลัว กลัวสูญเสียความมั่นคงในชีวิตที่เคยมี ผมอยากเป็นอิสระ แต่ในเวลาเดียวกันก็กลัวความอิสระ แต่อย่างไรก็ตาม ผมตัดสินใจแล้วและตั้งมั่นที่จะเอาชนะความกลัวทุกอย่างให้ได้
เวลาผ่านไป จนมาถึงนาทีนี้ ผมชักไม่แน่ในใจปาฏิหาริย์นัก หัวใจผมกำลังปวดร้าวและดูเหมือนว่ากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าท่านที่กำลังอ่านอยู่นี้เคยติดตามเรื่องราวของผมอยู่บ้าง ผมเคยกล่าวถึงการเจ็บปวดจากคนรัก ซึ่งเป็นสาวมอสโคว์ และเมื่อเวลาผ่านไปผมรู้สึกขอบคุณเธอที่ ความผิดหวังจากเธอนำผมมาสู่โลกกว้าง ในเวลานั้นผมคิดว่าผมคงไม่เหมาะกับสาวๆที่นั่นที่มองหาความมั่นคงและรูปลักษณ์ที่ดูน่าเชื่อถือ มากกว่ามองหาผู้ชายที่มีฝัน ....
ผมเป็นนักล่าฝันครับ ผมรักที่จะฝันและสร้างมัน ผจญภัยไปกับมัน และให้ความฝันนั้นมันแงะผมออกมากจากชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อหน่าย แต่ ความฝันเหล่านั้นไม่เคยสำเร็จ
ฝันแรกของผมเกิดขึ้นตอนยังเป็นเด็กๆ ผมอยากเป็นนักแสดง ผมได้เรียนการแสดงในมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสองปี ต่อมาก็เริ่มรับการแสดงเป็นบทเล็กๆ แต่ผมกลับพบความยุ่งยากเมื่อทุกครั้งที่ต้องออกแสดงต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก หัวใจผมเต้นรัวจนแทบทะลุอก ปากแห้ง มือสั่น จนผมไม่สามารถทำมันให้ออกมาดีได้ ผมยอมแพ้ครับ แล้วผมก็เดินออกจากความฝันนั้นด้วยความกลัว
ฝันต่อของผมคือ การได้เป็นนักกีฬาอาชีพ เพราะผมรักการเล่นกีฬามาก แต่ต่อมาผมก็ได้บาดเจ็บรุนแรงที่หัวเข่าจากการเล่นบาสเกตบอล และหลังจากนั้นด้วยความบ้าพลังและชอบการผจญภัยของผม ทำให้ผมบาดเจ็บที่เดิมที่ไม่น้อยกว่า 6 ครั้ง ด้วยเหตุนี้ผมจึงจำใจต้องลืมความฝันนี้ไปอีกครั้ง
มาถึงความฝันที่ 3 ครับ ซึ่งอาจทำให้หัวใจผมแตกเป็นเสี่ยงอีกครั้ง หรือ ปาฎิหาริย์ จะเป็นจริงก็ได้
ผมขอย้อนไปในวันที่ 20 สิงหาคม 2555 ผมตีตั๋วขาเดียวจากมอสโคว์ มุ่งตรงสู่กรุงเทพฯ ศูนย์กลางของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในวันนั้น ผมได้โดยสารรถบัสสีแดงจากโรงแรมแห่งหนึ่งไปวัดพระแก้วอันเลื่องชื่อระดับโลก ขณะรถติดไฟแดงผมได้มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่บนรถบัสอีกคันหนึ่งซึ่งมีสีแดงเช่นเดียวกัน ผมได้สบตากับเธอ สายตาเธอกระทบใจผมอย่างแรงเพราะผมรู้สึกถึงความเศร้าและอ้างว้างอยู่ในนั้น
ผมตกตะลึงไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างบอกผมว่าดวงตาคู่นั้นสามารถที่จะเข้าใจผม รู้สึกอย่างที่ผมรู้สึก ผมจ้องมองไปยังเธอ รอเธอหันมามองและยิ้มให้ ในที่สุดเธอก็หันมายิ้มให้ครับ ฉับพลันรถได้เคลื่อนตัวออกไป ผมทำได้เพียงถ่ายรูปเธอจากระยะไกล เพียง 2-3 ใบ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
......... วันนั้นผมไม่ได้ไปเยี่ยมชมวัดพระแก้วครับ เพราะหัวใจผมสับสนว้าวุ่นไปหมด เศร้าเสียใจอย่างมากที่เหมือนสิ่งที่ตามหาหลุดลอยไป ผมร้องไห้อย่างหนักครับ ผมเฝ้ารอให้ปาฏิหาริย์เป็นจริง ให้ได้เจอเธออีก แต่ผมได้พบแล้วว่า 4 ปีผ่านไปปาฎิหาริย์ ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
แต่แล้วผมตัดสินใจที่จะเชื่อในปาฏิหาริย์อีกครั้ง และเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริงถ้าเราไม่กลัวที่จะลงมือกำหนดโชคชะตา
และถึงเวลาแล้วที่ผมจะลงมือกำหนดโชคชะตานี้เอง ด้วยการค้นหาเธออย่างจริงจัง ผมหวังเพียงแค่จะพบเธอ บอกเล่าเรื่องราวต่างๆกับเธอ แบ่งปันความรู้สึก และถามเธอว่า ทำไมเธอถึงได้เศร้าเช่นนั้น
เพื่อนๆชาวไทยครับ ถ้าพอจะช่วยเหลือผมได้ ช่วยผมต่อสู้กับโชคชะตาและพบปาฏิหาริย์ ทุกท่านมีเฟสบุคอยู่ในมือ ช่วยผมแชร์สเตตัสนี้พร้อมด้วยรูปถ่ายของเธอ เผื่อว่าการแชร์นี้จะไปถึงเธอ แค่แชร์ออกไป แท็กเพื่อนของคุณถ้าคุณทำได้ ช่วยให้ปาฏิหาริย์นี้เกิดขึ้นจริงด้วยครับ
ขอบคุณอย่างสุดซึ้งจากหัวใจ
เพื่อจะรู้จักหน้าตาของผมมากขึ้น ดูผมได้จากคลิปนี้ครับ
Roman Khromov 23/06/2016
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
These lines are printed in my SOUL... I hope you will feel...
I'll tell you my story... 4 years ago I changed my life dramatically. I took a small backpack and set off to travel the world. I was not a skilled traveler at that time, and the world was big and scary for me. I had no experience, afraid of losing the roots and to be in free fall, afraid to be free. I was scared of it all, but I was full of determination to commit acts contrary to this fear.
At this time, I did not really believe in miracles and my heart was broken into pieces and was suffering. In Moscow as in many large cities, girls prefer to choose stability and reliability in their partners, rather than dreamers. I was a dreamer; I loved to dream and to build adventurous plans to pry myself out from everyday dullness of existence in a rainbow of real life. These plans were never implemented. Since childhood, my dream was to become an actor, I learned not even two years in the acting university and starred in tiny roles. But I turned out to be complex, the fear of a large audience. Every time when I had to go to the public my heart started pounding wildly, my mouth was dry and hands were trembling. I gave up. Since childhood, I loved sports, but once suffered a knee injury playing basketball. Knee weakened, and later because of my activity I have injured my knee even as much as 6 times, it seemed like a hell, destiny fate fortune. A Doctor inserted a needle into the joint, pumped fluid and blood and applied the gypsum. Dreams of being a professional sportsman have been forgotten. The third dream was shattered my heart.
So in August 2012 I had a one-way ticket in my hands. It took me to Bangkok city, the heart of South East Asia. It was the pursuit of a new dream, a new attempt to find happiness, after the failure, physical and mental injuries. If you met me then you would have seen in my eyes a wistful melancholy and sadness. I rode in a red bus from the hostel to the What Phra Kaew, leaning my cheek on my hand, and as always, thinking about something. The bus stopped at a traffic light and in the window on the mind in exactly same red bus, I saw her, I saw her eyes full of sadness and sorrow. At the moment, I was struck by the discharge current from the heels up to the top of the head, I felt something, those eyes can understand me, feel what I feel. Time stopped, I looked at her, waiting for her to look back at me and I smiled at her, and she gave me a smile back like an answer ... Suddenly the bus abruptly gave by gas and jumped up ... all I had to create one is only a few pictures. After that I was not up to the What Phra Kaew ... all day and night I was not myself ... I was sad, nervous, crying. I asked the destiny for which she plays with me... Why does everyone dream sit on my shoulder and timidly like butterflies fly away as an interpretation I try to touch them. Fate was silent.
Then I did not really believe in miracles. Now I believe in it. Events happened with me in my travels taught to believe me! Miracles happen when you're not afraid to play with destiny and making bold actions. Destiny loves to play and loves it when you answer her affection. And my action is: I will try to find her! Yep, find her after three years. Tell a story, share feelings and ask why, she was so thoughtful and sad then. How? Thailand friends, you can help me with this! Most people use Facebook. If you do share and tell this story to your friends, and they tell their friends ... sooner or later, this story will notice her or the one who is familiar with her. I believe it, I know it!
Just do SHARE and TAG your FRIEANDS on photos ( like this friends of friends who you tag will see this post ), FOLLOW and check back later on my page, the MIRACLE will happen! THANK YOU A LOT FOR YOUR HELP^_^
Short video about my emotions in Bangkok:
เครดิต : ข่าวสด ออนไลน์
อ้างรักแรกพบ! หนุ่มรัสเซียโพสต์ตามหาสาวไทยที่เคยเห็นหน้าครั้งเดียวเมื่อ 4 ปีก่อน (มีภาพจริงประกอบ)
เมื่อวันที่ 23 มิ.ย. ผู้ใช้เฟซบุ๊ก ชื่อ Roman Khromov โพสต์ข้อความเป็นจดหมายภาษาไทยและภาษาอังกฤษ ระบุขอให้เพื่อนเฟซบุ๊กชาวไทยตามหาหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาเจอขณะนั่งรถบัสสวนกัน ระหว่างไปเที่ยววัดพระแก้วเมื่อ 4 ปีก่อน พร้อมหวังว่าปาฏิหาริย์จะเป็นจริง
โดยข้อความดังกล่าวระบุว่า ผมมีเรื่องมาขอรบกวนเพื่อนๆในเฟสบุคครับ ผมกำลังตามหาใครคนหนึ่งซึ่งผมได้พบเจอเธอเมื่อ 4 ปีก่อนที่กรุงเทพ มันสำคัญมากสำหรับผม ขอให้ทุกท่านที่ผ่านมาอ่านโพสต์นี้ ได้อ่านในสิ่งที่ผมบอกเล่าและช่วยผมตามหาด้วยครับ
ปาฏิหาริย์
ทุกสิ่งที่ทุกท่านจะได้อ่านต่อไปนี้ เป็นข้อความที่ผมได้กลั่นออกมาจากจิตวิญญาณของผม ผมหวังว่าพวกคุณจะรู้สึกได้ ..........
เมื่อ 4 ปีก่อน ผมได้ตัดสินใจเปลี่ยนชีวิตไปตลอดกาล ด้วยเป้เดินทางเพียงหนึ่งใบพร้อมที่จะท่องโลกที่ผมรู้จักมันจากการบอกเล่าของคนอื่น ผมไม่มีประสบการณ์เลย และโลกนี้ช่างกว้างใหญ่นักเมื่อเทียบกับตัวของผม นั่นทำให้ผมรู้สึกกลัว กลัวสูญเสียความมั่นคงในชีวิตที่เคยมี ผมอยากเป็นอิสระ แต่ในเวลาเดียวกันก็กลัวความอิสระ แต่อย่างไรก็ตาม ผมตัดสินใจแล้วและตั้งมั่นที่จะเอาชนะความกลัวทุกอย่างให้ได้
เวลาผ่านไป จนมาถึงนาทีนี้ ผมชักไม่แน่ในใจปาฏิหาริย์นัก หัวใจผมกำลังปวดร้าวและดูเหมือนว่ากำลังจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ถ้าท่านที่กำลังอ่านอยู่นี้เคยติดตามเรื่องราวของผมอยู่บ้าง ผมเคยกล่าวถึงการเจ็บปวดจากคนรัก ซึ่งเป็นสาวมอสโคว์ และเมื่อเวลาผ่านไปผมรู้สึกขอบคุณเธอที่ ความผิดหวังจากเธอนำผมมาสู่โลกกว้าง ในเวลานั้นผมคิดว่าผมคงไม่เหมาะกับสาวๆที่นั่นที่มองหาความมั่นคงและรูปลักษณ์ที่ดูน่าเชื่อถือ มากกว่ามองหาผู้ชายที่มีฝัน ....
ผมเป็นนักล่าฝันครับ ผมรักที่จะฝันและสร้างมัน ผจญภัยไปกับมัน และให้ความฝันนั้นมันแงะผมออกมากจากชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อหน่าย แต่ ความฝันเหล่านั้นไม่เคยสำเร็จ
ฝันแรกของผมเกิดขึ้นตอนยังเป็นเด็กๆ ผมอยากเป็นนักแสดง ผมได้เรียนการแสดงในมหาวิทยาลัยเป็นเวลาสองปี ต่อมาก็เริ่มรับการแสดงเป็นบทเล็กๆ แต่ผมกลับพบความยุ่งยากเมื่อทุกครั้งที่ต้องออกแสดงต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก หัวใจผมเต้นรัวจนแทบทะลุอก ปากแห้ง มือสั่น จนผมไม่สามารถทำมันให้ออกมาดีได้ ผมยอมแพ้ครับ แล้วผมก็เดินออกจากความฝันนั้นด้วยความกลัว
ฝันต่อของผมคือ การได้เป็นนักกีฬาอาชีพ เพราะผมรักการเล่นกีฬามาก แต่ต่อมาผมก็ได้บาดเจ็บรุนแรงที่หัวเข่าจากการเล่นบาสเกตบอล และหลังจากนั้นด้วยความบ้าพลังและชอบการผจญภัยของผม ทำให้ผมบาดเจ็บที่เดิมที่ไม่น้อยกว่า 6 ครั้ง ด้วยเหตุนี้ผมจึงจำใจต้องลืมความฝันนี้ไปอีกครั้ง
มาถึงความฝันที่ 3 ครับ ซึ่งอาจทำให้หัวใจผมแตกเป็นเสี่ยงอีกครั้ง หรือ ปาฎิหาริย์ จะเป็นจริงก็ได้
ผมขอย้อนไปในวันที่ 20 สิงหาคม 2555 ผมตีตั๋วขาเดียวจากมอสโคว์ มุ่งตรงสู่กรุงเทพฯ ศูนย์กลางของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ในวันนั้น ผมได้โดยสารรถบัสสีแดงจากโรงแรมแห่งหนึ่งไปวัดพระแก้วอันเลื่องชื่อระดับโลก ขณะรถติดไฟแดงผมได้มองเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่บนรถบัสอีกคันหนึ่งซึ่งมีสีแดงเช่นเดียวกัน ผมได้สบตากับเธอ สายตาเธอกระทบใจผมอย่างแรงเพราะผมรู้สึกถึงความเศร้าและอ้างว้างอยู่ในนั้น
ผมตกตะลึงไปชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างบอกผมว่าดวงตาคู่นั้นสามารถที่จะเข้าใจผม รู้สึกอย่างที่ผมรู้สึก ผมจ้องมองไปยังเธอ รอเธอหันมามองและยิ้มให้ ในที่สุดเธอก็หันมายิ้มให้ครับ ฉับพลันรถได้เคลื่อนตัวออกไป ผมทำได้เพียงถ่ายรูปเธอจากระยะไกล เพียง 2-3 ใบ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
......... วันนั้นผมไม่ได้ไปเยี่ยมชมวัดพระแก้วครับ เพราะหัวใจผมสับสนว้าวุ่นไปหมด เศร้าเสียใจอย่างมากที่เหมือนสิ่งที่ตามหาหลุดลอยไป ผมร้องไห้อย่างหนักครับ ผมเฝ้ารอให้ปาฏิหาริย์เป็นจริง ให้ได้เจอเธออีก แต่ผมได้พบแล้วว่า 4 ปีผ่านไปปาฎิหาริย์ ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
แต่แล้วผมตัดสินใจที่จะเชื่อในปาฏิหาริย์อีกครั้ง และเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นจริงถ้าเราไม่กลัวที่จะลงมือกำหนดโชคชะตา
และถึงเวลาแล้วที่ผมจะลงมือกำหนดโชคชะตานี้เอง ด้วยการค้นหาเธออย่างจริงจัง ผมหวังเพียงแค่จะพบเธอ บอกเล่าเรื่องราวต่างๆกับเธอ แบ่งปันความรู้สึก และถามเธอว่า ทำไมเธอถึงได้เศร้าเช่นนั้น
เพื่อนๆชาวไทยครับ ถ้าพอจะช่วยเหลือผมได้ ช่วยผมต่อสู้กับโชคชะตาและพบปาฏิหาริย์ ทุกท่านมีเฟสบุคอยู่ในมือ ช่วยผมแชร์สเตตัสนี้พร้อมด้วยรูปถ่ายของเธอ เผื่อว่าการแชร์นี้จะไปถึงเธอ แค่แชร์ออกไป แท็กเพื่อนของคุณถ้าคุณทำได้ ช่วยให้ปาฏิหาริย์นี้เกิดขึ้นจริงด้วยครับ
ขอบคุณอย่างสุดซึ้งจากหัวใจ
เพื่อจะรู้จักหน้าตาของผมมากขึ้น ดูผมได้จากคลิปนี้ครับ
Roman Khromov 23/06/2016
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
These lines are printed in my SOUL... I hope you will feel...
I'll tell you my story... 4 years ago I changed my life dramatically. I took a small backpack and set off to travel the world. I was not a skilled traveler at that time, and the world was big and scary for me. I had no experience, afraid of losing the roots and to be in free fall, afraid to be free. I was scared of it all, but I was full of determination to commit acts contrary to this fear.
At this time, I did not really believe in miracles and my heart was broken into pieces and was suffering. In Moscow as in many large cities, girls prefer to choose stability and reliability in their partners, rather than dreamers. I was a dreamer; I loved to dream and to build adventurous plans to pry myself out from everyday dullness of existence in a rainbow of real life. These plans were never implemented. Since childhood, my dream was to become an actor, I learned not even two years in the acting university and starred in tiny roles. But I turned out to be complex, the fear of a large audience. Every time when I had to go to the public my heart started pounding wildly, my mouth was dry and hands were trembling. I gave up. Since childhood, I loved sports, but once suffered a knee injury playing basketball. Knee weakened, and later because of my activity I have injured my knee even as much as 6 times, it seemed like a hell, destiny fate fortune. A Doctor inserted a needle into the joint, pumped fluid and blood and applied the gypsum. Dreams of being a professional sportsman have been forgotten. The third dream was shattered my heart.
So in August 2012 I had a one-way ticket in my hands. It took me to Bangkok city, the heart of South East Asia. It was the pursuit of a new dream, a new attempt to find happiness, after the failure, physical and mental injuries. If you met me then you would have seen in my eyes a wistful melancholy and sadness. I rode in a red bus from the hostel to the What Phra Kaew, leaning my cheek on my hand, and as always, thinking about something. The bus stopped at a traffic light and in the window on the mind in exactly same red bus, I saw her, I saw her eyes full of sadness and sorrow. At the moment, I was struck by the discharge current from the heels up to the top of the head, I felt something, those eyes can understand me, feel what I feel. Time stopped, I looked at her, waiting for her to look back at me and I smiled at her, and she gave me a smile back like an answer ... Suddenly the bus abruptly gave by gas and jumped up ... all I had to create one is only a few pictures. After that I was not up to the What Phra Kaew ... all day and night I was not myself ... I was sad, nervous, crying. I asked the destiny for which she plays with me... Why does everyone dream sit on my shoulder and timidly like butterflies fly away as an interpretation I try to touch them. Fate was silent.
Then I did not really believe in miracles. Now I believe in it. Events happened with me in my travels taught to believe me! Miracles happen when you're not afraid to play with destiny and making bold actions. Destiny loves to play and loves it when you answer her affection. And my action is: I will try to find her! Yep, find her after three years. Tell a story, share feelings and ask why, she was so thoughtful and sad then. How? Thailand friends, you can help me with this! Most people use Facebook. If you do share and tell this story to your friends, and they tell their friends ... sooner or later, this story will notice her or the one who is familiar with her. I believe it, I know it!
Just do SHARE and TAG your FRIEANDS on photos ( like this friends of friends who you tag will see this post ), FOLLOW and check back later on my page, the MIRACLE will happen! THANK YOU A LOT FOR YOUR HELP^_^
Short video about my emotions in Bangkok:
เครดิต : ข่าวสด ออนไลน์