เรื่องมันเกิดจาก ครอบครัวของเราแยกทางกันค่ะ เราอยู่กับพ่อ ส่วนน้องเราอยู่กับแม่
แม่ของเรามีครอบครัวใหม่ มันจะมีช่วงหัวเลี้ยว หัวต่อของเราที่เราจะเข้ามหาลัย
ตอนนั้นแม่เราอยากให้เราไปอยู่ด้วย บอกว่าจะสร้างบ้านใหม่ ทำห้องให้เรา
คุยกันดิบดีจนเราคุยกับพ่อว่าอยากไปอยู่กับแม่ พ่อเราก๋ไม่ได้อะไร อยากไปก็ไป
จนเราแอดมิชชั่นติดมหาลัยแห่งหนึ่ง เราก็บอกแม่ว่าเราติดที่นี่นะ แม่เราก็อึ้งๆไป
แล้วเราก็บอกพ่อว่าติดมหาลัยแล้ว พ่อเราก็ดีใจ แต่ด้วยที่มันไกลจากบ้านมากพ่อก็ไม่อยากให้ไป
เราก็บอกพ่อว่าเดี๋ยวแม่จะจ่ายค่าเทอมให้ เพราะแม่บอกว่าถ้าเราไปอยู่กับแม่ แม่จะเป็นคนจ่ายค่าเทอม ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด
จนถึงวันก่อนที่จะเข้าไปอยู่หอประมาณ 1 อาทิตย์ แม่เราก็บอกกับเราว่า
"แม่ไม่อยากให้ไปเรียน หนูหางานโรงงานทำแถวบ้านเราดีกว่า แม่ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมให้"
พอได้ยินคำๆนี้ น้ำตาเราไหลแบบอลังการมาก คือไหนตอนแรกคุยกับเราดิบดี เราเลยตัดสินใจหนีออกจากบ้านแม่ แล้วโทร.หาพ่อ
บอกพ่อว่า "พ่อแม่เค้าไม่ส่งเงินให้ เขาไม่ให้หนูไปเรียน เขาจะให้หนูทำงานโรงงาน"
พ่อเราก็ตอบมาแบบตกใจ แล้วก็อารมณ์เสียว่า "มันเป็นห่_ อะไรของมันอีก ไมเป็นไรมันไม่ส่งเดี๋ยวพ่อส่งเอง"
เราเลยตัดสินใจกลับบ้านพ่อ ที่มีปู่ ย่า แล้วก็อาของเราอยู่ที่นั้น เลยนั่งคุยกันว่าจะเอายังไง และสรุปเราก็ได้เรียนมหาลัยที่ๆเราแอดติด
หลังจากที่เราไปเรียนได้ 1 อาทิตย์ พ่อเราก็เสียชีวิต ถือเป็นจุดพีคมากสำหรับชีวิตเรา ตอนนั้นเราคิดนะว่าอย่างน้อยก็ยังมีแม่ แม่คงส่งเราเรียนแหละ
พอติดต่อแม่ แม่พูดอย่างเดียวคือไม่มีเงิน และเขากำลังจะมีลูกใหม่กับสามีใหม่ของเขา เขาบอกว่าค่าใช้จ่ายเยอะ เขาไม่มีให้หรอก
เป็นความรู้สึกแย่ และทำให้เรารู้สึกอคติกับแม่มากขึ้นๆ เราเรียนมหาลัยแม่เราไม่เคยส่งเงินค่าเทอมเลยนะ อาเรากับปู่เราเป็นคนส่งให้
พอเราไม่มีเงิน หรือเงินไม่พอ แม่เราไม่เคยมีให้เรา บอกเราแค่ไม่มี เงินไม่พอ แต่เขาออกรถใหม่ ซื้อทีวี 42" ใหม่ ซื้อเตียงไม้สัก
เสื้อผ้าลูกเขาใส่ดีๆ นาฬิกาสามีใหม่แม่เราเรือนละ 20,000 บาท ติดแอร์ แล้วลูกใหม่แม่เป็นเด็กที่ติดแอร์ อยู่ร้อนๆไม่ได้นะ คือเขามีขนาดนั้น
เขายังกล้าพูดกับเราว่าเขาไม่มีเงินอีกหรอ อาเรา ปู่เรา เขาไม่ใช่พ่อแม่ ทำไมเขาส่งเงินให้เราเรียนได้ อยากเห็นเราได้ดี อยากเห็นเราประสบความสำเร็จ
แต่แม่เราไม่เลย ให้เรา ปีละประมาณ 3,000 บาท บางครั้งก็ไม่ได้ เพราะต้องเก็บเงินให้ลูกใหม่
ตอนนี้ชีวิตแม่เราค่อนข้างแย่ สามีเขาไม่ได้ทำงาน เอาทองไปจำนำ เอารถไปจำนำ (เราไม่รู้ว่าแม่โกหกเราไหม) แล้วเขาเอาเงินที่ไหนกิน
แม่เราโกหกเราหลายเรื่องมากๆ ทำกับเราแล้วก็พ่อไว้เยอะ เรารู้สึกว่าแม่เราเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด เท่าที่เราเคยเจอมา
ตอนเราไม่มีเขาไม่เคยให้ เขาไม่มีตลอด ถึงวันข้างหน้าถ้าเราไม่ให้บ้างเราคงจะกลายเป็นคนอกตัญญูอีก เราไม่มีแม่เราก็อยู่ได้อ่ะ เรารู้สึกไม่ขาด
เราต้องขอบคุณพ่อ อา ปู่ ย่าเรา ที่ทำให้เรารู้สึกไม่ขาดอะไร ดูแลเราดีกว่าแม่แท้ๆของเราเอง
มีใครเคยมีประสบการณ์บ้างไหมคะ อยากทราบความคิดเห็นค่ะ
มีใครรู้สึกอคติกับแม่ตัวเองบ้างไหม?
แม่ของเรามีครอบครัวใหม่ มันจะมีช่วงหัวเลี้ยว หัวต่อของเราที่เราจะเข้ามหาลัย
ตอนนั้นแม่เราอยากให้เราไปอยู่ด้วย บอกว่าจะสร้างบ้านใหม่ ทำห้องให้เรา
คุยกันดิบดีจนเราคุยกับพ่อว่าอยากไปอยู่กับแม่ พ่อเราก๋ไม่ได้อะไร อยากไปก็ไป
จนเราแอดมิชชั่นติดมหาลัยแห่งหนึ่ง เราก็บอกแม่ว่าเราติดที่นี่นะ แม่เราก็อึ้งๆไป
แล้วเราก็บอกพ่อว่าติดมหาลัยแล้ว พ่อเราก็ดีใจ แต่ด้วยที่มันไกลจากบ้านมากพ่อก็ไม่อยากให้ไป
เราก็บอกพ่อว่าเดี๋ยวแม่จะจ่ายค่าเทอมให้ เพราะแม่บอกว่าถ้าเราไปอยู่กับแม่ แม่จะเป็นคนจ่ายค่าเทอม ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด
จนถึงวันก่อนที่จะเข้าไปอยู่หอประมาณ 1 อาทิตย์ แม่เราก็บอกกับเราว่า
"แม่ไม่อยากให้ไปเรียน หนูหางานโรงงานทำแถวบ้านเราดีกว่า แม่ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมให้"
พอได้ยินคำๆนี้ น้ำตาเราไหลแบบอลังการมาก คือไหนตอนแรกคุยกับเราดิบดี เราเลยตัดสินใจหนีออกจากบ้านแม่ แล้วโทร.หาพ่อ
บอกพ่อว่า "พ่อแม่เค้าไม่ส่งเงินให้ เขาไม่ให้หนูไปเรียน เขาจะให้หนูทำงานโรงงาน"
พ่อเราก็ตอบมาแบบตกใจ แล้วก็อารมณ์เสียว่า "มันเป็นห่_ อะไรของมันอีก ไมเป็นไรมันไม่ส่งเดี๋ยวพ่อส่งเอง"
เราเลยตัดสินใจกลับบ้านพ่อ ที่มีปู่ ย่า แล้วก็อาของเราอยู่ที่นั้น เลยนั่งคุยกันว่าจะเอายังไง และสรุปเราก็ได้เรียนมหาลัยที่ๆเราแอดติด
หลังจากที่เราไปเรียนได้ 1 อาทิตย์ พ่อเราก็เสียชีวิต ถือเป็นจุดพีคมากสำหรับชีวิตเรา ตอนนั้นเราคิดนะว่าอย่างน้อยก็ยังมีแม่ แม่คงส่งเราเรียนแหละ
พอติดต่อแม่ แม่พูดอย่างเดียวคือไม่มีเงิน และเขากำลังจะมีลูกใหม่กับสามีใหม่ของเขา เขาบอกว่าค่าใช้จ่ายเยอะ เขาไม่มีให้หรอก
เป็นความรู้สึกแย่ และทำให้เรารู้สึกอคติกับแม่มากขึ้นๆ เราเรียนมหาลัยแม่เราไม่เคยส่งเงินค่าเทอมเลยนะ อาเรากับปู่เราเป็นคนส่งให้
พอเราไม่มีเงิน หรือเงินไม่พอ แม่เราไม่เคยมีให้เรา บอกเราแค่ไม่มี เงินไม่พอ แต่เขาออกรถใหม่ ซื้อทีวี 42" ใหม่ ซื้อเตียงไม้สัก
เสื้อผ้าลูกเขาใส่ดีๆ นาฬิกาสามีใหม่แม่เราเรือนละ 20,000 บาท ติดแอร์ แล้วลูกใหม่แม่เป็นเด็กที่ติดแอร์ อยู่ร้อนๆไม่ได้นะ คือเขามีขนาดนั้น
เขายังกล้าพูดกับเราว่าเขาไม่มีเงินอีกหรอ อาเรา ปู่เรา เขาไม่ใช่พ่อแม่ ทำไมเขาส่งเงินให้เราเรียนได้ อยากเห็นเราได้ดี อยากเห็นเราประสบความสำเร็จ
แต่แม่เราไม่เลย ให้เรา ปีละประมาณ 3,000 บาท บางครั้งก็ไม่ได้ เพราะต้องเก็บเงินให้ลูกใหม่
ตอนนี้ชีวิตแม่เราค่อนข้างแย่ สามีเขาไม่ได้ทำงาน เอาทองไปจำนำ เอารถไปจำนำ (เราไม่รู้ว่าแม่โกหกเราไหม) แล้วเขาเอาเงินที่ไหนกิน
แม่เราโกหกเราหลายเรื่องมากๆ ทำกับเราแล้วก็พ่อไว้เยอะ เรารู้สึกว่าแม่เราเป็นคนเห็นแก่ตัวที่สุด เท่าที่เราเคยเจอมา
ตอนเราไม่มีเขาไม่เคยให้ เขาไม่มีตลอด ถึงวันข้างหน้าถ้าเราไม่ให้บ้างเราคงจะกลายเป็นคนอกตัญญูอีก เราไม่มีแม่เราก็อยู่ได้อ่ะ เรารู้สึกไม่ขาด
เราต้องขอบคุณพ่อ อา ปู่ ย่าเรา ที่ทำให้เรารู้สึกไม่ขาดอะไร ดูแลเราดีกว่าแม่แท้ๆของเราเอง
มีใครเคยมีประสบการณ์บ้างไหมคะ อยากทราบความคิดเห็นค่ะ